CHACHABELLA

เมื่อวันที่บ้านเมืองโดนเผา

2010-06-21T13:44:00.007+07:00

กว่าจะผ่านพ้นช่วงเวลาแห่งความเศร้านั้นมาได้ เราต้องเสียน้ำตาไปไม่รู้เท่าไหร่ ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ยังคงติดตาคาใจเราคนไทย โดยเฉพาะคนกรุงเทพฯมาจนถึงวันนี้

เริ่มตั้งแต่ทักษิณโดนศาลตัดสินให้ยึดทรัพย์ 76,000 ล้านบาท เมื่อปลายเดือนกุมภาพันธ์ 2553 กลุ่มสมุนโจรเสื้อแดง ที่สมัครใจเรียกตัวเองว่า ไพร่แดง ก็รวบรวมทั้งซ่องโจรและชาวไร่ชาวนาตาสีตาสาที่ไม่รู้ความทั้งหลาย สนตะพายกันเข้ามายึดพื้นที่ใช้เวทีเสื้อแดงทำลายเมือง เริ่มตั้งแต่สะพานผ่านฟ้า ยังไม่หนำใจพอเพราะคนกรุงเทพฯและธุรกิจยังดำเนินต่อไปได้ จึงย้ายมายึดสี่แยกราชประสงค์ตั้งแต่กลางเดือนมีนา เรื่อยมาจนถึงเดือนเมษา ก็แล้วและยิ่งบานปลายลุกลามขยายกองกำลังไปถึงสี่แยกศาลาแดง ปิดพื้นที่บริเวณโดยรอบโดยสิ้นเชิง บริษัทฯ ห้างสรรพสินค้า ร้านค้า โรงแรม ทุกกิจการในย่านนั้นต้องปิดทำการอย่างไม่มีกำหนดทันที ทุกคนเดือดร้อนไปหมดไม่เว้นแม้แต่คนเจ็บป่วยนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลจุฬาฯ ที่อยู่ติดกับแยกศาลาแดง แพทย์-พยาบาลต้องอพยพผู้ป่วยกันจ้าละหวั่นเพราะกลุ่มโจรต้องการยึดพื้นที่เพื่อย้ายระเบิดเข้าไปเก็บไว้ แบบเดียวกับที่ตอนหลังรู้ว่าได้ทำที่วัดปทุมวนารามซึ่งติดกับเซ็นทรัลเวิลด์ นั่นเอง

จนกระทั่งถึงวันที่เราทนกันต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ ทั้งนายกอภิสิทธิ์และคนกรุงเทพฯ ต้องอดทนกับการรุกรานแบบโจรนี้มานานจนเราแทบไม่เหลืออะไรแล้ว รัฐฯพยายามหาวิธีทุกวิธีแบบที่คนรักบ้านเมืองต้องการทำจริงๆ แต่ก็โดนโยกโย้ ขัดแย้งไปทุกวิธี จนในวันหนึ่งซึ่งเราก็ได้ผ่านช่วงเวลาของความสูญเสียมาแล้วหลายครั้ง นับตั้งแต่กลางเดือนเมษาที่ทหารโดนระเบิดและm79 ยิงใส่ทั้งกลุ่มที่แยกคอกวัว จนมาถึงประชาชนชาวสีลมผู้ลุกขึ้นมาโห่ร้องขับไล่ให้โจรออกไปจากบ้านของเขา แต่ก็กลับโดนทำร้ายเข่นฆ่าจนต้องบาดเจ็บล้มตายกันไปไม่รู้กี่สิบถึงร้อยคน ดังนั้น สุดท้ายทหารจึงต้องใช้รถถังขับเข้าไปไถกวาดเวทีอันสกปรกโสมมของพวกมัน เมื่อเช้าวันที่ 19 พฤษภาคม 2553 และดั่งที่หัวหน้าโจรได้ประกาศไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่า ถ้าเมื่อไหร่ที่ทหารเข้ามากวาดล้างเวที เมื่อนั้นให้พวกไพร่ลุกฮือกันไปเอาน้ำมันจุดไฟเผาบ้าน เผาเมือง กันให้ทั่วทุกหัวระแหง ไม่เว้นแม้แต่ศาลากลางและสถานที่สำคัญๆในต่างจังหวัดด้วย

เราและคนรอบข้างก็โดนผลกระทบกันไปไม่ใช่น้อย เราต้องปิดบริษัทฯแล้วคอยเช็คความเคลื่อนไหวตลอดเวลา การทำงานที่หยุดชะงักนี้ก่อให้เกิดผลเสียหายแน่นอน แต่เดชะบุญยังมีงานจากต่างประเทศเข้ามาให้ได้ล่อเลี้ยงเป็นทุนต่อ แต่สิ่งที่เสียหายไปแล้วจริงๆนี่สิ มันมากมายเหลือเกิน จนบัดนี้เหตุการณ์ล่วงเลยมาจนเกือบเรียกว่าสงบแล้ว แต่เราก็ยังไม่อยากที่จะเห็นสถานที่ที่เคยทำให้เรามีความสุขที่เคยสวยงาม แต่วันนี้กลับโดนเผาทำลายไปเหลือแต่ซาก ดั่งเช่น เซ็นทรัลเวิลด์ ในรูปนี้!

จำไม่ได้แล้วเหมือนกัน ว่าต้องมีคนตายกี่ศพ บาดเจ็บกันไปกี่ราย เพราะช่วงนั้นเครียดเสียจนอาการปวดหัวกลับมารุนแรงอีกครั้ง เกิดเพราะนอนไม่หลับเป็นสาเหตุใหญ่บวกกับเหตุการณ์เรื่องราวอันสะเทือนใจเหล่านั้นด้วย มันคงไม่มากมายอะไรหรอกถ้าไม่ได้มาเกิดที่ "กรุงเทพฯบ้านเรา"

บ้านใหม่ของเรา

2010-06-11T15:11:00.004+07:00

ก่อนอื่นต้องบอกว่า โดยไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ว่าจะๆหาซื้อที่อยู่ใหม่ซักที่ตั้งนานแล้ว แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะเป็นบ้านจริงๆ ตอนเกิดแรงบันดาลใจนั้นอยากได้คอนโดใหม่เป็นแน่วแน่ ค้นหาเป็นสิบๆที่ ไปดูมาก็แล้วเป็นหลายๆห้อง สุดท้ายเปิดหนังสือบ้านดู เจอแบบ+ราคา+นโยบายลดหย่อนภาษีที่จะสิ้นสุดในเดือนพฤษภาปีนี้ โหย..รอไม่ได้แว้ว

วันนั้นเป็นวันศุกร์ที่ 14 พฤษภาคม ช่วงกำลังเกิดวิกฤติบ้านเมืองโดนเสื้อแดงยึด นัดลูกค้าสองรายไปไม่ได้ซักรายเพราะเขาต้องปิดบริษัทหนีตายกัน พอมีเวลาว่างช่วงก่อนเที่ยงแวะกินข้าวเอ็มโพเรี่ยมเลยได้ซื้อหนังสือบ้านมาดู แล้วรอเวลานัดดูคอนโดเดอะพาร์ค ศรีนครินทร์บางนาด้วย พอเปิดไปเจอโครงการของพฤกษาชื่อคอนเนค แต่ละโครงการไม่อยากจะเชื่อ หน้าตาบ้านก็ดูดีใช้ได้ทีเดียว แต่ราคาถูกกว่าคอนโดอีก มองนาฬิกาจึงเห็นว่ามีเวลาเหลือพอให้ไปดูโครงการคอนเนค8 ที่บางนา กม.10 พอดีว่าใกล้กับเดอะพาร์คด้วย ไปเลยดีกว่า

เหมือนรักแรกพบจริงๆ พอเห็นปุ๊บก็ปิ๊งปั๊บ ตกลงซื้อทันที นี่ขนาดยังไม่ได้ไปดูคอนโดที่อยากได้นักหนาเลยนะ ราคาบ้าน 1.48 ล้านบาท ถูกกว่าคอนโดสองแสนกว่าแน่ะ แถมยังมีเนื้อที่ให้หายใจได้มากกว่าสิบเท่า พอเรากู้ได้เต็ม 100% โครงการก็จะคืนส่วนลดให้อีก 1 แสนบาทเป็นค่าตกแต่งภายในไป ราคาบ้านจริงๆเลยเหลือแค่ 1.38 ล้านบาทเท่านั้น ได้ทาวน์โฮม 2 ชั้น 3 ห้องนอน มีที่จอดรถเป็นของตัวเองหนึ่งคัน มีสวนหย่อมให้แมววิ่งเล่นได้ มีครัว-ซักล้างไว้ด้านหลังกว้างขวาง ส่วนเรื่องคุณภาพวัสดุก็น่าเชื่อถือดีอยู่นะ เพราะโครงการของพฤกษาที่ผ่านมาไม่เคยมีปัญหาซักราย

ไปดูบ้านในโครงการที่เสร็จแล้ววันศุกร์ พอรุ่งขึ้นวันเสาร์ที่ 15 เราก็จัดแจงไปเซ็นต์จองทันที เพราะเงื่อนไขลดหย่อนภาษีเป็นตัวกระตุ้นด้วยแหละ ถ้าโอนทันภายในเดือนนี้ลดไปเกือบสามหมื่น แต่สุดท้ายรัฐฯก็ต้องยืดให้อีกเดือนหนึ่งจนถึงสิ้นเดือนมิถุนายน เพราะเหตุการณ์เสื้อแดงเผาเมืองทำให้ราชการห้างร้านต้องปิดทำการกันหมดเป็นเวลานานในเดือนพฤษภาคมนั่นเอง ยังไงซะ เราก็ได้ลดแน่นอนอยู่แล้น..ฮี่ๆ ตกลงเป็นหนี้กับแบงค์กรุงศรีฯ ง่ายสุดแล้วตอนนั้น

รูปพวกนี้ถ่ายจากบ้านเราจริงๆ ณ วันไปตรวจรับมอบบ้าน วันที่ 9 มิถุนายน ตามที่โชว์อยู่ในรูปเลยนั่นแหละ ความจริงบ้านเสร็จพร้อมรับตั้งแต่สิ้นเดือน แบงค์ก็นัดโอนตั้งแต่ต้นเดือนแล้ว แต่พอรัฐฯยืดให้เราเลยยืดบ้างนิดหน่อย มาตรวจรับวันพุธที่ 9 แล้วนัดโอนวันศุกร์ 11 ฤกษ์ดีพอดีเปิดบอลโลกที่แอฟริกาใต้พอดีเลย .. เอิ๊กๆ (เกี่ยวกันมั๊ยเนี่ย?)

นี่คงจะเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ได้ให้สัญญาไว้กับตัวเองแล้วล่ะ เพราะยังไงเราก็ยังมีลมหายใจอยู่ ถึงแม้จะอยู่คนเดียวแต่ถ้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้นเลยในชีวิต ลมหายใจเราอาจขาดเป็นช่วงๆก็ได้ ดังนั้นการทำให้ชีวิตตัวเองดีขึ้น จึงถือเป็นรางวัลให้กับชีวิตที่อ้างว้างนี้ ยังไงเราก็ต้องหอบแม่แก่ๆ กะลูกๆสองตัว ก๋องก๋อยกะกาแฟ ไปอยู่ด้วยแน่นอน สำหรับที่เก่าตอนแรกคิดว่าอาจจะเก็บไว้ก่อน แต่พอมาดูหนี้ที่ต้องผ่อนใหม่ จึงตัดสินใจต้องขายในบัดดล จะได้เอาเงินนั่นมาโปะหนี้ใหม่ได้บ้าง นะ

ทริปกินปู

2010-06-10T12:22:00.003+07:00

เมื่อวันเสาร์ที่ 29 พฤษภาที่ผ่านมานี้ หลังจากเหตุการณ์ประกาศยกเลิกเคอร์ฟิววันเดียว เบบี้แอนด์เดอะแก๊งก็ตะเลงกันไปกินปูที่ระยอง หาด P.M.Y ทันที เราในฐานะผู้ติดสอยห้อยตามก็นั่งรถตู้ไปสมทบกับเขาด้วยแบบเนียนๆ

รวมหมู่เหล่าสมาชิกครบเซ็ต ที่เห็นเป็นคนนอกกระทู้หุ้นพันทิพก็มีแค่เรากะขนุนสามีน้องเบเขาเท่านั้นแล เอ..หรือว่าขนุนเขาอยู่ในกระทู้ด้วยป่าวไม่รู้นะ ที่แน่ๆ วันนั้น กินๆๆๆๆๆๆ แล้วก็ถ่ายๆๆๆๆๆ .. รูป.. นะจ๊ะ แล้วก็กลับบ้าน ทำเวลาได้ดีมาก ไปเช้า เย็นกลับ

นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของอาหารการกิน ของทะเลสดๆใหม่ๆทั้งน้าน อร่อยสุดยอดอีกต่างหาก โดยเฉพาะหอยทะเลตัวนิ่มๆใหญ่ๆนั่น ว่าแล้วอยากกินอีกจังเลย ไข่แมงดานั่นก็ด้วย โอ้ย..กว่าพระเอกปูจะมา พุงกางไปไหนต่อไหนกันแย้ว

ท้องฟ้าวันนั้นก็เป็นใจ สดใสซาบซ่ามั่กๆ เรารึก็เร่งๆให้รีบๆมาถ่ายกันตั้งกะบ่ายสาม แต่ช่างภาพขนุนกลัวแดด กว่าจะออกมาก็บ่ายสี่กว่าๆ แต่ก็ยังโอนะ ฟ้าเป็นฟ้า ทะเลเป็นทะเล อ้าว..แล้วจะให้เป็นรัยล่ะช้าน?

หน้าช้านทำไมอุมได้อย่างนั้น อ้อ..งุงิ อย่าบอกใคร มันยังบวมๆอยู่เพราะเพิ่งไปฉีดยามา ยังชาๆอยู่เลยด้วยซ้ำ ตอนกลับบ้านรุ้สึกว่าปวดๆเล็กน้อย คงเพราะขยับเหงือกเคี้ยวอาหารมากไปหน่อย ไม่เจียมสังขารตัวเองเร้ย .. ฮ่าๆๆๆ

แต่ก็สนุกนะ วันพักผ่อนเล็กๆ หลังจากเครียดเรื่องบ้านเมืองโดนเผาไปพักใหญ่ ไปนั่งมองทะเลท้องฟ้า กินปูกินปลา สบายใจขึ้นมาหน่อย

หนุ่มน้อยกาแฟ

2010-06-07T12:10:00.003+07:00

จวบจนวันนี้ น้องกาแฟตัวกวนรวมอายุได้ ปีกับอีกครึ่งปีแย้วค้าบ!!!

ตั้งแต่ไปรับมาอยู่เป็นครอบครัวเดียวกัน กาแฟก็ไม่เคยทำให้ผิดหวัง ทั้งฉลาด ทั้งแสนซน ยังไม่เคยหยุดหย่อน แต่อีกอย่างที่ดูเหมือนจะขัดแย้งกัน คือความขี้เล่นแบบโหดๆ จับแมลงสาป จิ้งจกงี้ มาทรมาณเล่นก่อนให้มันตาย แล้วก็ทิ้งซากไว้ให้แม่มันไปเก็บ กับอีกมุมหนึ่งก็เป็นแมวอารมณ์อ่อนไหว อ่อนโยน ชอบไปเคล้าคลอกับต้นไม้ใบหญ้า ทำหน้าทำตาเหมือนไร้เดียงสามั่กมาก วุ๊ย..เห็นแล้วหมั่นใส้

นิดหน่อยแค่นี้ก่อน ในฐานะที่ห่างหายบลอดส่วนตัวไปนาน ไว้มาระบายกับตัวเองใหม่เรื่อยๆ...

มีเรื่องราวผ่านไปเยอะแยะมากมาย ช่วงที่หายไป...

วันที่เงียบเหงา

2009-07-25T14:35:00.002+07:00

ตอนลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันเสาร์ เดี๋ยวนี้เรามักรู้สึกว่ามันเป็นชีวิตที่เราเป็นจริงๆแล้ว...

เพราะมันไม่เหมือนวันอื่นๆ และเราก็ไม่อยากให้มีวันอื่นที่เราจะมีความรู้สึกอื่นใดอีกแล้ว เรามักจะสบายใจเวลาที่ทำความเข้าใจกับตัวเองว่า เราเป็นใคร ทำอะไรอยู่ กำลังจะเดินไปทางไหน หรือ ต้องทำเพื่อใคร

เพราะเราตระหนักแน่นอยู่ในอกนานแล้วว่า ชีวิตนี้ที่เราใช้อยู่จนปัจจุบัน ไม่ได้ใช้เพื่อตัวเราเองเลย ความหมายของชีวิตที่เราหาได้ ไม่เคยเกิดขึ้นกับตัวเราเองสักครั้ง แต่เราก็จำต้องทนอยู่ต่อไปเพื่อคนอื่น คนรอบข้าง คนที่เราต้องให้ความดูแลพวกเขา แต่สำหรับเรา คงเป็นไปไม่ได้แล้วที่เราจะได้รับการดูแลเอาใจใส่จากใคร และถึงแม้จะมีใครอยากทำแบบนั้น เราคงรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่ไม่น้อย ด้วยความที่มันเป็นเรื่องแปลกมากๆสำหรับเรานั่นเอง

แต่วันนี้ เรากำลังมองหาทางเดินใหม่ๆอยู่ ซึ่งไม่รู้ว่ามันอาจจะเป็นทางเดินท้ายๆสุดในชีวิตก็เป็นได้ เนื่องจากการใช้ชีวิตอยู่คนเดียว ซึ่งมันต้องอาศัยความเข้มแข็ง เด็ดเดี่ยว และอดทนต่อปัญหาอุปสรรครอบด้านด้วยตัวเอง ดังนั้นเราจึงค่อนข้างช้าในการตัดสินใจทำอะไรลงไปสักอย่าง บางคนอาจเข้าใจว่า คิดคนเดียว ทำคนเดียวสิ น่าจะเร็วและง่ายกว่า นั่นไม่จริงเสมอไป สำหรับคนที่ตระหนักแน่นอนว่าตัวเองมีเพียงตัวคนเดียวจริงๆ ถ้าคนๆนั้น ถ้าคนนั้นเป็นอย่างเรา เขาคงจะค่อยๆคิดและไม่บุ่มบ่ามตัดสินใจเปลี่ยนแปลงอะไรอย่างแน่ เพราะถ้าเขารู้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็จะไม่มีใครเข้ามาช่วยเหลือ ยังไงก็จะต้องมีเพียงตัวเองคนเดียวเท่านั้น แล้วใครล่ะ อยากทำพลาด?

แต่ก็นั่นแหละ..ใช่ว่า ตัดสินใจช้า คิดมาก แล้วจะเดินทางถูกเสมอไป มันตัดสินกันยากเหลือเกินที่จะบอกว่า ทางที่เลือกไปถูกหรือผิด แต่สิ่งที่เราสามารถยึดไว้ได้ สิ่งที่เรามั่นใจว่า นี่คือสิ่งที่ทำให้เรายืนอยู่ได้ มันคือ แค่ความพร้อมยอมที่จะรับและเผชิญกับสิ่งอันจะเกิดจากทางที่ได้เลือก เพราะมั่นใจว่า ถ้าเกิดความลังเล และโทษสิ่งที่ตัวเองเลือกเองขึ้นมาวันใด วันนั้นคงเป็นวันที่เราจะหยุดอยู่กับที่ ไม่มีทางให้ก้าวเดิน หรืออาจจะไม่มีแรงให้ลมหายใจเข้าออกก็เป็นได้

และมันก็เป็นเช่นทุกครั้ง ที่ตัวหนังสือจะเข้ามาอยู่คู่กับความคิด ความรู้สึกของเรา มันมีเพียงทางเดียวที่เราจะสื่อความเข้าใจกับตัวของเราเองได้เป็นอย่างดี และเรามักจะหวังทุกครั้งว่า เราจะได้ความเข้าใจที่มาพร้อมกับทางออกให้เราเลือกเดินไปได้ต่อ

ไม่ว่า..ทางนั้นจะขรุขระ เลวร้าย หรือยากลำบากแค่ไหน แต่ถ้าเราเลือกแล้ว เรามั่นใจว่าความพร้อมยอมรับที่เรามี จะทำให้เราเดินต่อไปได้....

กาเฟ่หาย!

2009-06-27T20:39:00.002+07:00

เฃ้าวันเสาร์ที่ 27 มิถุนายน 2552

กาเฟ่หายไปจากบ้าน! ยังไม่ตกใจ พยายามทำใจให้สงบและเรียกหา เดินหา ลงไปไล่เรียกหาตั้งแต่ชั้นล่างจนถึงถนนในซอยเผื่อว่ามันจะเดินสะเปะสะปะไป แต่ยังไงก็ไม่เห็นวี่แววของเจ้ากาเฟ่ตัวแสบเลย ไม่รู้จะไปหาที่ไหนอีกแล้วจนตอนนี้ เกือบ 24 ชม.แล้วที่น้องหายไปจากบ้าน

มันไม่เหมือนจะมีอะไรทำให้กาเฟ่หายไปได้ น้องเขาก็รักบ้าน ไม่กล้าออกไปเที่ยวไหนไกลๆอยู่แล้ว ตอนกลางคืนปกติก็จะเปิดช่องประตูแมวไว้ให้กระโดดออกไปวิ่งเล่นที่ทางเดินหน้าห้อง ทั้งก๋องก๋อยและกาเฟ่ต่างก็ไม่เคยไปไหนไกล อยู่กันแค่หน้าบ้าน เมื่อคืนก็เปิดไว้ตามปกติ น้องเขาก็เล่นซนไปตามธรรมชาติ แต่เสียงเงียบหายไปเมื่อค่อนรุ่ง เราก็หลับๆตื่นๆ ไม่รู้ว่าอยู่ไหน พอก๋อยมาปลุกตอนเช้า เราก็ลุกมาทำอาหารให้ทั้งสองจาน แต่เรียกกาเฟ่เท่าไหร่ ก็ไม่มา คราวนี้เลยมั่นใจว่า ต้องมีใครอุ้มไปแน่ๆ ทำไมถึงอยากได้ของๆคนอื่นกันนักนะ คนพวกนี้เป็นโรคจิตหรือยังไง คนหรือสัตว์เลี้ยงที่อยู่กับเจ้าของ เจ้าของเขาก็ต้องรักต้องหวงมากอยู่แล้ว คนที่สามารถมาแย่งของรักของคนอื่นไปได้เนี่ย จิตใจคงลงไปอยู่ที่จุดต่ำสุดแค่ระดับฝ่าเท้าได้แค่นั้นเอง !

ภาวนาขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ปกป้องคุ้มครองกาเฟ่ตัวน้อยของแม่ด้วยเถอะ ตอนนี้ฝนเพิ่งจะซาไป เวลาฝนตกหนักทีไร กาเฟ่มักจะกลัวและหาที่หลบเสมอ ถ้าเราอยู่ด้วยก็จะโดดมานั่งบนตักตลอดขอให้กอด แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าลูกแม่จะไปอยู่ที่ไหน ทำยังไงตอนที่ฝนตกหนักลมแรง ขอให้กาเฟ่ของแม่หาทางกลับบ้านเรามาได้โดยเร็วด้วยเถอะนะ แม่คิดถึง...

กุ้ยหลินเมืองไทย

2009-04-23T12:56:00.003+07:00

วันสุดท้ายที่กุ้ยหลินเมืองไทย เขื่อนรัชชประภา เขาสก จังหวัดสุราษฏ์ธานี ปักษ์ใต้บ้านเรา

เอาวิดิโอนี้มาลง เพราะอยากให้เห็นบรรยากาศโดยรอบของเวิ้งอ่าว ซึ่งไกลสุดลูกหูลูกตา เปรียบได้ดั่งทะเลจริงๆ เพราะน้ำก็ใส มองไปทางไหนก็เห็นแต่สีเขียวเหมือนน้ำทะเล ตอนที่ถ่ายนี้กำลังนั่งชมวิวกันทั้งก๊วน แบกเป้สัมภาระขึ้นเรือเรียบร้อย เพราะพอจบจากชมกุ้ยหลินเราก็ขึ้นฝั่ง นั่งรถตู้กลับกรุงเทพกันเลย

อาจจะมีเสียงประกอบเล็กน้อยจากคนถ่าย หุหุ..มีหลายคนบอกว่าเสียงน่ารักนะจ๊ะ วู้ ฮู้วว...

เป็นไงล่า? สวยงาม สมคำร่ำลือจริงๆใช่ม้า?

อยากไปอีกจัง...

......

เก็บตก ทาร์ซานน้อย

2009-04-23T12:37:00.004+07:00

ว่าแล้วก็ลองเอาวีดิโอที่นังเพดมานไม่ได้ตั้งใจถ่ายมาอัดลงในนี้ซะหน่อย

จะได้ยินเสียงมานนับ นึ่ง ส่องงง.. ด้วย ฮี่ๆ แสดงว่านั่นมานกำลังจะถ่ายรูป วะ ฮ่ะ ฮ่า มานกดปุ่มผิดคิดว่าปุ่มวิดิโอเป็นปุ่มถ่ายรูป กรั่กๆๆๆ

แต่ก็พอดีกับที่เจ้าเด็กทาร์ซานน้อยลูกฝรั่งข้างหลังมานกำลังห้อยโหนโจนทะยานเถาวัลย์มาโดดน้ำพอดี เลยได้ดูบรรยากาศโดดน้ำของจริงกันไป

สุขสันต์ สุขสันต์ ....

ปล.จากทริปเขาสก ลำธารน้อยในป่าใหญ่ รีสอร์ทศิลป์ธรรมชาติ

สงกรานต์ปีวัวบ้า3

2009-04-19T21:20:00.004+07:00

14 เมษายน 2552

วันสุดท้ายแล้วของการท่องเที่ยวทั่วไทยส่งเสริมอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวให้ประเทศชาติในภาวะเศรษฐกิจตกต่ำและคนตกงาน

สถานการณ์ยามเช้าเมื่อตื่นขึ้นมา เมื่อคืนต้องบอกว่า ตื่นมาระหว่างทางประมาณสี่รอบเห็นจะได้ ไม่ได้เดินทางไปไหนนะ แต่ว่าหมายถึงระยะเวลาตั้งแต่เข้านอนตอนห้าทุ่มจนถึงเช้าตะวันโผล่ยอดเขาเนี่ย หลับเป็นช่วงๆจริงๆ ตอนแรกหลับไปแป๊บสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเจ้าเพด นึกว่ามันทะเลาะกับใคร อุตส่าห์เงี่ยหูฟัง ไหนได้ ตะโกนคุยกับห้องข้างๆ เห่อ.. แล้วยังไม่ทันไร ก็ต้องตื่นเพราะเสียงคนเดิน เสียงคนคุยกัน สุดท้ายเสียงคนกระโดดน้ำกันเลยนั่น โอ๊ย..แม่จ้าว นอนไม่ไหวแล้วเว้ยยยย...

ลุกออกมาก็เห็นภาพตรงหน้าแบบนี้แหละ นั่งอาบน้ำกันหน้ากระท่อมเรียบร้อยเชียว

อาบน้ำแต่งสวยกันเสร็จ แบกเป้ออกมาเตรียมตัว ในระหว่างนั่งรอกินข้าวเช้า ก็หยิบกล้องออกมาแชะๆๆๆกันหน่อย ได้รูประหว่างตะวันกำลังจะโผล่พ้นยอดเขา แสงเงาสวยเชียวล่ะ นางแบบก็ไม่ยอมน้อยหน้ากัน บิดซ้ายบิดขวาสุดๆ โหะๆๆ

เผลอแป๊บเดียว ตะวันโผล่ขึ้นมาบนยอดเขาแล้วโน่นๆ สวยเชียว แต่แสงร้อนแรงเหลือรับ นี่ขนาดยังไม่ทันออกมาเต็มตัวนะ รออีกเดี๋ยวเหอะ ได้เปรี้ยงๆกันแน่

ไม่มีคนถ่ายให้ อุตส่าห์ตั้งกล้องไว้ถ่ายเอง แหม..ดันมีนางแบบของคนอื่นเขาเดินเข้ามา เห่อ..เรามันคนไม่สำคัญ แต่แสงตอนนี้สำคัญกว่า สวยเชียว เป็นเส้นส่องตรงลงมาเลย

เลยหันมาอีกมุม คราวนี้ปลอดคน แต่แสงน้อยลงหน่อยแล้ว วันนี้ไม่ค่อยมีหมอกมาก เพราะอากาศมันร้อนแล้วนี่ ไม่เหมือนช่วงหน้าหนาวนะ จะเป็นกุ้ยหลินสมคำล่ำรือจริงแท้แน่นอน คราวนี้ก็ประมาณกุ้ยหลินเวอร์ชั่นร้อนๆไปก่อน

พอกินข้าวเช้าเรียบร้อย ย้ายสัมภาระลงเรือ โยนคน เอ้ย..ย้ายทุกคนลงเรือเรียบร้อยหมด พวกเราก็นั่งนิ่ง ให้คนขับเรือเขายักย้ายหางเสือไปเรื่อยๆ เช้านี้เป็นวันสุดท้าย และเราไม่สามารถไปลุยกันที่ไหนต่อได้แล้ว เนื่องจากสภาพอากาศ และเหนื่อย อีกทั้ง สถานการณ์ในเมืองกรุงยังไม่น่าไว้วางใจ ต้องคอยเช็คข่าวระหว่างทางด้วย จึงพร้อมใจกันไปนั่งเรือรอบอ่าว ชมกุ้ยหลินเมืองไทยให้หนำใจเป็นพอ

นี่แหละ ธรรมชาติของบ้านเมืองเรา จงภูมิใจเถอะที่ได้เกิดมาบนผืนแผ่นดินนี้ รักษ์และดูแลมันไว้ให้นานที่เท่าที่เราจะทำได้เป็นพอ

ไม่ได้มีแต่เรือเราเท่านั้นนะ ยังมีเรือของนักท่องเที่ยวลำอื่นด้วย แต่ถือว่าน้อยอ่ะ อีกทั้งเราเห็นฝรั่งแค่ไม่กี่คนเองที่มาเที่ยว อยากให้ช่วยเหลือประเทศกันมากกว่านี้นะ ถ้าทำได้ ช่วยกันหน่อย

เข้ามาถึงแล้ว กุ้ยหลินเมืองไทย แต่พอเข้ามาแสงหายหมดเลย กลายเป็นเงามืดไปหมด ได้ยินแต่เสียงไกด์บอกว่า ภูเขาสามลูกที่อยู่ข้างหน้าชื่อ เขาสามเกลอ และทางซ้ายสุดชื่อเขากระต่าย เพราะรูปร่างเหมือนกระต่าย อืมมม..พอมองออก

อีกซักหน่อย ก่อนจะถึงฝั่ง ความจริงมีถ่ายวิดิโอมาด้วย อยากเก็บหน้าตาผู้ร่วมเดินทาง แต่ไฟล์ใหญ่เกิน ยังเอาลงไม่ได้ แล้วถ้าเป็นวิดิโอเราก็จะเห็นภาพเคลื่อนไหวจริงๆของบรรยากาศด้วยเนอะ เอาไว้วันหลังเอามาลงให้เป็นที่ระลึกดีกว่า ถ้าทำได้นะ

พวกเรามาถึงฝั่งกันตอน 9.30 พอดี ยังไม่สายเลย แต่ก็ดีแล้วล่ะ จะได้รีบๆเดินทางกัน ยังง่วงๆอยู่ด้วย พอรถออกกะว่าจะนอนหลับซักหน่อย พวกเจ้าเพดชวนเล่นดัมมี่อีกแระ เอ้า..เล่นก็เล่นฟระ ผลปรากฏว่า จะอ้วกค่ะ เพราะหันเก้าอี้มานั่งชนกัน เรานั่งหันหลังให้คนขับ ก้มๆเงยๆอยู่หลายที พอรถจอดซื้อของ ไม่หวายค่า..ขอเปลี่ยนกลับที่เดิม นอนดีกว่านะค้า..

มาแวะกินข้าวเที่ยงกันที่ร้านคุณสาหร่าย ร้านนี้เขาใหญ่โตขึ้นชื่อลือชาทางสายใต้มั่กๆ รถทัวร์แทบทุกคันต้องมาจอดกินข้าวที่นี่แหละ มื้อนี้ไกด์ก็ยังมีงบให้พวกเราได้อิ่มกันอีกมื้อนะ แหม..ดีจริงๆ ล่อซะสองจาน แถมของหวานอีก แปร้...

ขึ้นรถ ดูเป็นต่อไปเรื่อย แต่ดูเท่าไหร่ก็ยังไม่จบปีแรกซักทีนะ โห..เยอะมากมาย ดูจนจะอ้วกอีกรอบ

ประมาณ 5 โมงครึ่งก็มาถึงตลาดหัวหิน ตกลงใจกันไม่ได้ว่าจะกินอะไรเลยต่างคนต่างไปหากินเอาเอง บ้างก็กลายร่างเป็นนักชอปไปซะงั้น แต่งานนี้เจ๊ม่าย..ขอแค่เดินชมเท่านั้น เดินๆไปเลยได้หยุดดูข่าวที่โทรทัศน์ของพ่อค้ารายหนึ่ง พอดีทั่นนายกอภิสิทธิ์ออกมาแถลงการณ์สรุปข่าวให้ฟังพอดี นับเป็นข่าวดีของพวกเราด้วย เพราะว่า ทางสะดวกแล้วสำหรับคณะเรา ..ว๊าวว..อะไรจะดีขนาดน้านพี่น้อง ...

ออกจากหัวหิน 6.30 เฮฮาปาร์ตี้กันมาเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน รถไม่ติดและทางก็สะดวกมั่กๆ มาถึงกรุงเทพฯกันยังไม่สี่ทุ่มเลย ความจริงแวะส่งตามรายทางด้วยนะ ยังมาถึงตึกพญาไทแค่ 3 ทุ่มครึ่งเอง เราก็ติดรถต้าร์มาลงหน้าคาร์ฟูเหมือนเดิม ว้า..เหมือนยังไม่ได้ไปเลยอ่ะ กลับมาแล้วหรอ???

เออ..ระหว่างทางเข้ามาพญาไท ผ่านจุดเกิดเหตุหมดทุกเส้นเลยล่ะ ตั้งแต่เลียบๆแถวทำเนียบ นางเลิ้งตรงที่เผารถกลางถนนกันนั่น ยังมีทหารยืนถือปืนเกาะรั้วอยู่เต็มไปหมด แล้วยังเรื่อยมาบนถนนเพชรบุรี แต่เห็นแล้วรู้สึกอบอุ่น ดีกว่าเห็นพวกเสื้อแดงเยอะเลยอ่ะ นี่ความรู้สึกจริงๆเลยนะ ขอบอก ... หุหุ

จบทริปเขาสกแต่เพียงเท่านี้ พรุ่งนี้วันจันทร์ กลับไปลุยงานกันต่อ ชีวิตต้องเดินต่อไป การเดินทางไม่มีวันสิ้นสุด สู้ สู้

สงกรานต์ปีวัวบ้า2

2009-04-18T22:29:00.006+07:00

13 เมษายน 2552

ตื่นเช้ามาวันที่สองบนบ้านต้นไม้ ทั้งที่ยังสลึมสลือมัวซัวนัยน์ตาอยู่ แต่ก้อต้องฝืนสังขารลุกไปอาบน้ำแต่งตัวเก็บข้าวของลงกระเป๋า แบกเป้ออกไปกินข้าวเช้าแล้วเดินทางไปกันต่ออีกที่หนึ่ง

ก่อนไปเราก็ชักชวนสมาชิกมาถ่ายภาพหมู่กันซะหน่อย ตากล้องเป็นเจ้าเพดเลยไม่มีหน้ามานในนี้แต่ไม่เป็นไร อยากให้เห็นบรรยากาศโดยรวมของบ้านต้นไม้มากกว่า ตรงนี้เป็นทางเข้ามีป้ายชัดเจนบนหัว

นั่งสัปหงกในรถมาไม่ทันไร ถึงท่าเรือที่เขื่อนอีกแล้ว เรากำลังจะลงเรือหางยาวเพื่อข้ามไปนอนแพในน้ำกัน แพที่เลื่องชื่อของที่นี่เขาชื่อ แพ500ไร่ แต่แพที่เราจะไปพักชื่อ แพเพลินไพร ซึ่งก็อยู่ไม่ไกลกันเท่าไหร่ แล้วพอไปเห็นแพ500ไร่แล้ว เราว่าแพเราเก๋กว่าอีก เพราะแพเพลินไพรนี้สร้างอยู่กลางระหว่างสองเกาะเลย ทำให้น้ำใสน่าเล่นมั่กๆ เพราะถึงแม้ด้านบนน้ำจะนิ่งแต่น้ำไม่ขังอยู่ที่แพแน่นอน

อ่า..รูปนี้มีเจ้าเพดแล้วนี่ไง!

ขณะนั่งเรือหางยาว เราก็สอดส่ายสายตาไปรอบๆ เห็นแต่ภูเขาๆๆๆกับน้ำสีเขียวๆ ไม่น่าเชื่อว่าที่นี่ไม่ใช่ทะเลจริงๆ แต่เป็นน้ำในเขื่อน เพราะกว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตาจริงๆ มีเรือหางยาวเท่านั้นที่จะเป็นพาหนะนำนักท่องเที่ยวไปไหนต่อไปในเขื่อนนี้ได้ แต่บางจุดเรือหางยาวก็ผ่านไม่ได้อีกเหมือนกัน ด้วยเหตุผลทางธรรมชาติที่ต้องรักษาสภาพแวดล้อมไว้ บางครั้งเราจึงต้องใช้แพยนต์กันแทน

ตรงนี้เป็นปลายๆเทือกเขาแล้ว ความจริงถ่ายมาเรื่อยแต่ไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไหร่ ขี้เกียจมาแต่งภาพอีกต่างหาก ช่างมันเหอะ แค่นี้ก็พอดูได้ เอาให้รู้ว่าไปไหนมาแค่นั้นพอ

ถึงแล้ว แพเพลินไพร ที่พักคืนที่สองของพวกเรา ตรงที่เรายืนถ่ายรูปนี่เป็นจุดกลางระหว่างสองฝั่ง แล้วเขาก็จะมีร้านอาหารอยู่ตรงนี้แหละ คนมาพักที่นี่เขาจะคิดเป็นรายหัวเลย เพื่อสะดวกในการให้บริการเพราะต้องทำอาหารเลี้ยงอยู่แล้ว คุณไม่สามารถเลือกสั่งกินเองได้หรอก ของมันหายากนะ แต่คิดว่าก็ไม่แพงหรอก

ส่วนบ้านเราหรอ? โน่นนน..หลังที่3จากริมสุดนู่นนนน...

พอเอาของเข้าเก็บได้ ก็ไปกันต่อ ไกด์ผึ้งพาไปเดินเล่นข้ามภูเขาลูกหนึ่ง ตอนออกมาจากแพนั่งเรือหางยาวแหละ แล้วก็ลงจากเรือมาเดินข้ามภูเขากัน ไม่ใช่เดินแบบธรรมดาด้วย เดินไต่เขาเห็นจะได้ ทางขึ้นเขาเป็นเนินชันมากเป็นช่วงยาวๆ มีหอบแฮ่กกันไปหลายคน บางคนต้องมีเครื่องมือค้ำถ่อช่วยพยุง ฮู้ว..ส่วนเดี๋ยนพันธ์อึดฮ่ะ สบายมั่ก แค่นี้ เดะๆ

ข้ามภูเขามาเสร็จก็ลงแพยนต์ต่อไปอีกหน่อย ตอนนั่งแพยนต์นี่ก็ได้บรรยากาศสนุกไปอีกรูปแบบนะ เพราะมันโล่ง เรียบเหลือหลาย เหมือนเรานั่งไปบนน้ำเลย น้ำก็แทบไม่กระเพื่อมด้วยซ้ำ เจ้าเพดหามุกแปลกมาเล่น นั่งถ่ายรูปดีๆไม่ชอบ มานเล่นนอนถ่าย เสร็จแล้วเอาหัวราน้ำไปเลย ดีนะ..ไม่มีพวกปิรันย่า หรือ อนาคอนด้า เอิ๊กๆๆ

เดินเข้าถ้ำประการังกันต่อ แต่พอมาถึงถ้ำนี้แบตกล้องเราก็หมดพอดี ไม่มีรูปกลับมาเองซ้ากใบ ต้องรอขอจากกล้องคนอื่น ถ้ำนี้สวยนะ ในความเห็นเรา เหมือนถ้ำยังมีชีวิตอยู่เลยอ่ะ หินยังงอกอยู่ทุกวัน น้ำก็ยังมีหยดจากปลายติ่งให้ย้อยลงมางอกที่พี้น รูปร่างของหินก็ดูแปลกตามีชีวิตชีวา มีทั้งผนังที่เหมือนม่านโรงละคอน ด้านหน้าทางเข้าก็เหมือนมีผู้หญิงห่มผ้าสใบยืนอยู่ แถมมองขึ้นด้านบนก็เห็นเป็นหัวเอเลี่ยนห้อยลงมา หันไปข้างฝาอีกด้านก็เหมือนเป็นคนแคระตัวเขียวนั่งอยู่ มีให้จินตนาการตลอดทางเลยว่างั้น คนนำทางและคนเฝ้าดูแลก็เป็นคนของป่าไม้ เขาค่อนข้างดูแลอย่างดีเชียว ดีแล้วล่ะ จะได้เก็บไว้ได้นานๆ

พอเรียบร้อยจากถ้ำ ก็เดินย้อนรอยข้ามภูเขาลูกนั้นกลับมาอีก ประมาณว่าไปกลับ 2กม. กว่าๆ แต่เนื่องจากทางเป็นเนินชันจึงเหนื่อยเป็นพิเศษ และร้อนมากด้วย ฉะนั้นพอมาถึงแพ จึงได้แก่เวลากระโดดน้ำเล่นกันอีกครั้ง คราวนี้สนุกเต็มตัวกว่าเมื่อวานเพราะน้ำลึกท่วมหัวท่วมตัวแน่นอน จึงต้องอาศัยชูช๊พช่วยพยุงไว้ก่อน กันจม(แหม..ว่ายน้ำเก่งซะขนาดนี้ หุหุ) เล่นน้ำกันซะจนเย็นเลย ประมาณสามชม.เห็นจะได้

ก่อนเล่นก็มีการให้อาหารคนในน้ำ คุโด้มานทำท่าเหมือนมั่กๆ เสียดายไม่มีรูปในกล้องเรา แต่พอลงน้ำจริงๆ มีความสุขมากเลยอ่ะ น้ำนิ่ง และก็ไม่เย็น อุ่นกำลังดี ไม่เหนื่อยเลยด้วย เพราะถ้าอยู่นิ่งๆ เราก็ไม่โดนพัดไปไหน ที่แพเขายังมีเรือคายัคให้พายเล่นกันอีกต่างหาก หลายคนสนุกสนานพายกันออกไปไกลๆ อย่างเจ้าคุโด้เนี่ยว่ายน้ำไม่เก่งนะ แต่สามารถพายออกไปนอนเล่นกลางน้ำคนเดียวได้ตั้งไกล มันสามารถจริง พอพายไปมา ไม่หนำใจ คว่ำเรือมันซะอย่างนั้น ไม่มีใคร เจ้ากริดนั่นเอง อยากจะขึ้นไปนั่งด้วย แต่เนื่องจากลำตัวที่พองเกินเรือต้าน มันจึงพลิกคว่ำให้ได้หัวเราะกันท้องคัดท้องแข็ง งานนี้กว่าจะลากเรือขึ้นแพ เอาน้ำออกได้ เล่นเอาเจ้าเพดกะเจ้ากริดเหนื่อยแฮ่ก 555+

ขอชิลๆหน้าแพหน่อย ตอนนี้หน้ายังดำๆอยู่เรย เพิ่งนั่งเรือมาถึงจากฝั่งไง ยังไม่ได้เข้าที่พักเลย แต่เห็นบรรยากาศเขาแล้ว สวยเกินห้ามใจไม่ให้ถ่าย คนไม่สวยเอาวิวสวยไว้ก่อนไม่เป็นไร ดูน้ำสิ เขียวใสดีจริงๆเรยอ่ะ

ว่าแล้วก็อยากกลับไปนอนเล่นอีกนะ...คิคิ

เล่นน้ำกันซะชุ่มปอด ห้าโมงครึ่งโน่นกว่าจะขึ้นจากน้ำมาแต่งตัวกัน ความจริงเราถือโอกาสอาบน้ำมันตอนที่เล่นกันนั่นแหละ เอายาสระผม ยาขัดตัวมาละเลงกันตรงนั้นเลยเชียว ได้อารมณ์ชนบทดีจริงพี่น้อง เอ๊ะ..ดูเป็นต่อมากเกิน ชักจะติดพีน้องมันมาซะแระ

อาหารเย็นเริ่มตอนหกโมงกว่าเช่นเดิม วันนี้มีปลาตะเพียนตัวใหญ่ด้วย น่ากินใช่เล่นนะ หุหุ

เสร็จจากอาหารเย็น เราก็บรรเลงเพลงดัมมี่กันต่อ แต่เล่นไปเล่นมา ต้าร์มันน๊อคอยู่คนเดียว เจ้าเพดเรียกร้องขอเปลี่ยนเป็นป๊อกเด้งแล้วกัน เอ้า..ได้เรย เด้งกันต่อจนถึงสี่ทุ่มครึ่งต้องเลิก เพราะเขาจะหยุดปั่นไฟตอนห้าทุ่ม ต้องรีบเข้าห้องเตรียมตัวนอน แต่อากาศมันร้อนได้จัยดีจริงๆ เพราะฝนทำท่าจะตกแต่ก็ไม่ตกซะงั้น ความจริงเรามีกำหนดว่าจะไปถ้ำน้ำทะลุกันด้วยนะ แต่ว่าน้ำขึ้นไม่แน่นอน ไกด์เลยพาไปไม่ได้ ดีแล้วล่ะ เพราะถ้าไปต้องเดินอีก 14 กม. จ๊ากก..3 ชม.กว่าเลยนะนั่น !!

วันนี้เห็นข่าวตอนเย็นเกี่ยวกับสถานการณ์ในกรุงเทพฯ น่าสะเทือนใจแท้ เห่อ..บ้านเมืองเรา ขอให้พ้นจากอำนาจมืดและสิ่งชั่วร้ายโดยเร็ววันด้วยเถอะ คนที่คิดทำลายบ้านเมืองทั้งหลาย ขอให้มันตายหายไปจากโลกนี้เลยได้ยิ่งดี สาธุ...

ขอบุญบารมีของในหลวงจงคุ้มครอง.....

สงกรานต์ปีวัวบ้า1

2009-04-17T22:16:00.009+07:00

เดือนเมษามาเยือนอีกครั้งแล้วสินะ เพิ่งจะผ่านไปไม่เท่าไหร่เอง เวลาไม่เคยคอยใครจริงๆ เราต้องเดินไปให้ทันเวลาอยู่เสมอ ไม่เช่นนั้นอาจแย่

ความจริงเดือนนี้ก็มีดีที่สุดอยู่ตรงที่วันหยุดยาวของคนไทยทั้งประเทศนี่แหละ เทศกาลสงกรานต์งานปีใหม่ไทยนี่ล่ะ ทำให้เราได้มีโอกาสตลุยตลอนไปไหนๆทุกปี ไม่เว้นแม้แต่ปีนี้ที่ตอนแรกคิดว่าคงได้แต่นั่งดูทีวีอยู่กับบ้าน(คนเดียว) แต่ไหนได้ เจ้าเพดกราดมาชวนเอาก่อนไปแค่หนึ่งอาทิตย์เท่านั้น ทำหยั่งกะมันรู้ว่าเราไม่มีที่ไปงั้นแหละ(เออ..ก้อไม่มีจริงๆนี่หว่า) ตกลงใจไปเกือบจะยังไม่วางสายแน่ะ หุหุ ...

ไปไหนหรอ? เขาสก เขื่อนรัชชประภา จังหวัดสุราษฎ์ธานี แถบเกาะสมุยนั่นไง แต่ขอบอกว่านี่เป็นครั้งแรกนะ ที่ได้ไปเยือนดินแดนที่กำลังฮอตฮิตในนาม กุ้ยหลินเมืองไทย

ออกเดินทางเย็นวันเสาร์ที่ 11 เมษา เพราะก่อนหน้านั้นคิดว่ารถคงจะติดมากในเย็นวันศุกร์ แต่ไหนได้ คนหายไปไหนกันหมด? อ้อ..หายไปเพราะโจรเสื้อแดงนั่นเอง เพราะพวกมันเริ่มวีรกรรมเยี่ยงโจรออกมารุกล้ำพื้นที่ส่วนรวมของประชาชนคนธรรมดาอย่างพวกเราๆ ไม่ให้มีสิทธิเดินทางไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระ เดือดร้อนกันไปทุกเส้นทาง ตั้งแต่วันพฤหัสแล้ว ดังนั้น วันเสาร์จึงค่อนข้างเงียบถึงเงียบมากเลยล่ะ อีกอย่าง ฝนตกทั้งวันเหมือนจะพัดไล่ไอ้พวกห่าให้พ้นไปจากถนนด้วย

แต่พอตกเย็น ฝนก็หยุดสนิท เรานัดกะต้าร์เจอกันที่คาร์ฟูลาดพร้าวเพราะบ้านใกล้กันและได้อาศัยรถต้าร์นั่งไปลงที่ตึกพญาไทเพื่อขึ้นรถตู้ที่จอดรอที่นั่นเลย ประมาณทุ่มครึ่ง ทุกคนก็มากันครบ ได้แก่ ต้าร์ เพด ปลา ดิโอ กริด คุโด้ เรา และก็คู่เพื่อนต้าร์อีกสองคน

เอ้า..ออกเดินทางกันโดยมีไกด์คนสวยแถมน่ารัก ชื่อผึ้ง นำทางไปเร้ย!!!

ระหว่างทางแวะกินข้าวกันที่ร้านข้าวต้มแถวๆจังหวัดเพชรบุรีหน่อย จากนั้นนั่งหลับๆตื่นๆดู"เป็นต่อ"กันจนมาถึงสุราษฎ์เอาตะวันขึ้นพอดี แวะแปรงฟันล้างหน้ากันกินข้าวต้มโจ๊กปากทางเข้าเขื่อน จากนั้นก็นี่เรย..ตามป้าย พอเข้าไปแค่ประมาณ 8 โมงเช้าเท่านั้น แต่แดดแรงยิ่งกว่าเสียงระเบิดในเมืองกรุงอีกแน่ะ ทำเอาเกือบไหม้ ดีนะที่เตรียมตัวไปพร้อม ทั้งหมวก เสื้อคลุม ครีมกันแดด หุหุ (แต่โดนประนามว่ากระเป๋าใหญ่โคดค่ะ)

เดินเล่นกันบนสันเขื่อน รูปนี้เสี่ยงตายปีนออกไปส่องกล้องจากมุมบนสันเขื่อน กะให้เห็นความสูง แต่ไหงออกมาเหมือนเป็นพื้นดินระนาบเดียวกันเรย? เอาเหอะ กล้องเด็กน้อยก็แบบเนี้ย เอาไรมาก แต่สิ่งแรกที่ทุกคนสะดุดก็คือ สีของน้ำซึ่งไม่ใช่น้ำทะเล เพราะไม่เค็ม แต่สีกลับเป็นสีเขียวมรกตเหมือนน้ำทะเลจริงๆ แถมใสสะอาด น่ากระโดดลงไปแช่ทั้งวันด้วย

นี่ยังถ่ายจากสันเขื่อนออกไป ขนาดกล้องเราห่วยแถมไม่ได้แต่งอะไรเลย ยังดูออกว่าสถานที่นี้มันสวยแค่ไหน แล้วลองไปดูกล้องของโปรอื่นๆสิ โห..สุดยอดดดดด

เดินกันตัวจวนจะไหม้ ไกด์จึงพาขึ้นรถไปดูบ่อน้ำผุดกันต่อ ซึ่งทุกที่ๆไปนี้ จะอยู่ในบริเวณเขาสกทั้งหมดนะ เพราะเขาสกใหญ่มากกกก...คาดคะเนแล้วน่าจะใกล้เคียงกับเขาใหญ่เชียวล่ะ บ่อน้ำผุดที่ว่านี้ก็ไม่ไกลจากสันเขื่อนเท่าไหร่ นั่งรถประมาณครึ่งชม.ก็ถึง ลงเดินเข้าปากันไปสิบนาที เจอล่ะ..อ้อ..ตามทางมีต้นไม้หายาก ต้นยางที่สงวนไว้ไม่ให้ตัด และป้ายต่างๆ เลยเก็บมาเป็นที่ระลึกซะหน่อย

บ่อน้ำผุดพิเศษตรงที่ว่า น้ำในบ่อจะทำปฎิกิริยากับเสียง เมื่อใดที่ได้ยินเสียงดังไม่ว่าจะเสียงคนหรืออะไรกระทบกัน น้ำจะผุดขึ้นมาจากพื้นดินทรายด้านล่างให้เห็น ปุ๊ด..ปุ๊ด.. แต่ช้าก่อน..อย่าริกระโดดลงไปเชียว เพราะอาจตะเกียกตะกายขึ้นมาไม่ได้ เนื่องจากบ่อนี้เป็นดินทรายดูดนะจ๊ะ หุหุ

ดูกันฉ่ำ ตบมือจนเจ็บแล้ว จึงได้ย้ายขบวนไปต่อกันที่ถ้ำปลาตะเพียนแดง เป็นถ้ำเล็กๆเองแหละ ไม่ค่อยมีอะไรในถ้ำมาก และก็เป็นทางผ่านที่เราจะไปเข้าที่พักพอดี เลยแวะให้อาหารปลาด้านหลังของถ้ำกันหน่อย แต่ปลาเยอะมากก อาจจะเพราะเป็นเขตอภัยทาน และมีฤาษีนั่งเฝ้าอยู่ด้วยก้อด้าย..

พอมาถึงที่พักกัน หมู่เฮาก็ยังมีแรง ขอเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เหมาะเพื่อไปกระโดดน้ำเล่นกันต่อ แต่ทางไปนี่สิ ตอนแรกนึกว่าใกล้ๆ ไหนได้ เดินเกือบชม.กว่าจะถึงลำธารเนี่ย แต่พอไปถึงก็หายเหนื่อยนะ เพราะเห็นแล้วกรี๊ดอ่ะ ในป่ามีรีสอร์ทศิลป์ด้วย !! โอ้ว..เท่ห์สุดๆ มีบาร์เบียร์เล็กๆเฉพาะแขกที่นี่ด้วยนะ ไม่รู้ว่าราคาเท่าไหร่ เพราะมีบ้านแค่ 2-3 หลังเอง เห็นแต่ฝรั่งพักกันด้วย พวกนี้รู้ดีกว่าเราคนไทยอีกแฮะ

นี่ไง..จุดเด็ดของที่นี่ มีลำธารซึ่งน้ำไม่ลึกมาก พอให้ยืนได้ มีภูเขาหิน มีเถาวัลย์ให้ย้อยให้ห้อยโหนกระโดดน้ำเล่นกัน พวกหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ต่างก็ไปโชว์ลีลา จา พนม ศิษย์สำนักเส้าหลิน กันใหญ่ หนุกหนานกันไปทั่วหน้า ทั้งไทยทั้งเทศ

เอ้า...เฮ!!! กระโดดน้ามของจริงๆ มีรูปเก็บมายืนยัน 555+ (ฝรั่งข้างหลังยืนมอง สงสัยพวกนี้จะบ้า)

เล่นน้ำกันจนเบื่อ จึงพากันเดินกลับมาบ้านที่พัก ก็ดีเลยล่ะ เพราะกลับมาเหนื่อยๆอีกรอบ จะได้อาบน้ำได้อย่างชุ่มฉ่ำ ก็ห้องน้ำเขาเก๋ซะปานนั้น เสียดายดันลืมถ่ายรูปมา บ้านทุกหลังสร้างไว้บนต้นไม้ อาจจะไม่ได้วางอยู่แต่ก็จะต้องมีต้นใหญ่ๆซักต้นสองต้นมาแปะประคองไว้ทุกบ้าน ไม่มีบ้านไหนอยู่ติดกับพื้นดินเลย ทำให้ต้องมีทางเดินแบบทาร์ซานอย่างในรูปที่เห็นเนี่ยแหละ เท่ห์ซ้า...

ตรงนี้เป็นบาร์เบียร์เล็ก เล็กกกก..ซึงต้องปีนขึ้นมานั่งบนต้นไม้ใหญ่จริงๆนะอันนี้ นั่งได้แค่ประมาณไม่เกิน 7-8 คนเห็นจะได้ สำหรับใครที่จะมาบอกรักกันอย่างเป็นธรรมชาติก็น่าจะลองไปดู ไอ้เรามันคนไม่มีคู่จึงได้แต่แอบมองคนอื่นเขาหนุงหนิงกันไป เห่อ...

ดอกอารัย? สวยแท้ เห็นเพื่อนบอกว่าเป็นดอกไม้ป่า ไม่กล้าจับกลัวมันเสียของ แต่ตัวดอกเหมือนพลาสติกมั่กๆ ทั้งที่มีรากหยั่งลงดินให้เห็นชัดๆ เนี่ยน้า..ธรรมชาติจริงๆก้อสวยแบบไม่ต้องปรุงแต่งเนอะ ต้นพวกนี้ปลูกอยู่ในรีสอร์ทบ้านต้นไม้ทั้งนั้นเลย เหมือนว่าเขาจะอนุรักษ์ต้นไม้ดอกไม้แปลกๆหายากไว้ด้วยล่ะ

นี่ไงบ้านเรา หลังนี้แหละ .. แต่บ้านเราไฮโซกว่าบ้านคนอื่น เพราะมีระเบียงส่องสัตว์ให้มานอนเล่นด้วย ฮี่ๆๆ พออาบน้ำแล้วชิลๆ ก็เลยชวนปลาเดินขึ้นมาถ่ายรูปเล่นกัน

สำราญม้ากกกค่า...

ยังไม่จบวันแรกนะ..มื้อค่ำของพวกเราตอน 6 โมงครึ่ง ก่อนหน้านั้นทำไรดี นี่เลย..กินเบียร์ ปาลูกดอก แทงพูล โอ้ว..สุขสันต์วันสงกรานต์จิงๆเรย..พี่น้อง

พอมืดหน่อย เรียกร้องขอดูตอนอวสานของเพลงรักข้ามภพ ยังไม่ทันจบวงดัมมี่ก็บรรเลง ช้าอยู่ใยกระโดดเข้าร่วมทันใด แฮ่ม...มันส์จริงๆ

ทั้งที่ง่วงโคดๆจากการเดินทางแต่กว่าจะได้มุดเข้ามุ้งก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงคืน เห่อ...จบวันแรกแค่นี้ก่อน เอาวันสองมาต่ออีกที

หลบร้อนที่ภูเก็ต

2009-03-21T13:39:00.003+07:00

March 9-11' 2009

ชายหาดเกาะไข่วันนี้ มีร่มและร้านอาหารบริการเรียบร้อย

ดีกรีความร้อนยังคงระอุอยู่รอบกายตลอดเวลา ไม่ว่าจะร้อนด้วยอุณหภูมิ หรือร้อนจากลมปากคนที่พัดพามากระทบ อีกทั้งยังร้อนจากแรงกดดันจากคนที่เรียกตัวเองว่าเป็นเจ้านาย บังคับขู่เข็ญแถมตะโกนตะคอกใส่สารพัดให้ทำความสำเร็จให้เขาให้ได้

คนธรรมดาๆอย่างเรา มีหรือจะไม่รู้สึกรู้สา เจ็บแสบคันปวดร้อนเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว แต่การหาวิธีดับร้อนนี่สิ สำคัญกว่า เพราะถ้าไม่ เราก็คงเกรียมไปนานแล้ว

ชายหาดเกาะพีพีวันนี้เช่นกัน เรียบโล่งขึ้นตั้งเยอะ

ได้จังหวะที่น้องๆก๊วนเบบี้แอนด์ขนุนเขาตั้งใจจะขับรถล่องไปภูเก็ตกัน ตอนแรกเหมือนว่าจะไปด้วยกันไม่ได้ เพราะเวลาไม่อำนวย ทำไปทำมาคนมันจะมีโอกาสยังไงซะ ก็สามารถ โดยการที่เรานั่งเครื่องตามไปตอนมืดวันจันทร์ ส่วนน้องๆเขาล่วงหน้าไปก่อนถึงภูเก็ตตั้งแต่ตอนเช้าวันจันทร์แล้ว ถึงงั้น เราก็ได้นอนรร.เดียวกัน สองคืนและเที่ยวด้วยกันเต็มๆอีกหนึ่งกะครึ่งวัน โดยเฉพาะวันที่ออกเกาะ คุ้มมั่กๆ ซื้อแพกไปกันเต็มวัน เที่ยวหมดทั้งเกาะมาหยา เกาะลิง เกาะไข่ เกาะพีพีใหญ่ น้อย เรียกว่าทัวร์รอบเกาะบริเวณนั้นเลยแหละ กลับมาจากเล่นน้ำทะเลยังไม่หนำใจ มาเล่นน้ำสระที่รร.กันต่ออีก ชุ่มปอดกันไปเป็นข้างๆ

เกาะมาหยา ที่แรกที่ลุยน้ำลงไปเล่นกันทั้งชุด

บางทีความร้อน ความเครียด มันก็สามารถละลายหรือโดนฝังลืมไปตอนที่เราเอาตัวลงไปแช่ในน้ำได้เหมือนกันนะ เพราะตอนนั้นเรารู้สึกว่ามีความสุขลอยอยู่รอบๆตัวจริง ถึงแม้ว่าพอขึ้นมาอยู่คนเดียวแบบเดิมอีก จะเครียดอีกก็ไม่เป็นไร

เพราะถึงแม้จะหนีเท่าไหร่ ก็คงจะหนีไม่พ้น ความร้อนก็ยังคงแผ่ขยายเป็นเงาดำตามติดตัวเราไปทุกที่แหละ คอยแค่จังหวะเวลาที่เหมาะสมค่อยเข้าจู่โจมเท่านั้นเอง

ยิ้มร่าได้วันหนึ่งเต็มๆ แค่นี้ก็พอแล้วล่ะสำหรับความสุข

อยากจะคิดว่า ถ้าวันนั้นเราหมดลมหายใจไปแล้ว วันนี้เรายังจะมีรอยยิ้มแบบวันนี้ได้หรือ? ไม่แน่นอน ถามอะไรโง่ๆ เพราะฉะนั้น มีวันนี้แบบนี้ ก็ดีแค่ไหนแล้ว จะเอาอะไรมากมายกับชีวิต มีอยู่เท่าไหร่ ถ้าไม่อยากได้เพิ่มมากขึ้น ก็จะยังเก็บความสุขนั้นอยู่ได้ตลอดนะ ลองคิดดู

ไม่ลืมที่จะขอบคุณก๊วนน้องๆครอบครัวเบบี้แอนด์ขนุนอันแสนน่ารัก ประกอบไปด้วย เบบี้ ขนุน จีจี้ โจโจ้ และเมย์ น้องๆน่ารักเป็นกันเองเหมือนเจ๊เป็นคนในครอบครัวอย่างเนียน ขอบคุณจริงๆจ้า ...

ตอนนี้กลับมาลุยงานและรับภาระหน้าที่ พร้อมเผชิญปัญหาอันไม่คาดคิดต่อไป ชีวิตยังไม่จบสิ้น มันก็ต้องเคลื่อนไปข้างหน้าตลอดเวลานี่นา เรื่องจริงที่สุดแล้ว

พร้อมค่ะ..ว่ามาเลย ปัญหาทั้งหลาย!!!

ซีรีย์ในดวงใจ

2009-02-20T21:27:00.002+07:00

เชื่อว่าหลายๆคน ในหลายๆบ้าน ตอนนี้ติดซีรีย์กันเป็นแถวเป็นแนว ยิ่งแนวเกาหลีๆ ยิ่งติดกันหนึบหนับ ใช่มั๊ยล่า??

เราเองก็ใช่เล่น เพราะเวลาที่ว่างแล้วต้องอยู่คนเดียวเป็นเหตุ เมื่อก่อนก็ไม่ค่อยเท่าไหร่ ดูแค่ตอนที่มีเวลาดู ไม่ได้สรรหาจะเอามาดู แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้นอีกต่อไปแล้วนี่สิ

เพราะว่า ตอนนี้เราต้องสรรหาไปสั่งซื้อซีรีย์เรื่องดังๆ มาจากร้านอัดซึ่งได้รายชื่อจากเวบโฆษณาต่างๆ ซึ่งเสี่ยงกับการโดนหลอกให้โอนเงินไปเฉยๆแล้วไม่ส่งหนังมาให้ แต่เราอาศัยลูกจิก ตามตลอด แค่สองวันหลังจากโอนตังค์ไป เราจึงได้หนังมาดู 24 แผ่น เต็มอิ่ม ฮ่า...

ที่บอกว่า 24 แผ่นเนี่ย ขออธิบายแนวก่อน เพราะว่าไม่ได้บ้าแต่เกาหลีเหมือนชาวบ้านเขา ความจริงเราชอบซีรีย์ฝรั่งมากกว่า เหตุผลเพราะเวลาดูหนังต่างภาษา ไม่ชอบฟังคนไทยพากษ์เสียง เขาก็พากษ์สนุกดีหรอกนะ แต่อยากได้อรรถรสมากกว่าอ่ะ เลยนิยมภาษาที่เราคุ้นก่อน ก็ต้องเป็นภาษาอังกฤษสิเนอะ

และเรื่องที่อยากดูๆๆๆๆๆๆๆ รอคอยด้วยใจจดจ่อสุดๆๆๆๆ จะหนีเรื่องนี้ไปไม่ได้ HEROES ใครรู้จักยกมือขึ้น!!!

ไม่เป็นไร คร่าวๆก็ตามชื่อเรื่องแหละ เพราะเขาจะขนบรรดามนุษย์พิเศษมาแสดงความสามารถที่ไม่เหมือนกันเลยซักคนให้เราดู แต่ความน่าสนใจมันอยู่ที่พวกเขาก็เป็นมนุษย์ธรรมดาๆเหมือนเราเนี่ยแหละ เกือบทุกคนไม่เคยรู้ตัวมาก่อนว่าตัวเองมีความพิเศษจนกว่าจะโต อีกอย่าง พวกเขาไม่ได้เป็น ซูเปอร์ฮีโร่ ดังนั้น อย่าคิดไปถึงว่าจะต้องแปลงร่างได้ ไม่ใช่ขนาดน้าน

เรื่องราวมันสนุกตรงที่การเป็นมนุษย์ธรรมดาแต่มีความพิเศษของพวกเขาเนี่ยแหละ มันทำให้พวกเขาต้องต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเองและคนอื่น เช่น โลภ โกรธ หลง บ้าอำนาจ รัก และอื่นๆอีกมากมาย โอ๊ย..สารยายไม่หมด รู้แต่เพียง มันส์พะยะค่า ...

ยังมีอีกเรื่อง ซึ่งให้เป็นอันดับสอง รอดูฮีโร่หมดก่อนเพราะตอนนี้ซื้อมาแค่สองซีซั่นเท่านั้น รอซีซั่นสามเรียบร้อยค่อยซื้อมาเพิ่ม อีกเรื่องที่ว่า คือ Prison Break เนี่ยก็มันส์ พระเอกเท่ห์ค่อดๆๆ ฮี่ ...

พอเพื่อนเราอีกคน รู้ข่าวว่าเราติดหนังซีรีย์เหมือนกัน คราวนี้มันดีใจใหญ่ ขนซีรีย์เกาหลีที่มันดูแล้วเป็นกอง มาให้เราดูเพิ่มอีก เอ้า..เอากันๆ ดูกันให้ตาแฉะ ตาเยิ้ม ไปเร้ย ... เย้ !!!

ใครมีซีรีย์ในดวงใจเรื่องอะไรมั่งอ่า???

ร้อนแล้วจ้า

2009-02-17T20:02:00.002+07:00

กำลังมีความสุขอยู่กับอากาศเย็นๆ ซึ่งไม่ค่อยมีมาบ่อยตอนต้นปี ยังไม่ทันไร ยังไม่พ้นเดือนกุมภาเลย ความร้อนมาเยือนซะแว้ววว!!!

มาคราวนี้ไม่ได้มาแบบเล็กน้อย ลมร้อนเพิ่งพัดมาแค่อาทิตย์กว่า เล่นไปซะ 38 องศาเซนเซียสโน่น โอ้ว..แม่จ้าว จะร้อนไปถึงไหนกันเนี่ย ไม่อยากจินตนาการว่าเดือนเมษามันจะร้อนได้ใจไปไหนต่อไหนกันว้อย

ในขณะที่อีกซีกโลกหนึ่ง บ้านเพื่อนเราที่เยอรมัน แป้งยังบ่นอยู่แหงมๆว่า หิมะแมร่งก้อตกเอา ตกเอา เออ..ดูเขาดิ โลกนี้มันลำเอียงกันเห็นๆเลยนะ จะเอาให้มันใกล้เคียงกันหน่อยก้อไม่ได้ อย่างน้อยๆ เอาให้ที่นี่ซัก 25 องศาก็พอ แหมๆๆๆๆ

ยิ่งอากาศร้อนๆ ยิ่งทำให้เรานอนไม่หลับเข้าไปใหญ่ ก่อนหน้านี้ก็ประสบปัญหาการนอนไม่ได้มาระยะหนึ่งแล้ว ด้วยสาเหตุหลายประการ อาทิ..

- ยุงตัวร้ายๆๆๆๆๆๆ บินวนเวียน เที่ยวไล่กัดๆๆๆๆจนหน้าตาขาแข้งบวมปูดอยู่บ่อยๆ
- เจ้ากาเฟ่ตัวแสบๆๆๆๆ วิ่งๆๆๆๆๆๆ กระโดดท้างคืน ไม่ได้หยุดได้หย่อน แถมยังร้องโหยหวนประสานเสียงกับเจ้าก๋องก๋อยอีกต่างหากในบางคืน มีอีกแน่ะ .. บางคืนหนักหน่อย ก็กระโดดขึ้นมาเล่นแขน เล่นขาแม่มัน เห่อ..

อย่างงี้จะไม่ให้อิช้านบ่นยังไงไหว คุณขรา ...

สมาชิกใหม่

2009-02-09T19:00:00.004+07:00

ณ บัดนี้ ได้เวลาเปิดตัวดาราหน้าใหม่แห่งบ้านสีเขียวของเราแร้ว แต่น แตน แต๊นนนนนน......

ทั่นผู้มีอุปการะคุณ ขอเชิญพบกับ เด็กชายกาเฟ่ ได้เรยค้าบบบ...

รูปนี้ถ่ายวันที่สองหลังจากที่ไปรับมาเรย น้องกาเฟ่เพิ่งจะสองเดือนย่างสามเดือนเอง ตัวยังเล็กจ้อยร้อยอยู่ ที่มาของกาเฟ่ก็คือเราไปด้อมๆมองๆหาเอาในเวบพันทิพย์ มีแมวหาบ้านเยอะแยะในนั้น อยากจะรับมาเลี้ยงหมดทุกตัวเรย แต่ไม่มีที่จะให้อยู่เหมือนกัน มองไปมองมา ก็ไปเจอสมาชิกกลุ่มนี้ เขามีพี่น้องอยู่ 5 ตัว ตอนแรกก็ไม่รู้จะเลือกตัวไหนหรอกนะ ลองไปเจอตัวเป็นๆก่อนแล้วกัน ใครสนใจอยากมาอยู่ด้วย จะได้รู้กันเองล่ะ

วันอังคารที่ 27 มกราคม หลังจากขับรถกลับมาจากโคราช แวะไปทำงาน เสร็จตอนเย็นก็ยังมีแรงขับไปดูตัวกาเฟถึงที่บ้านแถวท่าพระ ฝั่งธนฯโน่น บ้านนั้นมีแมวอยู่เยอะมาก คุณยายที่เลี้ยงแมวก็ท่าทางรักพวกมันทุกตัว เสียแต่ยายแก่แล้ว ไม่ค่อยมีแรงเลี้ยงเท่าไหร่ จึงอยากให้ได้ไปอยู่กับคนที่มีแรงมากกว่า

พอไปถึง ยังไม่ทันไร เจ้าตัวเนี้ย ก็เดินมาพันแข้งพันขา ร้องเมี้ยวๆๆๆ อยู่ใกล้ๆตลอด ทำท่าทำทางเหมือนอยากจะมาด้วย ยายก็บอกสงสัยมันได้กลิ่นแมวด้วยกันแหละ เราก็ลองพยายามเลือกแล้วเลือกอีก ดูซิว่าตัวอื่นๆมันอยากจะมาด้วยมั๊ย ก็มีอีกตัวนะที่อยากจะมาด้วย แต่ว่าเจ้ากาเฟ่เนี่ยไม่ยอมไปไหนเรย จึงตัดใจหอบมันมาตัวเดียว เพราะคิดสะระตี่แร้ว ขืนเลี้ยงลูกแมวทีเดียวสองตัว ไม่ได้หลับได้นอนแน่ แม่ด่าเช็ดอีกต่างหาก ดูสิ .. วันแรกๆ ยังนั่งจ๋องอยู่เรย ไม่ค่อยคึกเท่าไหร่ ตอนใส่กล่องมาในรถยังคิดเรยว่า ตายไปแร้วหรือป่าวฟระ? เงียบมากกกกก....

ไหนได้...พออยู่ได้เกินสามวันแค่นั้นแหละ คุณเทอเล่นเอาเราไม่ได้หลับได้นอนเรย นี่ขนาดตัวเดียวนะ ยังซนได้จัยขนาดนี้เรยอ่ะ สามวันแรก ก็เล่นเอาเหนื่อยและเหม็นสลบไปเหมือนกัน เขายังไม่รู้จักมารยาทอ่ะ ต้องให้พี่ก๋อยสอนซะแว้ว ว่าต้องเข้าห้องน้ำยังไง แต่เจ้าพี่ก๋อยก็หยิ่งเหลือเกินนะ เชิดใส่ค่ะ..ชิชิ

ต้องซักผ้าปูที่นอน ผ้านวม หลายผืนเชียว สุดท้ายหาวิธีได้ จับใส่ห้องน้ำซะเรย ตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยไว้ใจ ถึงแม้จะอยู่มาแล้ว 2 อาทิตย์(ครบพุ่งนี้) ยังต้องจับใส่ห้องน้ำอยุ่ช่วงเช้ามืด ทำให้เราต้องตื่นมาตอนกลางคืนเป็นระยะๆก็เพราะแบบนี้แหละ เหมือนมีลูกเล็กเรยอ่ะ

เออ..วันนี้บังเอิญเหลือบไปเห็นรอยสักรูปแมวที่ไหล่ซ้ายของตัวเอง อดแปลกใจไม่ได้ ก็ดูยังไงมันก็เป็นเจ้ากาเฟ่ตัวนี้นี่หว่า??? แปลกดีเหมือนกันเนอะ รูปร่างท่าทาง สีขาวกับสีกาแฟเข้มนั่น เหมือนกันเด๊ะๆ แต่ว่ารอยสักนั่น เราสักไว้ตั้งแต่เมื่อ 10 ปีที่แล้วแล้วล่ะ

ลักษณะของกาเฟ่ ไม่ใช่แมวไร้เดียงสา น่ารัก น่อมแน้มเรยนะ ขอบอก ออกจะฉลาด ปราดเปรียว ดื้อรั้นสุดๆ แต่ก็รักเจ้าของสุดๆเหมือนกัน เราว่าน่าจะสอนได้เพราะความฉลาดของมันเนี่ยแหละ ขึ้นอยู่กับว่าต้องรีบสอนซะตั้งแต่ตอนนี้ และพัฒนาการก็ดีขึ้นแล้วจริงๆด้วย รู้จักเข้าห้องน้ำไปฉี่ในตระกร้าแมวเรียบร้อยแล้วด้วย ไม่ต้องจับใส่ ตอนอึก็อึในตระกร้าเหมือนกัน แต่ยังไม่ค่อยแน่ใจว่า ถ้าไม่ปิดประตูห้องน้ำ มันจะอึในนั้นมั๊ย? อันนี้ต้องพิสูจน์ต่อปาย

ดูหูสิ! หูตั้งยาว ขาแข้งก็ยาวเพรียว ดูๆไปเหมือนแมวอียิปเรยอ่ะ เราคงเคยทำบุญด้วยกันมาเนอะ กาเฟ่ ไม่งั้นคงไม่ได้มาอยู่ด้วยกันหรอก

แต่..เด่วก่อนนะ ... ยังไม่ได้จับไปฉีดวัคซีนเรย จับอาบน้ำไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้วแล้วครั้งหนึ่ง ค่อยยังชั่วขึ้น แต่ด้วยความซน คุณเทอก็ไปมุดหาฝุ่นติดตัวกลับมาได้ทุกวันอีกแหละ เอาไว้ไม่เกินเดือนนี้ ต้องได้ไปโดนเข็มจิ้มตูดแน่ๆ กาเฟ่เอ๋ย...

อ้วนเร็วมากเรยนะ เนี่ยขนาดเพิ่งจะ 2 อาทิตย์เอง อวบได้ขนาดนี้แล้ว ลองเทียบกับสามรูปแรกสิ ฮ่า..อย่างงี้อีกสองเดือน จะจำกาเฟ่กันได้มั๊ยคับ? ทั่นผู้ชม ...

แล้วป๋มจะกลับมาโชว์ตัวใหม่ ในเร็ววันนี้ค้าบบบบ....

หวัดดีน้าๆ ป้าๆ ที่เข้ามาชมด้วยค้าบบบบบบ.....

ตรุษจีนโคราช

2009-02-05T13:04:00.003+07:00

เดือนกุมภาพันธ์ เดือนแห่งสีแดง เริ่มต้นกันด้วยวันตรุษจีนที่มีแต่สีแดงๆๆๆๆ กันเร้ย!

วันตรุษจีนปี 2009 ตรงกับวันที่ 26 มกราคมนะจ๊ะ ยังไม่เดือนกุมภาพันธ์หรอก แต่ก็ครือๆกันเพราะมันเลื่อนมาเรื่อยๆ ที่สำคัญ! ตรุษจีนปีนี้ดันเป็นวันสุริยคราสอีก คนถือเคล็คอย่างเราต้องเชื่อตามหมอลักษณ์ซักหน่อย ให้เอาเงินใส่กระเป๋าไว้อย่าดึงออกทั้งวัน ดูซิ! ปีนี้จะมีเงินไหลเข้าเป็นเทน้ำเทท่ามั๊ย? อะหุ อะหุ

จากที่ห่างเหินน้องกีกี้ไปนาน ไม่ค่อยได้ลูบๆคลำพวงมาลัยน้องเขา เลยคิดถึงการขับขึ่น้องขึ้นมาอย่างจับจิตจับใจ อีกทั้งกลับมาจากเยอรมันคราวนี้ หอบชอคโกแลตของฝากมาให้น้องนางบ้านนา นามเบบี้แห่งเมืองย่าโมมากมาย จำต้องรีบเร่งจับพวงมาลัยน้องกีกี้ ห้อตะบึงไปให้ทันใด (เอ่อ..มานชักจะไปไหนกันแร้วนั่น..ลิเกอ่ะป่าวเนี่ย??)

นัดกับน้องเบบี้สุดสวยเป็นมั่น เจอกันบ่ายวันจันทร์ที่ 26 ชัวร์ป้าบ! ออกจากกรุงเทพ 10โมงเช้าเด๊ะๆ ห้อไปแค่ 2 ชม.กว่าๆ ได้ไปนั่งกินส้มตำ ต้มแซ่บ ซุปหน่อไม้ กะหนมจีนที่โคราชด้วยกันแระ อิ่มแปร้เรยมื้อเที่ยง

เสร็จแล้วก็ขับสำรวจเส้นทางกันซะหน่อย ก่อนออกมาเริงราตรีกันคืนนี้ เห็นว่าที่ตัวเมืองโคราชลานย่าโมเขาจัดงานใหญ่ยักษ์ ตอนบ่ายสามออกมาดูเห็นกำลังเตรียมงานกัน ท่าทางคึกคักแฮะ อะหุ อะหุ เจอกานคืนนี้ ขอกลับบ้านนอนพักเอาแรงซักงีบก่อน ไม่ไหว ช่วงนี้ไม่ค่อยได้หลับได้นอนเรย ไม่รู้ทำไรอยู่บ้าน เห่อ..(แชท? เล่นเกมส์?)

นอนกำลังเป็นสุขเรย 6 โมงเย็นซะแระ น้องสาวรีบมาปลุกกลัวคุณพี่จะหลับไม่ตื่น ออกไปรับน้องจีจี้ที่หน้ารร.เพราะจะได้เอาไปเดินเล่นด้วยกันเลย มีจี้ก็ดีนะ ไม่เงียบ คุยตลอดทาง กินไม่หยุดอีกต่างหาก เอิ๊กๆๆๆ

จากนั้นก็มุ่งหน้าตรงไปยังลานจัดงาน ปรากฏว่าภาพที่เห็นคือฝูงมหาชนที่หลั่งไหลมาเดินดูงานกัน โอ้ว..แม่จ้าว เยอะแยะมากมายอะไรจะปานน้านนน..ท่ามกลางผู้คนเบียดเสียดยัดเยียด เราก็แฝงตัวเอารถเข้าไปจอดกันได้มุมหนึ่ง แล้วตั้งหน้าเรียงแถวเดินๆๆๆๆๆ กินๆๆๆๆ กันทันใด

ภารกิจหลักๆมีสามอย่าง คือ เดินดูๆๆ กินๆๆๆ แล้วก็ถ่ายรูปๆๆๆ ซึ่งอันหลังไม่ค่อยเน้นเพราะกล้องเรามันธรรมดา แต่ของคุณน้องนี่สิ ใช้กล้องไฮโซนะ แต่ภาพออกมาเบลอหมดทุกภาพค่ะ 555+ ไม่รู้จะว่ายังไงดีเหมือนกันนา เรยเอามาลงแค่ 5 รูปพอเป็นพิธี ฮี่ๆ

ขอบคุณบ้านคุณน้องและห้องนอนใหม่ที่แสนสบายจังเรย ทำให้คุณพี่นอนหลับได้อย่างสนิทเป็นครั้งแรกในรอบปี(2009) ว้า..อย่างนี้อยากกลับไปนอนบ่อยๆจัง งุงิ ...

ตื่นมาตอนเช้าวันอังคาร อาบน้ำแต่งตัวออกไปทำงานกัน โดยที่เราไม่ลืมไปแวะกินกาแฟโบราณมั่กๆ กับข้าวมันไก่ร้านดั้งเดิมในตัวเมือง หร่อยสุดยอด!!

ส่งน้องเบบี้ที่บ้านเด็กๆแล้ว หวัดดีม่าม๊าทีเดียวเอง จากนั้นเราก็ห้อน้องกีกี้กลับกุงเตบมาทำงานต่อ ถึงที่ทำงาน ยังไม่บ่ายโมงเรยอ่ะ เออ..โลกนี้มันแคบเนอะ ไปไหนมาไหน แค่กระพริบตาเอง แว๊บ..!!

byebye Austria-Germany

2009-01-29T10:35:00.009+07:00

และแล้ว..เวลาก็หมดลง การร่ำลาจึงมาถึงอีกครั้ง

January 2-3-4' 2009.
byebye Austria - Germany

นอนกันเต็มที่สำหรับคืนสุดท้ายที่ออสเตรีย ชดเชยให้กับพลังงานที่สูญเสียไปเมื่อวานจากการเดินย่ำตากหิมะชมเมืองกันทั้งวันอย่างไม่รู้เหนื่อย พอหัวถึงหมอนถึงได้หลับเป็นตายไปเชียว กว่าจะตื่นก็ปาเข้าไปเกือบสิบเอ็ดโมงเช้าโน่น อาบน้ำแต่งตัวอย่างสบายๆ แล้วก็ลากกระเป๋าออกไปเช็คเอ้าท์กันเลย

ยังพอมีเวลาเดินชอปปิ้งกันเล็กน้อย ตอนแรกนิโคกะให้เวลาถึงบ่ายสองด้วยซ้ำ หลังจากหาอะไรกินกันแล้วเราก็ไปเดินร้านในฝันของแป้ง(มันฝันว่าจะต้องไปให้ได้ตั้งกะมาถึงแระ) ร้านของทะลึ่งไง ที่นี่เขาไม่เรียกเซ็กซ์ชอปนะ แต่มันก็ครือๆกันนั่นแหละ มีหมดทุกอย่างตั้งแต่หนังสือโป๊ หนังโป๊ ชุดชั้นในแบบโป๊ธรรมดาไปยันโป๊แบบเป็นเรื่องเป็นราว มีคอนเซ็ปท์ว่างั้น แส้เส้อ มีหมด ไมต้องบอกว่าไอ่ที่สาวๆเขาเอาไว้ช่วยตัวเองน่ะมีหรือป่าว มีหมดทุกไซส์ค่ะ เลือกไม่ถูกเรย เอิ๊ก อ๊าก กันเชียว แต่สรุปไม่ได้อะไรติดมือกลับออกมากันซักอย่าง ฮี่ๆ อ่ะๆ ไม่ต้องถาม ไม่เสียดายหรอก ไม่ชอบของปลอม หุหุ

ร่ำลาออสเตรียกันด้วยร้านของทะลึ่งและแวะซื้อขนมไว้กินระหว่างทางกันหน่อย จึงได้สตาร์ทรถออกเดินทางกลับบ้านที่สตุร์ทการ์ท/เยอรมันกันตอนบ่ายโมง ระหว่างทางยังมีหิมะโปรยปรายเป็นระยะๆ แต่พอเข้ามาแถวบ้านแล้วค่อยอุ่นขึ้นหน่อย ถึงสตุร์ทการ์ทกันสี่โมงกว่า มืดตื๊อแล้วอ่ะ จะแวะซื้อมะละกอไปตำส้มตำอีกเพราะคุณแป้งเรียกร้อง แต่มะละกอไม่มีมาส่งอีก อดไป ต้องใช้แครอทแทน เอาน่า พอกล้อมแกล้ม แต่วันนี้ตำไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่เรย คงเพราะทำเยอะไปหน่อยน่ะ มีตำถั่วด้วย

ตุ๊กตาสองตัวนี่งัย! ที่ซื้อมาจากแบลคฟอเรส น่ารักจริงๆเลย เสียดายมั่กๆ น่าจะซื้อมาเยอะๆ

กลับบ้านมา นิโคแวะไปรับแกรี่ที่บ้านแม่อีกครั้ง พอมาถึงหน้าจ๋อยมาเลย ปรากฏว่าคุณแกรี่ตัวป่วนไปทำแจกันเก่าแก่สมัยร้อยกว่าปีที่แล้วของแม่นิโคตกแตกซะ จ๊ากก..เล่นของแพงเชียวนะนั่น นิโคต้องแจ้งประกันบอกว่าตัวเองเป็นคนทำแตกเลย ที่นี่เขาดีอย่างนี้แหละ ทุกอย่างทำประกันได้หมด เฉพาะอวัยวะของคุณเพื่อนๆเทอก็เล่นฟันกันอย่างแรกเลย เพราะทำฟันที่นั่นแพงหูฉี่

วันที่ 3 มกรา วันสุดท้ายที่มีเวลาเล่นกับแกรี่อยู่ที่บ้านที่สตุร์ทการ์ท เลยออกมาเก็บรูปที่ระเบียงหน้าบ้านแป้งไว้ด้วย บ้านแป้งเป็นคอนโดอยู่ชั้นสามน่ะ แต่ละชั้นมีเพียงสองห้องเท่านั้นที่จะใช้บรรไดร่วมกัน จึงไม่วุ่นวาย แล้วเขาก็จัดระเบียบกันได้เป็นอย่างดี มีห้องเก็บของให้ทุกหลังที่ห้องใต้ดิน มีพท.วางเครื่องซักผ้าของใครของมัน ตอนแรกเรานึกว่าเป็นเครืองหยอดเหรียญของตึกเหมือนเมืองไทย แป้งหัวเราะบอกบร้าสิ ซื้อมากันเองว่อย เออ..ก็ดีเนอะ วันไหนไม่มีใครเห็นก็แอบใส่เครื่องของคนอื่นได้ด้วย ฮี่ๆ (อ่ะ..นิสัยคนไทยมาอีกแระ)

นี่ห้องนอนเรา ผ้าปูที่นอนจัดไว้ให้โดยเฉพาะคนรักแมวอย่างพวกเรา ถูกใจจิงๆ ห้องนี้เป็นห้องแขก มีคอมพิวเตอร์ตั้งไว้ เราเลยได้ครองอยู่บ่อยๆ แย่งนิโคเล่นเกมส์ ฮี่ๆ อ้อ..อีกอย่าง ที่ตึกนี้เขามีโรงรถอยู่ข้างนอกให้แต่ละหลังด้วยนะ ส่วนตัวมั่กๆเรย แล้วก็ขยะอีก ต้องแยกกันทุกประเภท ห้ามทิ้งปะปนกัน ใครทำผิดกฏมีตำรวจตรวจขยะตามมาเคาะถึงหน้าประตูบ้าน เอ้า..ไม่ได้ล้อเล่นนะ เรื่องจริง เขาทำเป็นรายการโชว์ทางทีวี เหมือนประเภทรายการตามหาความจริงอะไรประมาณนั้นเลย เห็นแล้วเชื่อว่าทำไมเยอรมันถึงได้สะอาดและเป็นระเบียบมากมาย โห่..เป็นคนไทยต้องปรับตัวอีกนานนะนั่น

ตกเย็นวันนี้ เพื่อนตั้งใจเต็มที่จะพาเราไปเลี้ยงที่ร้านสุดโปรด ร้านเอเซียเวิล์ด แต่ไม่ได้จองไว้เพราะคิดว่าช่วงปีใหม่คงไม่ค่อยมีคน ตอนกลางวันไปชอปปิ้งซื้อของกันจนเย็นย่ำถึงมืดจึงได้เวลาหิวพอดี หกโมงกว่าไปถึงที่ร้านกัน ปรากฏว่าคนเต็มค่ะ ไม่มีโต๊ะให้นั่งเลย ต้องรอถึงสองทุ่ม จ๊ากกก..ใส้กิ่วกันพอดี ทำไงได้ อยากกินก็ต้องรอ แต่ในระหว่างรอเราก็เลยเดินไปห้างใกล้ๆ เดินซื้อขนมนมเนยกินกันตายไปก่อน วันนี้ชอปรายการของฝากโดยเฉพาะเลยนะเรา เริ่มด้วยสารพัดชอคโกแลตก่อนอื่น หอบมาเต็มคันรถจนแป้งยังโอ้โห.. จากนั้นก็ของสดประเภทใส้กรอกเยอรมัน อันนี้เอามาฝากตัวเองและแม่ที่บ้าน แล้วเราก็ได้น้ำหอมเป็นของขวัญวันเกิดให้ตัวเองล่วงหน้าหนึ่งขวด ลดราคาเยอะมาก จาก 38 ยูโรเหลือ 20 ยูโร เราไม่ค่อยบ้าน้ำหอมเลยเอามาแค่ขวดเดียว ถ้าเป็นคนอื่นสงสัยกวาดหมดแน่ แต่เขาก็ลดเยอะๆเป็นอย่างๆนะ ไม่ได้ทุกยี่ห้อ

ในที่สุดเวลาแห่งการรอคอยก็มาถึง ได้กินกันซักที ก็ดีแหละเพราะรอนิโคกลับมาจากไปทำธุระที่บ้านแม่ด้วย ที่นี่เขาเป็นบุฟเฟ่ประมาณโออิชิแกรนด์น่ะ แต่ว่าของอาจจะน้อยกว่าหน่อย หัวละ 15 ยูโร ก็ไม่แพงนะ กินกันไม่อั้นเลย เราเน้นๆกันที่ของทะเลแล้วก็สารพัดเนื้อทำเสต็ก กินกันจนพุงกาง ตบท้ายด้วยของหวานอีก ของเราล่อไปสามจาน แต่ของแป้งเยอะกว่าอีกแน่ะ โห..มันทำด้าย เชื่อเรย

แต่มีเรื่องนิดหน่อย เกือบได้ตบเด็กแขกประมาณแขกเติร์กแระ เป็นกลุ่มวัยรุ่น แมร่งคนต่อคิวรอกันยาวเหยียดพวกมันรึเล่นกันอยู่ด้าย หัวเราะเอิ๊กอ๊ากเลือกไม่ถูก กอดๆจูบๆกันอยู่นั่น หมั่นใส้นะเนี่ย ตอนรอคิวก็ทีหนึ่งแล้วนะ แต่ตอนที่เฉียดๆเอาจริงนี่สิ ตอนไปเข้าห้องน้ำ พวกมันมีกันประมาณหกคน ยืนออกันอยู่หน้าห้องน้ำทั้งผู้ชายผู้หญิง เราไปกะแป้งสองคน แป้งมันปิดประตูดังปังตามหลังพวกมัน มันเลยไม่ยอมไปไหน ยืนรออยู่หน้าห้องน้ำกะจะให้เรากลัวไม่กล้าออกไป เชอะ..มีรึ อิช้านเปิดประตูผาง! อิตัวนึงเกือบล้มแน่ะ หน้าเหวอเรย จากนั้นช้านก็กวาดจิกด้วยสายตาไล่เรียงตัว ใครกล้าหือ? ไม่เห็นมันแอะกันสักนิด เราเลยเดินกันออกมาโดยเราเดินนำ แป้งเดินตาม พอเราเดินลับหลังมาแล้ว ถึงได้ยินเสียงพวกมันแกล้งหัวเราะกันฝืดๆ ชิช้า..หนอ่ยแน่ !!

ขอบพระคุณคุณเพื่อนอีกครั้ง ที่เลี้ยงส่งเราอย่างอิ่มหมีพีมันมั่กๆ แถมเกือบได้ใช้กำลังด้วย ฮี่ๆ แต่ก็ไม่มีอะไร กลับบ้านกันแต่โดยดี เตรียมเก็บกระเป๋าไว้ตั้งแต่ก่อนนอน เพราะพรุ่งนี้บิน 11 โมงเช้า ต้องออกจากบ้านตั้งแต่หกโมงเช้า ไปให้ถึงสนามบินแปดโมง เช้ามากเลยค่ะ จึงต้องเตรียมทุกอย่างให้เรียบร้อย อาบน้ำอาบท่าไว้ด้วย ตอนเช้าตื่นมาล้างหน้าแปรงฟันอย่างเดียว อ้อ..ของที่จัดแพคไส่กระเป๋าไว้คุณเพื่อนก็เลยต้องลากกระเป๋าออกไปตั้งไว้ในตู้เย็นระเบียงแทน เพราะข้างในบ้านมันอุ่นมากกว่าข้างนอกบ้าน จึงเป็นการดีที่จะเอาบรรดาใส้กรอกกะชอคโกแลตไปเก็บไว้ที่ระเบียง

พอตื่นมาก็สงสารนิโคอีก ขับรถพาเราไปส่งสนามบินแฟรงเฟิต จากสตุร์ทการ์ทไปแฟรงเฟิตใช้เวลาเกือบสองชม. นิโคคนขับหลับไม่ได้ ส่วนเรากะแป้งผลอยกันเป็นระยะ พอมาถึงสนามบินก็ใจหาย ต้องจากกันอีกแล้วหรือนี่ ช่วงเวลาแห่งความสุขผ่านไปเร็วจริงๆเลย...

ไม่อยากให้สัญญาว่าจะกลับไปรบกวนเพื่อนอีก แต่เพื่อนๆก็ขยั้นคะยอให้ตกปากรับคำว่าปีหน้าจะมาใหม่ ยังไง เราก็จะไม่มีวันลืมวันเวลาแห่งความสุขที่เยอรมันบ้านเพื่อนแป้งกะนิโคไปได้หรอก รู้ซึ้งถึงคำว่า "ความสุขอยู่ทุกที่ที่เราได้อยู่กับคนที่เรารักและรักเรา" เพราะถึงแม้ว่าเราจะอยากไปอิตาลี่มากกว่าเยอรมันก็ตามที แต่มันเทียบกันไม่ได้เลย ระหว่างช่วงเวลาที่อยู่อิตาลี่ กับ เยอรมัน

ขอบคุณจริงๆเพื่อน ที่ให้เวลาแห่งความสุขนั้น ชั้นจะไม่มีวันลืม...

คิดถึงน้องแกรี่อีกแล้วอ่า~~

Happy New Year 2009!

2009-01-27T14:12:00.006+07:00

January 1' 2009

Happy New Year 2009 Salzburg/Austria Yeh!!!!

เช้าวันปีใหม่ปีนี้ของเรา เริ่มต้นขึ้นอย่างชุ่มฉ่ำเพราะหิมะที่โปรยปรายลงมาตั้งแต่เช้ามืด และเรื่อยไปตลอดทั้งวัน เรียกว่าวันนี้เป็นวันเดินตากหิมะจริงๆจังๆเลยก็ว่าได้

นัดกันตื่นก่อนสิบโมงเช้า แป้งมาเคาะที่ห้องแล้วรีบเดินไปเปิดหน้าต่างเรียกให้เราไปดูหิมะที่กำลังโปรยปราย ตอนแรกก็ยังคิดว่าคงตกไม่นานเกินเที่ยง ไหนได้ ทั้งวันเลย ต้อนรับปีใหม่แท้ๆ แล้วเพิ่งรู้นะว่า หิมะที่ตกลงมาใหม่ๆนั้น จะเป็นรูปดาวหลายๆแฉกตามสัญลักษณ์ดาวๆที่ฝรั่งเขาติดไว้หน้าร้านจริงๆ สวยมากเลย

ว่ากันถึงเมืองนี้หน่อย salzburg เนี่ยเป็นเมืองท่องเที่ยวที่สวยงามอีกเมืองหนึ่งของออสเตรีย และคำว่า salz นั้นแปลว่า เกลือ หรือ salt ในภาษาอังกฤษอ่ะแหละ แสดงว่าที่นี่ต้องมีแหล่งเกลือธรรมชาติแน่ๆ มีจริงๆด้วย แต่ว่าไม่รู้มันอยู่ตรงไหน ฮี่ๆ และเกลือนี่สำคัญมากๆสำหรับประเทศที่มีหิมะตกเยอะๆ เพราะเกลือสามารถละลายหิมะและป้องกันไม่ให้มันตกลงมาทับตรงจุดที่โรยเกลือไว้ได้ด้วย ซึ่งเราจะเห็นรถตักหิมะที่ขับกวาดหิมะข้างหน้า ด้านหลังก็ปล่อยเกลือโรยตามทางมาเรื่อย พอมาเห็นของจริงถึงเข้าใจว่าเขาอยู่กันได้ยังไง เพราะถ้าไม่มีเกลือ ชาวบ้านชาวเมืองคงไม่ต้องขับรถออกจากบ้านไปไหนกันได้แน่ๆ

ที่เล่ามาทั้งหมดยังไม่ได้ตรงกับรูปทั้งสามที่เห็นไล่ลงมาเลย คราวนี้มาเรื่องนี้บ้าง อีกอย่างหนึ่งที่สำคัญคือเมืองนี้เขาผ่าภูเขาทั้งลูกมาสร้างเป็นเมืองนะ อ่ะ..ย้อนกลับไปดูที่รูปแรกก็ได้ ข้างหลังที่ยืนนั่นเหมือนกำแพง แต่เป็นกำแพงหินผาประมาณกึ่งกลางของภูเขา ยอดเขาไม่สูงมากจนเกินที่จะขึ้นไปสร้างสิ่งปลูกสร้างได้ เราไม่ได้ขึ้นไปดูกัน เห็นว่าเป็นพิพิธภัณฑ์อะไรซักอย่าง ส่วนรูปที่สองและสามนั้น เรากำลังเดินอยู่ในอุโมงค์ใต้ภูเขาลูกนี้กัน ซึ่งบ้านเราก็เรียกใต้ดิน แต่นี่มันไม่ถึงกับมีพื้นดินและอยู่ใต้ลงไป นึกเอาเองละกัน แต่ว่าที่เก่งคือ เขาสร้างอาคารที่จอดรถเป็นหลายๆชั้นใต้ภูเขาลูกนี้น่ะสิ ตามทางเดินก็มีรูปปั้น ปฏิมากรรมสวยงามติดไว้ให้นักท่องเที่ยวชมด้วย เก๋จริงๆค่ะ

เห็นสัญลักษณ์ขนมปังม้วนเป็นเลขแปดนั่นป่ะ? ของเจงต้องที่นี่จ้า ต้นกำเนิด อั๊นตี้แอนท์ ไม่ได้ลองชิมหรอกเพราะเห็นอย่างอื่นน่าหม่ำมากกว่า อาหารเช้าของพวกเรา ยืนกินกันท่ามกลางหิมะ ได้บรรยากาศมั่กๆ

นิโคไปด้อมๆมองๆ ท่าทางอยากกิน(เพราะคนนี้ชอบกินขนมเหมือนผู้หญิงเรย เม้าท์ค่ะ) ฮี่ๆ แต่ว่าเรากะแป้งหันไปเอาชีสร้อนๆโปะขนมปังเยอรมันอันหย่ายยักษ์มากินกัน แต่กินยังไงก็กินไม่หมด ต้องเก็บยัดใส่กระเป๋าไว้กินต่อ เดินไปซื้อน้ำองุ่นต้มมาดื่ม รสชาดไม่ได้เรื่อง สู้น้ำก๊อกศักดิ์สิทธิ์ที่รองมากินฟรีก็ไม่ได้

หน้าต่างร้านนี้เต็มไปด้วยเกลือที่เอามาทำเครื่องประดับ สวยงาม ตอนแรกเราไม่รู้ว่าเป็นอะไร แป้งบอกเนี่ยเกลือยังไม่เชื่อ แป๊บเดียวเจ้าของร้านเอาผลึกเกลือออกมาวางโบะหน้าร้านให้มันละลายหน่อย ยืนยันด้วยก้อนใหญ่ถึงได้อู้หู .. ว๊าว!!

วันนี้ถ่ายรูปมากพอๆกับการเดินย่ำเท้าของพวกเรานั่นแหละ เดินกันทั้งวันจริงๆ แต่ไม่เหนื่อยนะเพราะหิมะและอากาศด้วยแหละ ถ้าซูมรูปดูดีๆ จะเห็นในหลายๆรูปมีหิมะที่กำลังโปรยลงมาด้วย

สามเหลี่ยมทองคำ เอ้ย..ไม่ใช่ ไอ่สามเหลี่ยมนั่นเป็นกล่องพลาสติกที่เขาเอามาคลุมกันหิมะช่วงนี้เท่านั้นเอง ข้างในเป็นรูปปั้นทำสำคัญ แอบไปส่องดูเห็นเหมือนรูปปั้นคน น่าจะเป็นคนสำคัญน่ะนะ แต่ว่าด้านนอกของพลาสติกสิ มีสารพัดภาษาเลยค่ะ ภาษาจีน ญี่ปุ่น ก็มีนะ ช้านเรยขอสลักภาษาไทยไว้มั่ง ฮี่ๆ ให้มันรู้ ใครมาเยือน เอิ๊กๆๆ

นี่อีกปฏิมากรรมหนึ่งที่เลื่องชื่อ แต่เราจำชื่อไม่ได้อ่า มองๆไปก็สงสารคนที่ยืนข้างบนนะ ตากหิมะซะหัวขาวเชียว ไม่รู้จะไปแกล้งเขาทำไม๊?

นี่! รูปนี้เห็นฝอยหิมะชัดเจนเลย ความจริงเรากำลังตั้งใจถ่ายกังหันน้ำแบบธรรมชาติ กังหันนี้เอาไว้ผลิตพลังงานอะไรสักอย่าง แต่คงไม่เยอะมากเพราะไม่ได้ใหญ่โตอะไร แล้วมันก็ตั้งอยู่หน้าสุสารด้วย เข้าใจว่าคงจะทำอะไรให้สุสารน่ะ

จากมุมมองของแป้ง ขณะที่เรากำลังส่องกังหันน้ำอยู่ มานก็ส่องเราจากข้างหลัง ฮ่า แจ่มจ้า

เดินเข้ามาตามหาสุสารของโมสาร์ทกัน แต่หาไม่เจอ เลยเดาว่าเขาน่าจะเก็บไว้ในอาคารที่ใหญ่ๆข้างหน้านี่มากกว่า แต่ความรู้สึกของการเข้ามาเดินชมสุสารที่นี่ผิดกับที่อื่นเยอะเรย เพราะไม่น่ากลัวแต่กลับสวยงามน่าเดินชมมากๆ มีคนมาประดับตกแต่งหลุมศพช่วงคริสมาสต์เยอะเลยด้วย

ข้างหลังเรานั่นก็อีกหนึ่งรูปปั้น เป็นม้าล่ะ สวยงามเชียว แต่ก็โดนครอบด้วยพลาสติกเหมือนกัน เพราะหิมะสามารถกัดกร่อนทำลายรูปปั้นได้

เดินมาเรื่อย เจอลานสเก็ตน้ำแข็งของแท้ มีรองเท้าให้เช่าเล่นได้ด้วย แต่ไม่กล้าหรอก กลัวล้มปากแตกขายหน้าฝรั่งเขา ลานไม่ใหญ่มาก แต่ที่สำคัญมันได้บรรยากาศน่ะ

หน้าลานสเก็ตเลยเป็นร้านกาแฟและเบเกอร์รี่ที่อร่อยที่สุดของเมืองนี้ ได้รับรางวัลมาแล้วหลายปีซ้อน มีประวัติอันยาวนาน เราจัดแจงนั่งเลย โต๊ะก็แน่นเอี๊ยดกว่าจะกระโดดไปเกาะได้ พอได้คาปูชิโน่กับเค้กชอคขาวกับชีสแล้ว อ้าม..หยั่มๆๆๆ โลกสว่างขึ้นเยอะเรยอ่ะ

มีแรงเดินต่อ ไปเจอร้านไข่เข้า เขาเอาไข่มาประดิษฐ์เป็นไข่สวยงามตกแต่งต้นคริสมาสต์ แต่ละแบบสวยๆทั้งนั้นเลย เราว่าที่นี่น่าจะเป็นต้นกำเนิดของการประกวดไข่ประดิษฐ์แน่ๆ มีหลายร้านมาก เป็นโซนไข่โดยเฉพาะ

ร้านขายของที่ระลึกเล็กๆ แต่ราคาไม่เล็กนะคะ แพงกว่าในร้านกระจกอีก เดาเอาว่าคงขายลำบากมากว่า เพราะหนาว จึงต้องตั้งราคาสูงกว่าในร้านกระจก

อุ๊ย..หุ่นเดี๊ยนน่ะ แจ่มกว่านี้อีกค่า ไม่ได้โม้ โหะๆๆๆ (นังแป้งยัดเยียดให้ไปยืนเทียบให้ได้เชียว ชอบนัก แต่พอเข้าร้านขายของพวกนี้จริงๆ ไม่กล้าซื้อกลับมาใส่ให้สามีดูสักตัว)

ชอบจริงๆ ของตกแต่งเนี่ย สวยๆทั้งน้าน เขาขายกันเยอะแยะเลยด้วย เป็นโซนๆไป

หน้าร้านกาแฟอีกร้านหนึ่ง มีต้นคริสมาสต์สองต้นยืนตากหิมะเป็นช่องให้คนเข้าไปแอบถ่ายรูปได้พอดี เอาซะหน่อย แชะๆๆๆ

ฮ่าๆ เราตั้งกล้องไว้เพราะตอนนี้ไม่อยากใช้แฟรช พอไม่ใช้แฟรชมือมันจะสั่น เลยเรียกแป้งเข้ามากระโดดโลดเต้นด้วย ไหงท่าไอ่แป้งออกมาเป็นลิงยังงั้นก้อไม่รุ หัวเราะกันกลิ้งเรยอ่ะ กรั่กๆๆ (แอบเอามาลงนะเนี่ย มานรู้เด่วโดนตบ)

แฮ่ม..มีรูปอุบาทว์ก็ต้องมีรูปสวยสิเนอะ ตั้งใจถ่ายสวยเอาวิวกันซะหน่อย นี่ยืนกันอยู่บนดาดฟ้าของพิพิธภัณฑ์หอศิลป์ ที่นี่ก็มีชื่อเสียงนะ แต่จำชื่อไม่ได้อีกแหละ แห่ะๆ ด้านล่างเห็นวิวเมืองซอลท์บูคเกือบทั้งเมืองเลย มีแม่น้ำเล็กๆไหลผ่านเมืองนี้ด้วย บ้านช่องทุกหลังคาคลุมด้วยหิมะหมดวันนี้

งานศิลป์เดียวที่เป็นที่รักของผู้พบเห็น แย่งกันจูบใหญ่เชียวเรา แต่มีบางคนนะ เอามือไปอุดจมูก แหย่ปากเขามั่งล่ะ น่าสงสารเชียว โถๆๆๆ แค่มีแต่หัวดำๆ แล้วเขาเอามาเสียบตากหิมะจนหัวขาวแบบนี้ก็แย่พอดูแล้วเนอะ ยังมาแกล้งหัวอีก

วันนี้จบลงที่นี่ แล้วเราก็กลับไปพักผ่อนเล็กน้อยที่รร. หายเหนื่อยจึงเดินไปนั่งกินสปาเกตตี้ร้านอาหารอิตาเลี่ยนใกล้ๆกับรร. ไม่แพงเลยร้านนี้ อร่อย พิซซ่าอบสดๆ น่ากินมากเลย(คนนวดแป้งก็น่ากิน อะหุ อะหุ)

End of 2008 in Austria

2009-01-25T11:11:00.004+07:00

December 31' 2008
End of 2008 in Salzburg/Austria

ยาฮู้!!! วันสิ้นปี 2008 มาถึงแล้ว รวมทั้งพวกเราสามคนที่ดั้นด้นมาถึงเมืองซอลท์เบริค ประเทศออสเตรียด้วย เย้!!!

จากที่เมื่อวานเตรียมตัวกันอยู่ท้างวัน วันนี้ตื่นแต่เช้านิโคเอาแกรี่ไปฝากไว้ที่บ้านแม่ก่อน แล้วค่อยขับกลับมารับพวกเราอีกรอบหนึ่ง แต่บ้านแม่ก็ไม่ไกลหรอก แค่สิบนาทีก็ถึงแระ วันนี้เอาหอบเสบียงกันมาพอประมาณอาหารไม่เน้นเท่าไหร่เพราะรู้ว่าไปหากินข้างหน้าได้ แต่กระเป๋าเสื้อผ้านี่สิ ไม่ใช่เล่น เพราะคุณเพื่อนกะแต่งสวยหล่อกันตอนเย็นไปดินเนอร์ส่งท้ายปีเก่าด้วย หู่..อิช้านเหมือนแม่บ้านเดินตามเรย

จากบ้านที่สตุทร์การ์ท ได้ขับรถใหม่สะดวกสบายกว่าซึ่งขอยืมมาจากพ่อนิโค เกือบ 4 ชม.เราก็ถึงชายแดนเมืองซอลท์เบิร์ค หรือ ซอลท์บูค นั่นแหละ ภาษาเขาเรียกยากนิสนุง โรงแรมที่เราจองทางอินเตอร์เนตกันนั้นอยู่ที่ไหนหว่า??? แวะรถเติมน้ำมัน(ซึ่งถูกกว่าในเยอรมันตั้งเกือบ 2 ยูโรแน่ะ) ถามเจ้าของร้านก็แล้วยังไปไม่ถูก ขับมาอีกหน่อยเจอแผนที่แล้ว รอดแล้วเรา

จุดบริการนักท่องเที่ยวเขาเก๋นะ ที่นี่อะไรๆก็ดูดีมีศิลปะไปหมดเรย สวยงามสมกับเป็นเมืองท่องเที่ยวมั่กๆ แล้วแผนที่ที่คุณเพื่อนไปจดๆจ้องๆนั่นนะ ใช้ระบบสัมผัสด้วย แบบว่าเราอยู่ที่นี่แล้วเราก็จิ้มๆหาที่ๆเราจะไป พอเจอปุ๊บ รายละเอียดของสถานที่นั้นก็จะขึ้นมาด้านซ้าย สะดวกมากๆเรย

ได้เห็นอย่างใกล้ชิดสนิทสนมสุดๆที่ตอนปลายเนี่ยแหละ เทือกเขาแอลป์อันใหญ่ยาว ตั้งแต่นิโคชี้ให้ดูที่มิวนิคจนมาถึงซอลท์บูค ยังไม่หมดดีเลยอ่ะ พยายามซูมสุดๆ แต่ถ่ายไม่เก่งเรยไม่ค่อยสวย ของจริงสวยมากๆ ยอดเขาขาวจั๊วเต็มไปด้วยหิมะแล้วสะท้อนแสงแดดด้วยนะ เป็นประกายเชียว

พอดึงซูมไกลออกมาหน่อย ดูเหมือนค่อยชัดขึ้น เอาน่า..เก็บได้แค่นี้ก็ดีถมไปแระ ความจริงไม่ได้ตั้งใจด้วยซ้ำ ระหว่างรอสองคนนั่นเขาหาทางไปรร.น่ะ ด้วยความหนาว ก็เลยได้มาแค่เนี้ย(อะไรทำไม่ดีก็โทดดินฟ้าอากาศซะงั้น)

พอถึงรร.ก็โล่งแระ ว๊าว!! มีอ่างให้แช่น้ำอุ่นด้วย ขอนอนแช่ให้สบายอารมณ์หน่อยเหอะ ไหนๆก็จ่ายตั้ง 150 ยูโรสำหรับสองคืนแล้วนี่

พอเก็บกระเป๋าเสร็จ เราก็ออกไปชมเมืองกันก่อนเลย ตอนนี้ขับรถได้ก็ควรจะขับ เพราะตอนกลางคืนหลัง 6 โมงเย็นเขาห้ามรถส่วนตัวเข้าเมืองนอกจากรถแท๊กซี่กับรถประจำทาง กฏเหล็กเพื่อความเป็นระเบียบเรียบร้อยและเสียง สำรวจเส้นทางเสร็จเราก็กลับมาอาบน้ำแต่งตัวนอนพักเอาแรงกัน รอเวลาออกไปดินเนอร์มื้อใหญ่ หูย..สบายสุดๆเรยที่นี่

เลือกกันอยู่ตั้งนาน ป่าวหรอก ความจริงไม่มีร้านเปิดขายต่างหาก นึกว่าจะต้องฝากท้องไว้กับบุฟเฟ่รร.ซะแว้ว ซึ่งเขาขายเป็นแพคเกจทั้งคืนด้วยนะ คืนนี้พิเศษตั้ง 85 ยูโรแน่ะ จ๊ากๆ ไม่หวายอ่า แพงกว่าค่าห้องอีก เลยมาลงที่บุฟเฟ่ร้านอาหารจีน ชื่อ ร้านข่าน ชื่อเหมือนมองโกเนอะ 22 ยูโร ก็โอเคน่ะ พอได้อยู่ไม่แพงมาก บรรยากาศร้านจัดได้หรูหราอลังการเต็มที่ สวยดีแต่ว่าไม่กล้าถ่ายมาทุกมุม ถ่ายแค่โต๊ะเราเท่านั้น เพราะคนเต็มแน่นเอี๊ยดกันทุกโต๊ะ เราเกือบไม่ได้ที่แล้วด้วยเพราะมาจองช้า ต้องรอหลังสองทุ่มครึ่งถึงค่อยมาหลังจากที่โต๊ะตอนหกโมงเย็นเขาเช็คบิลไปแล้ว

กินกันเต็มที่แต่ก็ไม่ได้มีอะไรให้กินมาก จนเกือบปิดร้านนั่นแหละรอเวลาใกล้ๆ 5 ทุ่มเราถึงย้ายก้นกันออกไปในเมือง งานนี้ต้องอาศัยแท๊กซี่แระ พาพวกเราไปจอดใกล้ๆแม่น้ำที่เขาเล่นดอกไม้ไฟ จุดประทัดกัน คนเยอะแยะเชียว เดินไปเดินมา เราก็เดินๆๆๆกะเขาด้วย ส่วนใหญ่ก็เดินไปแหงนหน้าดูท้องฟ้าไป แต่ดอกไม้ไฟเขาไม่อลังการ์เท่าเอเซียบ้านเราหรอก ถึงงั้นฝรั่งก็ตื่นเต้น สนุกสนานกันสุดๆ ความจริงอากาศหนาวมากนะ แต่พอคนเยอะๆ มันก็เลยไม่ค่อยรู้สึก อ้าว..เผลอแป๊บเดียว เขา Happy New Year Yeh!!!! 2009 มาแล้วหรอ???

ดีจัง ปีนี้มีคนอวยพรพร้อมอ้อมกอดให้เราตั้งสองคนแน่ะ อิอิ เพื่อนทั้งน้าน ขอบคุณมากๆจ้าคุณเพื่อนทั้งสอง ที่ทำให้นาทีแห่งปีใหม่ของช้านอบอุ่นกว่าปีไหนๆ

จากนั้นเราก็เดินๆๆๆ กะจะไปดูทุกซอกทุกมุมว่าเขาทำอะไร มีแสดงดนตรีด้วยนะ แต่แทรกเข้าไปไม่ถึง คนเมาเยอะเหมือนกัน เดินๆอยู่มีตาคนหนึ่งท่าทางเมาได้ที่เข้ามาจีบแป้ง แก่แล้วด้วยนะ เกือบโดนนิโคถึบเข้าให้แน่ะ แต่แป้งมันอาศัยปากหวาน จึงไม่มีการเสียเลือดเสียเนื้อ เขาเดินจากไปแต่โดยดี เป็นเราหรือ? (ไปไกลๆตรีนนนนน)

ห้องช้าน เก๋ไก๋ น่ารักสุดๆ สองคืน 150 ยูโรก็โอเคน่ะ วิวด้านนอกไม่ต้องไปสนใจ เพราะเห็นว่ากำลังสร้างศูนย์การค้าที่รวม 150 ร้านดีไซเนอร์ไว้ที่นี่ ปีหน้าที่นี่จะคึกคักกว่านี้เยอะเลย หน้าต่างไม่ค่อยได้เปิดเพราะหนาว ต้องเปิดฮีตเตอร์ไว้ที่ระดับ 18 องศา แต่พอตื่นมาตอนเช้าจะต้องเปิดหน้าต่างให้ระบายอากาศหน่อย เพราะมันจะแห้งเกินไป ที่สำคัญเราใช้ห้องน้ำเขาคุ้มสุดๆ ขอสารภาพอยู่ที่บ้านแป้งไม่ค่อยได้อาบน้ำ เพราะหลายอย่าง ที่สำคัญเราอาบน้ำแรงด้วย ฮี่ๆ กลัวทำห้องน้ำเขากระจาย แต่อยู่ที่นี่ สบายเฮ มีอ่างให้นอนแช่น้ำอุ่นเป็นชม.ๆ ไม่ต้องเกรงใจใครแม้ว่าน้ำจะท่วมห้อง เอิ๊กๆๆ

เอ๊..พอตอนกลางคืนเราเห็นภาพข่าวแว๊บๆจากสถานี CNN ผู้บรรยายว่าอะไรไม่ได้สนใจฟังตอนแรกเพราะเปิดมาไม่ทัน แต่พอเห็นรูปเหมือนผับอะไรซักอย่างโดนไฟไหม้ แล้วมีคนตายโดนหามออกมาเยอะแยะ สถานที่เละเทะ รองเท้าผู้ตายเกลื่อนกลาด เราชักสนใจว่าที่ไหน ไอ่ผู้บรรยายก็ไม่บอกซักที จนจบมันก็บอกแค่ชื่อมัน กับ 'CNN Bangkok' ... o_o! ??? !!!

ไปคุยกับแป้งตอนเช้ามันยังไม่เชื่อเลย บอกว่าคงไม่ใช่กรุงเทพหรอก เราเองก็ภาวนาว่าอย่าใช่เร้ย อาไรจะเกิดได้ทุกปีสิน่า วันสิ้นปีเนี่ย! (แต่ว่า มันเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นที่ Santika ผับในซอยเอกมัย กรุงเทพบ้านเราเอง)

ขออุทิศส่วนบุญกุศลให้กับผู้ตาย ไปสู่ที่สุขสงบด้วยนะ...

วันพักผ่อน

2009-01-23T23:43:00.005+07:00

December 29' 2008.
450 Rooms Castle

จากการตะลอนลุยหิมะเมื่อวาน ทำให้วันนี้เราตื่นนอนกันสายโด่งสุดโต่ง 55+ แต่ก็ไม่เดือดร้อน เพราะเราไม่ต้องรีบไปไหน จะสงสารก็แต่คุณเพื่อนแป้ง ที่ต้องตื่นแต่เช้าไปทำงานวันนี้ เง้อ..เหมือนเอาเปรียบเพื่อนไงไม่รุ

แต่ช่วยอะไรก็ไม่ได้นี่นา ช่วยได้แต่รอเวลาตอนบ่ายจะออกไปรับกลับบ้านกัน เพราะนิโคใจดี ไม่อยากให้อยู่บ้านทั้งวัน เลยพานั่งรถเล่นข้ามเขตเมืองสตุทร์การ์ทออกมาหน่อย มาชมปราสาทเก่าแก่อีกแห่งหนึ่ง ซึ่งนิโคเองก็ไม่เคยมาเหมือนกัน ที่นี่ค่าเข้าชมไม่แพง คนก้ไม่พลุกพล่าน อาจจะไม่ใช่สถานที่ฮอตฮิตอะไรมากมาย ถึงกระนั้นก็ยังมีมนต์ขลังของความเก่าและประวัติศาสตร์ของพระราชาเจ้าของปราสาท ซึ่งที่นี่ให้ความรู้สึกเหมือน เนี่ยแหละ .. แบบอย่างของชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยของพระราชาในอดึตกาล ไม่ทันสมัยและเป็นนักพัฒนาเหมือนพระราชาแห่งนอยชไวสไตลเลย

เราออกจากบ้านกันมาบ่ายสามโมง ขับรถประมาณ 40 นาทีก็ถึงที่นี่ แต่ต้องจอดรถที่สวนสาธารณะด้านนอกปราสาทแล้วค่อยเดินฝ่าความหนาวไปเข้าประตู ระหว่างทางเราก็ต้องผ่านสี่แยกไฟแดง แล้วก็เจอเข้ากับงูตัวเบ้อเริ่ม(อีกแล้ว) แต่อันนี้ไม่น่ากลัวเพราะไม่มีชีวิตจริงๆ เป็นงูที่สร้างเพื่อประดับไว้บนเสาไฟแดง เออ..ก็แปลกดีนะ ไม่เคยเจอ นึกไงของเขากันเนี่ย?

ปราสาทหลังนี้มีทั้งหมด 450 ห้อง ตามที่จับใจความจากไกด์ได้ แต่ไกด์นิโคซึ่งแปลจากไกด์เยอรมันตัวจริงมาอีกที ขี้เกียจแปลเป็นภาษาอังกฤษหลายตอน เราเลยไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ ขนาดชื่อปราสาทยังจำไม่ได้เลย แล้วดันไม่ได้เก็บเอกสารมาด้วย เพราะค่าเข้าก็ไม่ได้จ่ายเอง นิโคออกให้อีกต่างหาก หุหุ อย่างว่า ที่นี่ไม่ค่อยฮิตเท่าไหร่ จึงไม่มีภาษาอื่นใดนอกจากไกด์เยอรมันเท่านั้น ใครอยากรู้อะไรหาทางแปลกันเอาเอง เราว่าต่างชาติส่วนใหญ่ก็ไม่รู้จักที่นี่หรอก ถ้าจะมาก็ต้องให้คนเยอรมันพามาแหละ เขาจึงไม่ห่วงกันน่ะ

เราไม่ได้เดินทั้งหมด 450 ห้องหรอกนะ ไม่ไหวอ่ะค่ะ ขาลากกันพอดี เขาเปิดให้เดินได้ 2 ชั้น ประมาณ เกือบ 20 ห้อง แยกโซนพระราชาและพระราชินีต่างหาก ห้องนี้เป็นห้องกระจก มีแต่กระจกสวยๆเต็มห้องไปหมดเลย ไม่รู้เหมือนกันว่าเอาไว้แต่งตัวหรือเป็นห้องทะลุมิติ หรือยังไง?

ส่วนใหญ่ในปราสาททุกที่ก็จะมีโรงละคอนหมด ที่นี่ก็เช่นกัน และใหญ่โตมากด้วย ก็ดูจากขนาดตัวปราสาทแล้วกัน พื้นที่เขาเยอะมากน่ะ สร้างๆมันให้หมด จะเหลือไว้ทำไม

ไม่ได้ถ่ายกะหนุ่มหล่อที่ไหน ก็ขอถ่ายกะรูปปั้นหนุ่มรูปงามแทนละกัน แต่ชอบนะงานปั้นๆที่เป็นคนแบบเนี้ย มันดูมีชีวิตชีวาดีอ่ะ งานนี้ปราณีตมากเลยด้วย มองดีๆจะเห็นเส้นเอ็น กล้ามเนื้อของรูปปั้นด้วย มีชีวิตมั๊ยล่ะนั่น?

ห้องนี้เข้ามาหนาวยะเยือก ได้ข่าวว่าเคยเป็นห้องที่เก็บเถ้ากระดูกของบรรดาราชวงศ์แต่ละรุ่น ตามข้างฝาจะติดรูปของท่านเหล่านั้นไว้ให้เห็นเป็นขวัญตาด้วย เสียดายแต่ว่าตอนนี้เถ้าถูกย้ายออกไปแล้ว เหลือแต่รูปไว้ให้ดูต่างหน้า นี่หรือป่าว ที่เป็นสาเหตุทำให้ห้องหนาววววว...

อ้อ..ที่นี่เขามีกฏ ถ่ายรูปได้ทุกมุมทุกซอก แต่ห้ามใช้แฟรช เพราะแสงแฟรชจะไปกระทบภาพ หรือ สิ่งของที่อาจเกิดปฏิกิริยา ทำให้สีสรรหรือคุณสมบัติอะไรของสิ่งของเสื่อมไป เราจึงได้แต่รูปที่มัวซัว เพราะนิโคเป็นโรคมือสั่น ถ่ายไม่ได้ดีซ้ากรูป เราเองบางรุปก็ดูไม่ได้เหมือนกัน

ข้างในนี้มีโบสถ์ด้วย ดีจัง เป็นพระราชากะพระราชินิสมัยนั้น ไม่ต้องเดินทางไปเข้าโบสถ์ให้เมื่อยตุ้ม จัดรถไปรับพระมาถึงที่เสร็จสรรพ แล้วโบสถ์เขาสวยงาม ใหญ่โตมากอีกต่างหาก

นี่เป็นห้องนอนของพระราชา พระราชาองค์นี้ตัวสูงใหญ่มาก สูงเลยสองเมตรไปอีกตั้งเยอะแน่ะไกด์บอก เตียงนอนก็เลยต้องกว้างใหญ่ไปด้วย ซึ่งผิดกับเตียงของพระราชินี จะเล็กกว่านี้เกือบครึ่ง เห็นมะ? เขาให้เจาะถ่ายได้หมดทุกซอกจริงๆนะ แม้กระทั่งโถพระฉี่ ที่ทำเป็นเก้าอี้ให้นั่งวางอยู่ข้างเตียง ยังโชว์ให้เห็นเลย

รูปนี้พยายามสุดชีวิตที่จะไม่ให้สั่น เนี่ยแหละเจ้าของปราสาท นี่ขนาดเกือบเท่าตัวจริงเลยนะรูป ท่านตัวโตใหญ่มั่กๆค่ะ อ้วนเยอะด้วยล่ะ ดูแล้วรู้เลยว่ามีอันจะกิน และไม่ค่อยได้ออกกำลังทำงานเท่าหร่าย..อิอิ โทดนะค้า อิช้านว่าปัยตามเนื้อผ้า งุงิ

โคมไฟระย้า สวยงาม น่าจับต้อง เอ้ย..จับตามองเป็นยิ่งนัก นี่ถ้าได้แฟรชนะ จะระยิบระยับขนาดไหนไม่ต้องบรรยาย แล้วเกิดมันตกลงบนหัวใครคนที่เดินๆอยู่ละก็ .. หัวแบะแน่นอนจ้า

พอชมปราสาทเสร็จ ก็เป็นเวลาหกโมงเย็นพอดี กะเวลาให้ทันไปรับแป้งนะนั่น แต่ว่า วันนี้คุณเพื่อนต้องทำงานเกินเวลาอีกแล้ว โห่..เหนื่อยน่าดู นิโคเลยต้องขับกลับมาส่งเราที่บ้านก่อน แล้วค่อยออกไปรับภรรยาอีกที

วันรุ่งขึ้นวันที่ 30 ธันวาคม อ่ะ..ใกล้สิ้นปีเข้าไปแล้ว ตื่นเต้นๆ จะได้เปลี่ยนที่นอนไปนอนในโรงแรมที่ออสเตรียแล้วด้วย วันนี้เลยเตรียมตัวกันใหญ่ เก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋า ลาแล้วหนาน้องแกรี่ ไหนเอามาเล่นกันหน่อยดิ๊ นี่แน่ะๆๆๆ จับถ่ายรูปกะต้นคริสมาสต์ของเราซะเลย ต้นนี้ยังไม่เก็บจนกว่าจะเลยปีใหม่ไป ซึ่งถึงตอนนั้นเราก็ไม่อยู่ช่วยแป้งมันเก็บแระล่ะ ฮี่ๆ

เตรียมตัวกันค่อนวัน หนักไปทางอาหารเสียเป็นส่วนใหญ่ ไหนจะต้องย้ายน้องแกรี่ไปอยู่บ้านปู่ย่าอีก นี่แหละต้องเตรียมเยอะ เพราะเราไปกัน 3 วัน ต้องมีคนดูแลแกรี่เขา ครั้งนี้แม่นิโคตัดหน้าคุณยายบ้านข้างล่างไป อยากได้ไปนอนเล่นด้วยว่างั้น เด่วก่อน..จะรู้สึก

ลืมไปแล้วว่าวันนี้กินอะไรกัน อ้อ..มักกะโรนี คุณเพื่อนทำ อร่อยสุดๆ อ๋อ..นี่แหละตัวการทำน้ำหนักเราขึ้นมาเกือบสามโล แล้วแก้มก็พองๆออกเล็กน้อย ดีจัง ..

ภูเขาหิมะ

2009-01-19T12:53:00.005+07:00

พักผ่อนกันไปเต็มๆหนึ่งวันเมื่อวาน วันนี้ได้ฤกษ์ลุยหิมะกันต่อ คราวนี้เอาให้หนักกว่าเมื่อวันก่อนเร้ย!!!

December 28'2008
Black Forest

เริ่มจากการตื่นกันแต่เช้ามืดเหมือนเช่นวันก่อน เพราะวันนี้หนทางก็ไม่สั้นไปกว่าการไปเมืองบาเยิห์นแห่งปราสาทนอยชไวสไตลนั่นเลย วันนี้เราจะไปดินแดนแห่งหิมะที่เต็มไปด้วยขุนเขาที่มีต้นไม้สีดำ ส่วนใหญ่เป็นต้นสน ซึ่งปกติต้นไม้ทุกชนิดที่นี่จะหัวโล้นใบร่วงโกร๋นหมดในฤดูหนาว ยกเว้นต้นสนอันแข็งแกร่งเท่านั้น ที่ยังคงใบดกหนาสีดำแผ่คลุมลำต้นไว้ให้เห็นไม่หวั่นแม้หิมะจะพยายามเปลี่ยนสีต้นให้กลายเป็นสีขาวอยู่ตลอดเวลาอันหนาวเหน็บนี้

รูปที่ได้จากข้างทางเกือบทุกรูป จะถ่ายขณะขับรถซะเกือบทั้งหมด หรือไม่ก็ถ่ายตอนนั่งอยู่ในรถน่ะแหละ เพราะความหนาวไม่ปราณี ทำให้ไม่สามารถออกมาจากตัวรถได้บางช่วงขณะ แต่รูปนี้ถ่ายตอนรถวิ่งที่ความเร็ว 120 กม.ต่อชม. ก็ไม่เลว ยังพอดูออกว่าเป็นต้นไม้ แล้วก็เต็มไปด้วยหิมะๆๆๆ

มาถึงแบลคฟอเรสเอาตอนสิบโมงกว่า แต่ไม่น่าเชื่อ! ฝรั่งบ้าหิมะตื่นแต่ไก่ยังไม่โห่เพื่อมาเล่นกันเต็มภูเขาเลย พอพวกเรามาถึงที่จอดรถก็เต็มจนเกือบจะไม่มีให้เบียดแล้ว เราต้องจอดไหล่เขาแล้วเดินไต่กันขึ้นมาตั้งไกล ตอนแรกกะว่าจะมาเล่นเลื่อนหิมะกัน แป้งบอกสนุกมากมาย แต่พอมาเห็นคนแล้วเริ่มลังเล เพราะมันต้องรอคิว นั่นโน่นนี่ กว่าจะเช่าเลื่อนมาเล่น กว่าจะได้เล่นกัน นิโคบอกว่าถ้าเล่นก็ต้องอยู่ที่นี่กันทั้งวัน ไม่มีเวลาไปไหนต่อกันแล้ว เราเลยเปลี่ยนใจไม่เล่นก็ได้ เดินๆ ดูๆ ไปเรื่อยๆ

ลองเข้าไปดูของในร้านขายของที่ระลึก โอ้ย..ตุ๊กตาน่ารักๆทั้งนั้นเรย แต่ไม่รู้ว่าจะมีที่อื่นให้ซื้ออีกหรือเปล่าเนี่ยสิ เลยลองซื้อมาแค่สองตัวเอง เสียดาย พอมาเจอข้างนอกไม่เห็นสวยเหมือนที่นี่เรย ราคาก็แพงกว่าอีก นอกจากนี้เรายังได้หมวกคลุมปิดมิดชิดยี่ห้อ Germany ใส่กลับติดหัวออกจากร้านมาด้วย ชอบๆ มีประโยชน์มากมาย หัวแข็งขึ้นอีกตั้งเยอะแน่ะ จะเห็นว่าหลายรูปจากวันนี้ไปก็จะพะยี่ห้อเยอรมันบนหัวตลอดเวลาเรย เพราะแป้งบอกใส่แล้วถ่ายรูปขึ้นอีกต่างหาก โหะๆๆ ไม่ค่อยบ้ายอเลยนะเรา

เดินๆไป เจอไม่สกีใครไม่รู้ปักไว้หลายอัน ขอยืมแอ๊บถ่ายหน่อย ทำทีเป็นว่าเนี่ย..ของช้าน แต่จับยังไม่เป็นเรยค่ะ อิอิ มองไปบนภูเขา ก็สูงอยู่นะ สุดลูกหูลูกตาเชียว คนต้องรอคิวนั่งกระเช้ากันเพื่อขึ้นไปให้ถึงยอดสูงๆ แล้วค่อยสกีกันลงมา บางคนก็เล่นเก่งจนได้โล่ห์ที่นี่ก็มี เนี่ยแหละ ยิ่งคนเยอะก็ยิ่งต้องรอขึ้นกระเช้านาน แล้วกว่ากระเช้าจะกระดืบขึ้นไปถึงยอดได้ เกือบชม.เชียวคุณ ไม่ไหวรออ่ะ (ขนาดเรื่องจำเป็นอย่างเข้าห้องน้ำ ยังต้องรอตั้งนาน เกือบไม่ไหวแน่ะ อุอุ)

อ้อ..แล้วที่นี่เขายังมีลานสอนเล่นสกีอีกด้วยนะ สำหรับเด็กๆหรือมือใหม่ แต่วันนั้นที่เห็นมีแต่เด็กไม่เกินสิบสองขวบเล่นกัน อย่างเราหรือจะกล้า

นี่บนทางเดินค่ะ ไม่ใช่บนภูเขา ข้างหลังนั่นเป็นหน้าร้าน แล้วที่โผล่ขึ้นมาจากหิมะนั่นก็คือรถเก่าที่เขาเอามาตั้งโชว์ หิมะสูงแค่ไหนให้วัดจากระดับที่ตัวรถ เป็นไงล่ะ เกินครึ่งเอวอิช้านอีกค่า

เดินเล่นกันอยู่บนภูเขาหิมะได้ประมาณชม.กว่า ทนหนาวไม่ไหว เกือบเที่ยงแล้วด้วยเริ่มหิว จึงทะยอยกันมาขึ้นรถขับลงไปที่อื่นกันต่อ ในระหว่างทางที่ผ่าน ก็เก็บรูปไปเรื่อย เพราะข้างทางก็ไม่ธรรมดาเลยนะคะ ทะเลสาบที่เห็น น้ำแข็งจนเล่นสเก็ตได้เลย แล้วไม่ใช่เล็กๆนะ ทะเลสาปกินพื้นที่กว้างใหญ่มากด้วย ที่ผ่านมาเป็นน้ำแข็งไปหมดแล้วอ่ะ แป้งถาม "เออ..แล้วน้องปลาๆทั้งหลายจะไปอยู่ที่ไหนอ่า?" เราตอบ"นอนหลับ" อ้าว..จริงนะ ขนาดตอบมั่วๆยังถูกเรย นิโคคอนเฟิม เอิ๊กๆ

ตรงนี้เป็นอีกทะเลสาบหนึ่งในแบลคฟอเรส ที่นี่จะมีแต่ภูเขาหิมะกับทะเลสาปเสียเป็นส่วนใหญ่ ต้องบอกว่าแบลคฟอเรสน่ะกว้างใหญ่ไพศาลและเป็นแคว้นที่สวยงามที่สุดของเยอรมันเลยก็ว่าได้ ธรรมชาติสร้างเองทั้งนั้น ลำธารธรรมดาๆเล็กๆไหลผ่านหมู่บ้านยังสวยเลยอ่ะ ตรงนี้เป็นจุดพักรถและชมวิว เราได้โอกาสออกมายืดเส้นยืดสายซะหน่อย ห้านาทีในขณะที่นิโคพักดมควันมาส์โบรโร่ (ที่ช้านซื้อไปฝาก โหะๆๆ)

ขับต่อมากันอีกหน่อย เอ๊ะๆๆๆ .. ทำไมรถติด รถติดอะไร? แต่โชคดีที่เรามาติดก่อนเป็นคันแรกๆ จึงมองเห็นว่าข้างหน้านั่น..มัน..เฮลิคอปเตอร์นี่หว่า!!~ โอ๊ย..โหย๋..มาได้งัย?? ลงจอดบนถนนที่รถวิ่งเนี่ยนะ ถ้าไม่เหตุด่วนจริงๆคงไม่มา คนเยอรมันเองก็คงไม่เห็นกันบ่อยๆหรอกแบบเนี้ย แป้งบอก"ถ่ายๆๆๆ เร้ววววว" เกิดมายังไม่เคยเห็นเหมือนกัน

ปรากฏว่า อีกวันถัดมากลายเป็นอุบัติเหตุสำคัญประจำชาติไปเลย เพราะเกิดการชนกันระหว่างคนสองคนที่เล่นสกีลงจากเขาสูงมา คนหนึ่งเป็นผู้หญิงและเสียชีวิตทันที(เพราะไม่ใส่หมวกกันน๊อค) อีกคนเป็นถึงทั่นนายกเทศมนตรีเมืองๆหนึ่ง โจษจันท์กันทั้งบางเยอรมันเชียวคุณ(นี่เราเข้าไปร่วมแบบสดๆเลยนะนั่น!!)

ติดไม่นานเท่าไหร่ ตำรวจก็จัดทางให้รถวิ่งได้ วิ่งมากันต่อ ระหว่างทางเราก็กดแชะๆๆๆมาเรื่อย นิโคได้ยินคงสงสาร เลยจอดให้ข้างทางตรงนี้ ซึ่ง..เฮ้ย..สวยว่ะ นี่ถ้าตากล้องมือโปรทั้งหลายมาเอง คงกดกันกระหน่ำเลย เราเองได้มาแค่สอง-สามรูปเพราะถ่ายยังไงก็คงไม่สวยไปกว่านี้แล้ว

ตรงนี้ไม่มีอะไรมาก เป็นทางแยกของถนน มองขึ้นไปเห็นภูเขา บ้านเรือนไม่กี่หลังคา มีป้ายบอกทางปักไว้ยืนคู่กับต้นไม้ที่มีแต่กิ่ง นอกนั้นก็เต็มไปด้วยหิมะๆๆๆๆ ขาวโพลนไปโหมด อ้อ..มีท้องฟ้าที่สีฟ้าอบอุ่นยังไง บอกไม่ถูกเหมือนกัน แต่เห็นแล้ว .. มีความสุขมั่กๆเรย

วันนี้เป็นวันขึ้นเขาลงห้วยของพวกเราจริงๆ จำไม่ได้แล้วว่าเราพักกินข้าวกันหรือเปล่านะ แต่ว่าเราไปแวะหมู่บ้านทำนาฬิกากุ๊กกูมาด้วย อยากซื้อติดมือกลับมาจริงๆ แต่ว่าพอจะหาที่จอดรถ ไม่สามารถหาได้เนี่ยสิ ได้แต่วนรถเล่นไปรอบหมู่บ้าน แล้วก็มาขึ้นเขาอีกลูก ชมวิวบนยอดเขา ตรงนี้เขามีกล้องชมวิวให้นักท่องเที่ยวยอดเหรียญหนึ่งยูโร แล้วก็ส่องไปได้ไกลสุดตาอีกด้วย แต่เรางกอ่ะ..ไม่ใช้เครื่องมือก็มองเห็นนี่นา ชิป่ะ???

มองลงไปนะ จะเห็นภาพ Black Forest จริงๆเลย ตามชื่อเขานั่น ถูกต้องที่สุด เพราะป่าสนที่ดำๆเต็มไปหมดมีหิมะปกคลุมเป็นหย่อมๆ แต่ก็ไม่อาจเปลี่ยนสีดำให้เป็นสีขาวได้ทั้งหมด จึงมองแล้วสีตัดกัน ขาว-ดำ เต็มพี้นที่ สวยจริงๆ

เอ..ใครได้ดูเรื่อง ทไวไลท์แล้ว คงจะนึกภาพป่าสนที่น้องโรเบิร์ตพานางเอกเขาไต่ระห่ำขึ้นไปยืนชมวิวกันบนยอดต้นสนได้ มองยังไงๆ เราก็ว่าเนี่ยมันฉากจากหนังเรื่องนี้ชัดๆ นา...

ในระหว่างที่สองสามี-ภรรยาเขาไปวิ่งเล่นปาหิมะกันอยู่ อิช้านรักสวยรักงาม ไม่อยากเปียก จึงตั้งกล้องไว้บนรถมานั่งเก๊กหน้าสวยบนหน้าผา นี่ถ้าพลาดพลั้งตกลงไปข้างหลังนั่นน่ะ ไม่ต้องหาศพให้ลำบากเชียวนะคุณ ไม่เหลือสภาพแน่นอน ใจรักจริงๆ เรานี่ !

ออกจากจุดชมวิวนั้นมา เราก็ขับกันต่อมาเรื่อยๆ เอ๊ย..จะมืดแล้วหรอ ดูนาฬิกาก็ยังไม่สี่โมงเลยนี่หว่า แต่พอมาถึงตรงนี้ พระอาทิตย์ที่รักก็ทำท่าจะลาจากเราไปซะดื้อๆ แชะๆๆๆ ตามพระอาทิตย์ไปติดๆเรยเรา หาที่จอดได้บนไหล่เขาตรงนี้พอดี เดินเสี่ยงตายข้ามถนนมาฝั่งนี้กันหน่อยดิ๊ เห็นวิวหลั่นเขา แสงสุดท้าย แล้วก็พระอาทิตย์ดวงเหลือเล็กนิดเดียวที่ใกล้จะมอดแสง สวยงามแบบโพล้เพล้ คนถ่ายรูปก็โพล้เพล้เหมือนกัน เพราะลืมหยิบหมวกปิดหัวลงมาด้วย อาการรีบอ่ะ พอลงมาเสดแร้ว ถึงได้รู้สึกว่า..โครตตตตหนาวววววเรยยยยย...

ยังไม่หมด ถึงแม้ว่าแสงจะค่อยๆสลัวลงเรื่อยๆ เราก็ยังไปกันต่อ มาถึงอีกที่หนึ่ง แป้งบอกว่าปีที่แล้วเพิ่งมาพักกันที่นี่ตอนเดือนกุมภาฯ แต่พอกลับไปไม่ถึงเดือนไฟไหม้เลย เรามาถึงจึงไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่ เมื่อก่อนน่าจะสวยกว่านี้เยอะ ด้านหน้าเป็นร้านขายของที่ระลึก โรงแรม แล้วก็ร้านบริการ ห้องน้ำ

จากด้านหน้าเดินเข้ามาด้านในจะเจอทะเลสาป ซึ่งถ้าเพื่อนไม่บอกเราก็คงไม่รู้ ก็ดูสิ..ด้านหลังที่เรายืนอยู่นั่นน่ะ ใครจะไปรู้ว่ามันเคยเป็นน้ำในทะเลสาปมาก่อน นั่นน่ะ เรายืนอยู่บนสะพานที่ยื่นออกไปนะ แต่พอตอนนี้ เราสามารถเดินออกไปบนน้ำได้สบายๆ เพราะมันแข็งหมดแล้ว

นี่ไง มีชื่อสถานที่ติดมาด้วย อ่านว่า "นัมเมอเซ" ถ้าจะถูกนะ ถ่ายรูปตรงนี้ไม่ได้รูปดีๆซ้ากกะรูป ทุกคนมือไม้สั่นกันไปหมด เราเองยังสั่นเลย ขนาดว่ากล้องของตัวเองแท้ๆ นับประสาอะไรกะนิโค ได้แค่นี้ก็บุญแระเพื่อน

จบวันนี้ด้วยมื้ออิ่มใหญ่ ที่ร้านประมาณโรงเบียร์เยอรมันอะไรแบบนั้น แต่ไม่ได้ใหญ่ยักษ์เหมือนในกรุงเทพนะ เขาแค่เป็นต้นตำหรับ หมักเบียร์เอง ทำขาหมูเยอรมันที่อร่อยสุดๆเอง หมักไวน์เอง สามอย่างเนี่ย ต้องมาชิมให้ได้และมีที่ร้านนี้ร้านเดียวด้วย ชื่อร้านไรจำไม่ได้แระอ่า??

ขาหมูฯเราจานใหญ่ยักษ์มาก ไมสามารถกินหมด แต่ลืมติดกล้องลงไปที่ร้าน ไม่เป็นไร ห่อกลับบ้าน แล้วเอามากินต่อพรุ่งนี้ค่อยถ่ายก็ได้ ฮ่า.. นิโคยังพูดจริงๆเลยว่า สงสัยมี่จะกินได้เป็นอาทิตย์นะนั่น เออ..พยายามน่าดูกว่าจะพิชิตมันหมดน่ะ

ถึงบ้านอย่างเหนื่อยอ่อน แต่มีความสุข สนุกสนานกัน มันส์มั่กๆ ค่าวันนี้....แบลคฟอเรส

ปราสาทในฝัน

2009-01-15T12:16:00.003+07:00

พอหมดวันกิน ก็เป็นวันเที่ยว(ฟังๆไปเหมือนตรุษจีนไงไม่รุ) อ่ะนะ..จะตรุษจีนหรือตรุษฝรั่งก็ครือๆกันแหละ เพราะเราก็ได้ทำกิจกรรมสนุกสนานคล้ายๆกัน

Dec. 26' 2008.
Hohenschwangau Castle(ปราสาทขององค์พ่อ)
Neuschwanstein Castle(ปราสาทขององค์ลูก)

จะบอกว่า ไม่อยากอ่านออกเสียงเป็นภาษาไทยให้ฟังเร้ย เพราะเราเองยังออกเสียงไม่ค่อยถูก อะไรนะ..ปราสาท โฮเฮนชไวเกิ้ล กับ นอยชไวสไตล หรือยังไงเนี่ยแหละ คิคิ ถ้าไม่ถูกขอโทดด้วยนะจ๊ะ ไม่สัดทัดภาษาเยอรมันจริงๆ วันนี้เป็นวันที่เราตั้งใจจะไปเที่ยวกันให้ไกลบ้านเป็นครั้งแรก หลังจากที่มาเหยียบแผ่นดินเยอรมัน

ให้นิโคเจ้าบ้านเป็นคนวางแผน นิโคก็เรยจัดโปรแกรมการพบหมอของภรรยาตัวเองพ่วงเข้าไปด้วย(เขากำลังไปให้หมอช่วยทำลูกให้เกิดน่ะ) ก็พอดีว่า หมอนั้นอยู่ไกลโพ้นเหมือนกัน และเป็นทางผ่านไปเที่ยวที่ปราสาทนี้ได้ แต่อิช้านลืมชื่อเมือง ชื่อถนน หรือชื่อสถานที่ไปหมดแล้วแหละ ไม่ต้องถาม นั่งมองท้องฟ้า รถราที่วิ่งผ่าน ป่าไม้ข้างทาง แล้วก็หิมะๆๆๆ แค่นั้นพอ

นั่งรถไปถึงหมอเกือบสองชั่วโมง รอหมอตรวจอีกชั่วโมงหนึ่ง เสร็จก็ขับฝ่าความหนาวไปกันต่ออีกสองชั่วโมง ระหว่างทางแวะกินสปาเกตตี้ร้านริมทางกันหน่อย ไม่ถูกเลยนะคระคุณ ราคาแพงกว่าร้านในเมืองอีก อันนี้นิโคคอนเฟิม แต่ก็ต้องกิน เพราะออกจากบ้านกันมาแต่เช้าตรู่(นัดหมอสิบโมง ต้องมาก่อนครึ่งชม.) ยังไม่ได้กินอะไรเรย และแป้งกะนิโคก็เคยมีประสบการณ์การขึ้นปราสาทนี้แล้ว จึงเชื่อได้ว่าโหดพอควร ฉะนั้นอิ่มท้องไว้ก่อน ปลอดภัยสุด

มาถึงก็บ่ายโมงแล้ว คนต่อคิวซื้อบัตรกันยาวเหยียด แต่การจราจรเขาไม่ติดขัดนะ ไม่นานก็ซื้อบัตรกันได้ ความจริงมีให้เดินชมกันสองปราสาทเลยทีเดียว ทั้งปราสาทของพระราชาองค์พ่อ และพระราชาองค์ลูก(ซึ่งดังกว่าและสวยกว่า) เราตกลงซื้อบัตรชมทั้งสองปราสาท 17 ยูโร เพราะไหนๆมาแล้วจะปล่อยให้เวลาเสียไปก็ใช่ที่ อีกอย่างการจะเข้าไปต้องรอเป็นรอบๆ เพราะเขาจะมีไกด์ของปราสาทเดินนำบรรยายไปด้วย ไม่ได้ให้เดินกันเอง ต้องเลือกด้วยว่าจะเข้ารอบภาษาอะไร แต่..มิมีภาษาไทยนะจ๊ะ

อ้อ..ม้าสองตัวเทียมรถนั่งนั่น มีไว้เพื่อให้บริการคนที่จะขึ้นเขาไปชมปราสาทขององค์ลูก แต่อยากสบายเลยขอจ่ายเพิ่มค่ารถม้าอีกคนละห้ายูโรจ้า

รอบการขึ้นปราสาทลูกต้องรอนานกว่า เราจึงเดินขึ้นปราสาทพ่อกันก่อน ระหว่างทางก็ยืนตะเบ๊ะถ่ายรูปกันไปเรื่อย ดูเหมือนหิมะยังน้อยๆนะที่นี่ แล้วเราก็ไม่ได้เตรียมป้องกันความหนาวมากมายเท่าไหร่ ถุงมือยังเป็นไหมพรมธรรมดาเรย ทำให้มือเท้าแข็งชาไปโม้ด ทรมานสุดๆเหมือนกัน เพราะเดินอยู่ข้างนอกนานๆที่อากาศติดลบเนี่ย ไม่หนาวจนแข็งก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

ขึ้นมาถึงด้านนอกตัวปราสาทข้างบนแล้ว เห่อ..นี่แค่องค์พ่อซึ่งเตี้ยกว่าองค์ลูกนะ ยังหอบแฮ่กเรยช้าน แต่ฝืนยิ้มร่าต่อหน้ากล้องไว้ก่อน ความจริงคนเยอะแยะนะ แต่ว่าเขามีมารยาทหลีกทางให้คนสวยยืนถ่ายรูป ฮิฮิ

ขอบอกว่า จะไม่มีรูปจากข้างในปราสาทมาให้ชมเลย เพราะเขาห้ามถ่ายรูปเด็ดขาดจ้า ถ้าอยากได้รูปต้องซื้อเป็นโปสการ์ดที่จัดพิมพ์ไว้มาเท่านั้น เราก็ซื้อมาเหมือนกันแต่เอาลงที่นี่ไม่ได้ ไม่มีสแกนเนอร์อ่ะ แต่ศิลปะเขาสวยงามวิจิตรบรรจงแบบเยอรมันดั้งเดิมที่ไม่เหมือนชาติอื่นๆเรย

เดินชมปราสาทขององค์พ่อจนชุ่มปอดผ่านไปหนึ่งชม.เศษ ก็ได้ฤกษ์เดินลงไปข้างล่าง ขาลงไม่ค่อยเท่าไหร่ ชิลชิล กะว่าจะไปขึ้นรถม้าเพื่อความสบายของพวกเราเพื่อขึ้นเขาไปชมปราสาทองค์ลูก ปรากฏว่าคิวรอรถม้ายาวเหยียดไปจนถึงอีก 45 นาทีซึ่งเท่ากับเวลาที่เราใช้เดินด้วยเท้ากันเอง โห..เดินกันเองก็ได้ว้า

จากนั้นมหกรรมการเดินฝ่าความหนาวขึ้นเขาจึงเกิด กว่าจะหืดหอบขึ้นมาถึงร้านขายของที่ระลึกนี้ได้ ก็เล่นเอาขากางเกงเปียกขึ้นมาเกือบถึงหัวเข่า ก็หิมะมันละลายผสมกับดินบนทางเดินกลายเป็นโคลนเละติดมาตามขาน่ะสิ เละเลยช้าน เปียกด้วย ที่สำคัญยิ่งเปียกยิ่งหนาว แต่ก็ยังยิ้มได้ เพราะแป้งโด๊บด้วยขนมแป้งทอดหอมนุ่มหวานอร่อยให้หลายชิ้น งึ่มๆๆ ไปได้ต่อเรา อ่ะ..หมวกช้างนั่นไม่ได้ซื้อเขาหรอก ขอยืมใส่ถ่ายรูปเฉยๆ

มองจากวิวไกล นี่ถ่ายจากปราสาทองค์พ่อเห็นปราสาทขององค์ลูกตั้งสวยเด่นเป็นสง่า แหม..ว่าแล้วก็เสียดาย รูปจากโปสการ์ดสวยจับใจกว่านี้เยอะ เอามาลงไม่ได้ ใครอยากดูรูปเต็มๆ ไปดูที่ http://www.hohenschwangau.de/ หรือว่าอยากดูเป็นวิดีโอก็ได้เลย http://www.hohenschwangau.de/index.php?id=ge_video

และแล้วก็ขึ้นมาถึงหน้าปราสาทจนได้ แห่ก..ขอแชะเป็นที่ระทึกก่อนอื่นใด สวยเนอะ วิวนี้(คนยืนไกลๆยิ่งดูดี แปลว่า อย่ามายืนใกล้กล้อง)

พยายามจะหาลิ้งค์รูปของพระราชาเจ้าของปราสาทนี้มาแปะ แต่หาไม่ได้เลย ภูมิใจนำเสนอมากกก เพราะเพิ่งเห็นพระราชาองค์นี้แหละ ที่หล่อและหนุ่มที่สุด(เอ่อ..พลันก็นึกไปถึงหน้าแฟนเก่า ทำไมหน้าเขาจึงละม้ายคล้ายกันได้หนอ?? อ้อ..โอลิเวอร์มีแม่เป็นเยอรมันนั่นเอง)

เข้ามารอคิวด้านในแล้ว แต่ยังไม่ได้เข้าปราสาทต้องรอเวลาเล็กน้อย เขามีหมายเลขคิวให้คนรอจดจ่อจ้องมองด้วยนะ ในระหว่างรอเราจึงได้รูปมุมเตี้ยมองขึ้นมุมสูงมาดังนี้ หอคอยนี้เขาไม่ได้ขึ้นไปถึงหรอก เพราะสูงเกิ๊น

น่าเสียดายที่พระราชาเจ้าของปราสาท ใช้เวลาก่อสร้างปราสาทนี้ถึงเจ็ดปีจนเกือบจะเสร็จสมบูรณ์หมดทุกส่วน พระองค์ย้ายเข้ามาประทับได้เพียงไม่ถึงสามเดือน ก็สวรรคตเสียก่อนด้วยวัยเพียงสี่สิบต้นๆ รายงานข่าวว่าเป็นเพราะพระองค์สติไม่สมประดีแล้วไปเล่นน้ำจึงจมน้ำ แต่ผู้คนเชื่อกันว่าพระองค์โดนลอบปลงพระชนม์และพระองค์ก็สติดีทุกอย่างด้วย ฟังแล้วเศร้าตามเลยอ่ะ...

เหมือนเดิม มิสามารถถ่ายรูปจากข้างในได้ จึงต้องเก็บถ่ายเอาด้านนอกเนี่ย ทุกมุมจากด้านในปราสาทนี้ ถูกสร้างอย่างวิจิตรบรรจงสูง มีโรงละคอนที่อลังการณ์สุดๆด้วย เราเดินทุกห้องที่เขาให้เดินได้ ไม่เว้นแม้ห้องน้ำ ฮี่ๆ

รูปนี้เป็นเวลาก่อนจะเข้าปราสาท นี่แค่บ่ายสามโมงเองนะ ท้องฟ้ายังมัวซัวสลัวได้ขนาดนี้แล้ว มืดเร็วมากฤดูหนาวที่นี่

ตอนเดินออกจากปราสาทนอยชไวสไตล ก็เกือบๆหกโมงเย็นเข้าไปแล้ว แต่บรรยากาศตอนลงเขามืดตึ๊ดตื๊อเหมือนเที่ยงคืน ทั้งหนาวทั้งชื้น สองข้างทางเต็มไปด้วยหิมะอีกแล้ว พื้นก็ยังเปียกอยู่เหมือนเดิม แต่อิช้านยังยิ้มสู้กล้องได้อยู่ แม้ว่าน้ำมูกจะย้อยมาหลายรอบแล้วก็ตาม อ้าว..ไม่ได้พูดเล่นนะ ต้องคอยซับกันเป็นว่าเล่นเชียว มันหนาวจัดซะจนไม่รู้ตัวว่าน้ำมูกไหลรึป่าว อย่างงั้นเลยล่ะ

แต่คนที่เหนื่อยสุด สงสัยจะเป็นนิโค เพราะกว่าจะขับรถพาสมาชิกกลับถึงบ้านได้ ก็อีกตั้งสามชั่วโมงกว่า ที่เหนื่อยก็เพราะเราตื่นกันแต่เช้ามืดและตะลอนทัวร์กันท้างวัน แถมข้าวปลาก็ได้กินแค่มื้อเดียวอีกต่างหาก อ้อ..ว่าแล้วก็ทนไม่ไหว พอกลับมาถึงบ้านล่อส้มตำสองครก ข้าวเหนียวหม้อนึง เนื้อทอดกันอีกกระบุงโกย ส่วนนิโคขอบายกินอาหารฝรั่งของเทอตามปกติ เชอะ..ไม่รู้จักรสชาดมือตำมี่ซะแว้ว ขนาดภรรยาเทอยังร่ำร้องเรียกหาไม่ว่างเว้นเกินสองวัน ชิชิ

อิ่มหนำสำราญพุงกางกันได้ที่ เล่นกับแกรี่จนสะใจ แล้วก็ขอตัวห้องใครห้องมาน พรุ่งนี้ใครตื่นสายสุดชนะ!

ชิ้วววววววว....

คริสมาสต์จริงๆ

2009-01-08T09:32:00.006+07:00

คริสมาสต์แบบเยอรมันของแท้ ต้องมีสองวัน(เพิ่งรู้นะเนี่ย)

December 24' 2008
Christmas Day

เริ่มจากการเตรียมตัวแต่งต้นคริสมาสต์กัน เราสองคนกะแป้งจนได้ต้นนี้มา ตอนแต่งก็สนุกหรอก แต่คิดถึงตอนแกะออกสิ เราไม่อยู่ช่วยแป้งมันแกะแล้วด้วย อิอิ แป้งกะนิโคเตรียมต้นของจริงไว้ก่อนที่เราจะไปแล้ว อุปกรณ์ก็ซื้อไว้หมดเรียบร้อย วันนี้เราจึงแค่ตื่นมากินอาหารเช้ากัน แล้วก็ลงมือตกแต่ง ประดับประดาต้นนี้ตั้งแต่สิบโมงเช้า ไปจนถึงบ่ายสามโน่น อ่ะ..อันนี้รวมห่อของขวัญด้วยนะจ๊ะ

ของขวัญใต้ต้นนั่นแหละ ใช้เวลาห่อนานกว่าแต่งต้นคริสมาสต์อีก เพราะต้องประดิษฐ์ประดอยกันหน่อย กลัวไม่สวย ของข้างในไม่เท่าไหร่ ฮ่า..บางอันรู้กันอยู่แล้วนะว่าเป็นอะไร เพราะยื่นให้กันแล้วด้วย แต่ว่าก็เอามาห่อใหม่ซะหน่อย เพื่อความสวยงามและเป็นพิธี นอกจากแต่งต้น ห่อของขวัญแล้ว พวกเรายังต้องจัดโต๊ะเป็นกรณีพิเศษด้วย เรียกว่าครบเครื่องเชียวค่ะ แต่อาหารไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับแป้ง คุณเทอทำแป๊บเดียวเท่านั้นแหละ คุณแม่สามีมาเห็นชมเปาะเรย ว่าแต่งได้สวยงามมาก

เจ้าตัวป่วน ในระหว่างห่อของขวัญกะแต่งต้นคริสมาสต์ เจ้าแกรี่ก็จะพยายามขอมีส่วนร่วมด้วยตลอด จนเอาของขวัญไปวางแล้ว มันก็ยังตามไปนั่งเฝ้าใต้ต้นกะห่อของขวัญ ท่าทางคงอยากจะเป็นของขวัญซะเอง เรยจับถ่ายรูปซะเรย เจ้าแมวยักษ์ เอิ๊กๆ

โอย..ซึ้งใจจริงๆ ไม่เคยได้รับของขวัญปีใหม่หรือคริสมาสต์มากมายขนาดนี้มาก่อน แล้วไม่น่าเชื่อนะ คุณป้าเพื่อนบ้านเขาเจอเราวันมาถึงวันแรกครั้งเดียว แต่พอวันแจกของขวัญกลับมีห่อของเรามาตั้งอยู่หน้าบ้านด้วย อันที่เป็นขวดกลมๆแล้วมีการ์ดห้อยติดดาวนั่นแหละ น่ารักจริงๆเรยอ่ะ แต่เฉพาะแม่นิโคคนเดียวก็ขนเอามาให้เราตั้ง 4 ห่อแล้วด้วย ขอบคุณจริงๆค่า

ลูกชายนิโคเขาล่ะ แกรี่ตัวป่วน เป็นขวัญใจประจำบ้านเชียว เวลาเหงาปากขึ้นมาทีไร ทุกคนก็จะร้องเรียกหาแต่ แกรี่ๆๆๆๆ

เออ..เราเองก็ไม่รู้เนอะ ว่าที่นี่เขาจัดวันที่ 24 เป็นวันคริสมาสต์จริงๆ เป็นวันที่ต้องแจกของขวัญกันตามบ้าน ใครรู้จักใครบ้านไหน ไม่ต้องให้กับมือ ให้เอาไปวางไว้หน้าประตู สนุกสนานกันเชียวเรา วิ่งเอาของขวัญไปวางไว้แล้วต้องเงียบๆด้วยนะ ไม่ให้เขาได้ยิน ฮิๆ ยกเว้นคนในครอบครัว ให้กับมือได้

ครบหน้าสมาชิก ขาดแต่ครอบครัวพี่ชายของนิโค ซึ่งตอนนี้ย้ายไปอยู่อีกเมืองหนึ่งไม่สามารถมาได้ พ่อนิโคตอนนั่งเนี่ยไม่เท่าไหร่นะ แต่อย่าให้ยืน เพราะจะต้องแหงนคอคุยกันตลอด ตัวสูงใหญ่มากกกกกค่ะ(อ้วนด้วย คิคิ) แต่ใจดีสุดๆ แป้งบอกใจดีกว่าแม่อีก

ความจริงพอทานอาหารกันเสร็จ ก็จะต้องมีการร้องเพลงคริสมาสต์กัน แต่ที่บ้านนี้ไม่มีใครนิยมร้องเพลงเรย จึงได้แต่นั่งดูหนังวันคริสมาสต์แล้วก็คุยๆๆๆกันไปตามเรื่องตามราว อ้อ..กิจกรรมสำคัญหลังอาหาร คือการแกะห่อของขวัญนั่นเอง

ต่อมาวันที่ 25 ธันวา ซึ่งคนไทยเรานับเป็นวันคริสมาสต์นั้น เขาก็ยังมีการกินที่เป็นพิธีกันอยู่อีกหนึ่งวัน แป้งบอกเขาเรียกวันหลังวันคริสมาสต์ แต่เราว่ามันน่าจะมีชื่อเฉพาะนะ อย่าง boxing day อะไรเงี้ย การกินจะเปลี่ยนที่ จากบ้านลูกย้ายไปที่บ้านพ่อแม่ แม่นิโคจะอบห่านยักษ์ไว้หนึ่งตัวใหญ่ ซึ่งฝรั่งชาติอื่นๆเขาจะใช้ไก่งวงกันใช่ป่ะ? แต่เยอรมันต้องห่านเท่านั้นค่ะ แล้วอร่อยสุดๆไปเรยด้วย นี่เฉพาะจานของเรานะ ยังไม่รวมอาหารจานอื่นๆบนโต๊ะอีก

นี่ไง มีทั้งของคาว ของหวาน เครื่องดื่มอีกสารพัด จานหลักเป็นห่านอบอย่างที่บอก แต่จานรองก็มีสลัดผักหลายๆจาน มันอบ น้ำซอสก็แปลกอร่อยดี ของหวานไม่เคยกินที่ไหนเป็นแอปเปิ้ลอบข้างในสอดใส้ขิงกับอะไรอีกไม่รู้ หวานอร่อยไปเลย อ้อ..เทศกาลนี้เขาต้องดื่ม ice wine กันด้วยนะ เราเองยังได้เป็นของขวัญกลับมาขวดหนึ่งเรย เพราะเมืองไทยไม่เคยเห็นมีขายที่ไหน ลองชิมที่โน่นมาแล้ว2-3 แก้ว อืมม..แหร่ม

เรียกว่า ไปเยอรมันช่วงนี้คุ้มสุดๆ แต่กระดากจังเรยเราไม่ได้เตรียมของขวัญอะไรไปให้พวกเขาอย่างที่เขาเตรียมไว้ให้เราอ่ะ ขนาดไปซื้อเพิ่มที่โน่นก็แล้วยังคิดว่าน้อยไปเรย คงต้องชดเชยส่งตามไปอีก ถือเป็นของขวัญขอบคุณแล้วกันเนอะเพื่อน ฮี่ๆๆ

จบสองวันที่เป็น Real German Christmas Day จริงๆ วันต่อไปก็จะได้ออกนอกบ้านไปเที่ยวไหนได้ไกลๆแระ เราต้องทำตามธรรมเนียมบ้านเขาทุกอย่าง เพราะไม่งั้นจะน่าเกลียด เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม เนอะ.. เนอะ

วันของเบนซ์

2009-01-05T18:56:00.008+07:00

บรืน...บรืนนนน...เอี๊ยดดดดด!! นักแข่งฟอร์มูล่าวันตัวปลอมได้นั่งในรถแข่งของจริงด้วย โว๊ว..โว่ว..

สวัสดีปีใหม่ สุข สดใส แข็งแรงทั้งกายใจกันถ้วนหน้านะจ๊ะ

กลับมาถึงบ้านแล้ววันนี้ อย่างปลอดภัยและไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นเรย วงเล็บซักนิด จริงๆนะ (เห่อ..เหมือนจะเซ็ง) แต่ก้อดี ไม่มีเรื่องก้อดีแล้วเนอะ อย่าหาว่าบ้าเรย ก็คนมันไม่เหมือนคนอื่นนี่นา แถมขากลับบินมาเร็วกว่าขาไปอีกต่างหาก ใช้เวลาช่วงละ 6 ชม.เอง ยังไม่ทันได้หลับตาลง อ้าว...ต้องเตรียมตัวลงจากเครื่องอีกแร้วรึนี่? โหะๆๆ ปรากฏว่าแทบไม่ได้นอนเรยตลอดเวลาจนมาถึงบ้าน ว่าจะออกไปทำงานซะหน่อย แต่พอน้องที่ทำงานบอกว่า โน้ตบุคไม่อยู่ เรยเริ่มหมดแรงและปล่อยให้ร่างกายหลับไหลไปเรื่อยๆจนถึง 6 โมงเย็น โห..นอนกี่ชั่วโมงฟระเนี่ย? ตั้งแต่ 10 โมงกว่า อืมม..ก็เยอะอยู่นะ แต่ก็ยังชดเชยไม่ครบวันอยู่ดีแหละ

เอาล่ะ เล่าเรื่องราวย้อนหลังมาเรื่อยๆ ของการชมเยอรมันและออสเตรียของเราดีกว่า

December 23'2008.

Benz Day.

ทั่นสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี ขอเชิญชมรถคันแรกของโลก!!! จริงๆให้ดิ้นตาย ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า เมอร์เซเดส เบนซ์ จะเป็นผู้ผลิตรถยนต์คันแรกของโลก และคือคันนี้จริงๆด้วย เขาเก็บไว้ได้สวยงาม หรูหรามากมาย อ๊ากก..ดูแล้วคุ้มจริงๆกับค่าเข้า 8 ยูโร(คูณ 50 เข้าไปนะจ๊ะ)

พิพิธภัณฑ์มีทั้งหมด 8 ชั้น สร้างเป็นตึกหรูอลังการ เออ..ทำไมไม่ถ่ายรูปตึกจากด้านนอกมาฟระ? ตบหัวตัวเองสิบครั้ง!! การทัวร์เริ่มจากชั้นบนสุด ซึ่งเป็นชั้นที่ย้อนจากเริ่มแรกสุดลงมาถึงล่างสุดอันเป็นใหม่ล่าสุด ความจริงเขามีปีค.ศ.ให้บันทึกในแต่ละชั้นด้วย

กลัวไม่เชื่อว่าเบนซ์ของจริงดั้งเดิม ดูที่ตราอันอลังการ เราเห็นที่วิ่งๆอยู่บ้านเราอ่ะ ธรรมดา ของจริงหรูสุดๆ หมายถึงตรานะ ตัวรถให้ดูเอาเอง

นี่คือรถของจริงของจักรพรรคญี่ปุ่น ฮิโรฮิโตะ หรู อลังการมั่กๆ ประตูด้านข้างและกระจกรอบด้านเป็นรุ่นแรกที่ป้องการกระสุนและป้องกันการเปิดล๊อคจากภายนอก

รถโป๊ป พระสันตปาปาจอห์นปอนที่สอง เวลาโป๊ปนั่งก็นั่งอยู่ข้างบนยอดนั่นแหละ คอยโบกมือไปตามทาง แต่คนขับห้ามขับตกหลุมนะ โป๊ปมีหล่น เอิ๊กๆๆ

จอดอยู่เคียงข้างกันเรยกับรถโป๊ป คือรถของเจ้าหญิงไดอาน่า คันนี้แหละที่พระองค์ทรงโปรดปรานและใช้เป็นรถคู่พระวรกายประจำ ดูเจ้าหญิงชอบอะไรที่ธรรมดาๆเนอะ ไม่บ้ายศ ไม่หรูอลังการ เหมือนเจ้าคนอื่นๆ

คันนี้ก็แปลก เจ้าของคือโสเภณีหญิงที่โด่งดังที่สุดของเยอรมันนีในยุคต้นๆ ประมาณมารีลีน มอนโรลยังงั้น แต่รสนิยมคุนเทอไฉไลมั่กๆ เรยต้องเอามาโชว์อยู่ชั้นเดียวกับเจ้าหญิงไดอาน่ากะโป๊ปซะเรย

นอกจากในพิพิธภัณฑ์จะมีรถของแท้ดั้งเดิมโชว์อยู่ ยังมีรูปภาพประวัติศาสตร์ของยานยนต์และเหตุการณ์รวมทั้งบุคคลสำคัญๆของโลกในแต่ละยุคสมัยด้วย เช่น รูปนี้คือเรือไททานิค ของแท้เอามาตั้งไม่ได้เรยได้มาแต่รูปขนาดยักษ์จ้า ยังมีเหตุการณ์สึนามิที่เอเซียด้วยนะเออ..

ลงมาอีกชั้นเป็นรวมรุ่นรถบรรทุกแระ มีตั้งแต่รถบรรทุกคันแรกที่ผลิตมายันรถบรรทุกน้ำมันของเชลว์ เออ..แล้วยังมีรถไปรษณีย์คันแรกของโลกอีก มีโทรศัพท์ด้วยแหละ

นอกจากโชว์ตัวรถ ยังรวบรวมอุปกรณ์ที่สำคัญๆ เช่น ไฟรุ่นต่างๆ ซึ่งคงหาค่ามิได้แล้วตอนนี้ นี่ๆ เบนซ์เขามีเครื่องลางของขลังแบบที่เรานับถือพระในรถด้วยนะ เพิ่งไปเจอที่นี่แหละ เพื่อนนิโคเองบอกว่า อ้าว..ในรถเราก็มีนี่หว่า แต่ไม่เคยรู้เรยว่าหมายความว่าอาราย? งั่กๆ

ไม่ใช่รถบรรทุกนะจ๊ะ แต่ข้างบนเหมือนเป็นรถรุ่นไอ่ค้างคาว แล้วคันล่างก็ทำมาเพื่อให้วางได้ หรูพอกันแหละ

มาถึงรถสปอร์ตหรู สุดยอดอลังการอีกชั้น ดูกันเอาเองเหอะ อูยย..ไม่กล้าแตะเรย

เรยต้องหมอบคลาน พินอบพิเทาแบบนั้นแหละ เหมาะสมกับฐานะของอิช้านแร้ว เอิ๊กๆๆ

รวมมาให้ดู สปอร์ตหรูในแต่ละรุ่นของเบนซ์ อยากจะถ่ายเจาะมาให้หมดทุกคันนะ แต่แมร่ง...สวยหมดทุกคัน แบตไม่พอให้ถ่ายเรย เห่อ..

นี่อีกชั้นหนึ่ง เสียดายชั้นล่างเป็นรถแข่งแต่ละรุ่น แล้วก็รถต้นแบบที่มีแค่คันเดียวของโลก เช่นรถพลังงานแสงอาทิตย์ รถบังคับด้วยจอยซ์สติกซ์แบบที่ไม่ต้องมีพวงมาลัยและเกียร์น่ะ ว๊าว..อยากได้ซักคันมั๊ยจ๊ะ??

สรุปว่า สตุทร์การ์ทแห่งเยอรมันนี เนี่ย เขาเป็นเมืองของเบนซ์จริงๆ เพราะโรงงานและบริษัทเบนซ์ที่ก่อตั้งที่แรกตั้งแต่เกือบสองร้อยปีที่แล้ว ก็ตั้งอยู่ที่นี่มาโดยตลอดมิเปลี่ยนแปลง เราคนไทยที่เรียกชื่อสั้นๆว่า เบนซ์ น่ะ ถูกต้องแล้วนะ อย่าไปเรียกตามฝรั่งชาติอื่นๆ ว่าเมอร์เซเดส เพราะนั่นเป็นชื่อต้นเขา ความจริงต้องให้เกียรติเรียกนามสกุลเขาว่า เบนซ์ ต่างหาก

เฉพาะการทัวร์ในพิพิธภัณฑ์ก็กินเวลาไปเกือบ 4 ชั่วโมงแน่ะ แต่ไม่เหนื่อยเรย เพราะตื่นตาตื่นใจมั่กๆ ด้านนอกของบริษัทประกอบไปด้วย โรงงานต่างๆกินเนื้อที่ไปครึ่งเมือง ตึกที่ทำการสำนักงานอีกครึ่งเมือง ยังมีสนามฟุตบอลที่ใช้เป็นสนามประจำเมืองอีกต่างหาก สนามทดสอบก็ต้องมีแน่นอน แต่ว่าอีกอย่างที่เป็นอภิสิทธิ์เฉพาะพนักงานเบนซ์เท่านั้น คือ เขาสามารถยืมรถทุกรุ่น ย้ำว่าทุกรุ่นจริงๆ ของใหม่ๆที่เขาอยากให้เอาออกมาลองขับบนถนนจริง พร้อมน้ำมันเติมให้ฟรีด้วยแน่ะ เพื่อนนิโคของเรายืมมาให้เมียนั่งเป็นตุ๊กตาแระ 3 รุ่น แต่ละรุ่นนังแป้งบอกเป็นบุญตูดจริ๊งงง...พับผ่า!

ตกเย็นแวะไปเดินเล่นในร้านขายของเก่าอีกหน่อย กะรอแป้งทำงานเสร็จ แต่ก็ไม่เสร็จซะที เลิกช้าเป็นพิเศษนะวันนี้ งานดูแลคนแก่ก็เงี้ย ต้องตามใจแกเนอะ เราคงทำไม่ได้แหงมๆ แค่ดูแลลูกค้าหนุ่มๆสาวๆ ยังต้องฝึกหายใจลึกๆเรย ฮ่าๆ

จบวันแค่นี้ก่อน มาต่อวันอื่นๆอีกที.....จ้า

ถึงแล้ว เยอรมัน

2008-12-23T15:14:00.006+07:00

การเดินทางครั้งนี้ ไม่มีอุปสรรคใดๆเกิดขึ้นเรยในระหว่างทาง เริ่มตั้งแต่จัดแจงกระเป๋าตอนสายๆจนถึงบ่าย4โมงถึงได้อาบน้ำแต่งตัวกินข้าว ออกจากบ้านไปสนามบิน ทั้งๆที่ออกจากบ้านสายกว่ากำหนดตั้งครึ่งชม.แต่ยังไปถึงสนามบินก่อน 6 โมงเย็นด้วยซ้ำ ไปถึงก้อเช็คอินเรยไม่ต้องรอ แต่ว่ามีคำถามจากนายตรวจว่า "ทำไมหน้าเราไม่เหมือนกับในรูปเรย คนเดียวกันหรือป่าว?" ฮ่าๆๆๆ สวยขึ้นชิมิล่ะ? คิคิ

จากสุวรรณภูมิมาถึงโดฮาใช้เวลา 7 ชม.สบายๆ กะว่าจะรีบนอนให้หลับ แต่พอจะหลับตาลงดันนึกขึ้นได้ว่า เอ๊ะๆๆๆ เราได้เอาเสื้อโค้ตตัวยาวที่ซื้อมาใหม่ยัดใส่ลงในกระเป๋าหรือป่าวน้า ตอนจะปิดกระเป๋า นึกเท่าไหร่ก้อนึกไม่ออก ทำให้การนอนหลับช่วงแรกของเราล้มเหลว ได้นอนแค่ไม่ถึง 2 ชม. จากนั้นก็ถึงโดฮา รอเปลี่ยนเครื่องอีก 2 ชม.กับ 15 นาที

มีเรื่องโก๊ะเล็กๆที่ประตู 13 เนี่ย ก้อตอนแรกเดินมาเห็นป้ายประตูแล้วนะ แต่ว่าเขายังไม่เปิดแบบในรูปเนี่ย เราก้อคิดว่ายังไม่ถึงเวลานี่หว่า เด่วใกล้ๆคงเปิดเองแหละ ปรากฏว่านั่งรอไปจนเอะใจ เอ๊ะ ตึหนึ่งจะสิบนาทีแล้วนี่หว่า นึกขึ้นได้ เฮ้ย..เอาบอรดดิ้งมาดู มันต้องเช็คเข้าประตูตั้งแต่ตีหนึ่งนี่หว่า ทำไมประตูยังไม่เปิดฟระ? ฮ่า..โง๊เองค่า ประตูเขาอยู่อีกด้านข้างหลังค่า ดีนะ คิวยังยาวอยู่พอควร ไม่ต้องโดนเรียกประจาน เอิ๊กๆๆ

ได้เพื่อนเดินทางระหว่างนั่งรอ น่ารักน่าชังสุดๆ เป็นลูกแขกขาวแถวนั้นแหละ แต่เทอเป็นขวัญใจของพี่ป้าน้าอาแถวนั่งรอมั่กๆ แล้วก้อชอบเดินมามองหน้าเราด้วย เรยจับถ่ายรูปเสียเรย

นี่เพื่อนเดินทางตัวจริง เล่มที่เล่าไปเมื่อคราวที่แล้ว ยังอ่านไม่จบเรย เห็นหน้าปกก้อสวยถูกใจแร้วล่ะสิ

เอ้า..เจอแร้ว เจ้าของบ้านขาใหญ่ คุณแกรี่นี่เอง ทักทายเหมือนเป็นเพื่อนเก่ากันมานาน แป้งบอกแปลกมาก ปกติไม่ยอมเข้าใกล้คนแปลกหน้า แต่นี่ยอมให้อุ้มตั้งแต่แรกเจอ สงสัยเป็นเนื้อคู่กับแมว เอิ๊กๆๆ

เสียดายมากๆ คืนแรกที่มาถึงเพื่อนพาไปเที่ยวงานเทศกาลฤดูหนาวของเมืองใกล้ๆ ซึ่งจัดเป็นวันสุดท้ายพอดี ไปกันหมดเรยนะทั้งครอบครัว พ่อ แม่ นิโค แป้ง และเรา โห..ตื่นตาตื่นใจ ชอบอ่ะ! ทั้งๆที่ง่วงแสนง่วงเพราะลงจากเครื่องมาต่อรถไฟถึงบ้าน ยังไม่ได้นอนพักเรยสักงีบ แถมมาถึงเพื่อนก้อชวนคุยๆๆๆๆไม่หยุดปาก ความจริงฟังมันมากกว่า ฮ่าๆ คงอยากเม้าท์ภาษาไทยน่ะ เพราะอยู่ที่นี่คุณเทอพ่นแต่ดอยซ์ เอ้า..ลืมไปเรยจะเล่างานเทศกาลฤดูหนาว ก้อเป็นงานแบบออกร้านบ้านเราอ่ะ แต่ว่าจุดเด่นจะอยู่ที่คนออกร้านเขาจะแต่งตัวแบบโบราณๆ จัดร้าน รวมทั้งสินค้าและของที่เอามาโชว์ ทุกอย่างทำเหมือนเราย้อนยุคกลับไปเมื่อ 400-500 ปีที่แล้ว เดินๆแล้วรู้สึกเหมือนอยู่ในหนังพวกนักรบโบราณของฝรั่งยังไงยังงั้นเรยอ่ะ!!

ที่งานเขามีอาหารและเครื่องดื่มแบบโบราณๆเมืองหนาวขายด้วย ลองชิมไวน์ต้มหวานๆไปเกือบครึ่งแก้ว(แก้วต้มดินเผานะ) อยากกินเยอะๆ แต่กลัวผลอยเสียตั้งแต่ตอนเดินๆ เลยต้องหันไปกินใส้กรอกย่างกับขาหมูมันเผา อร่อยมากกกก...

นอนพักเอาแรงสุดๆคืนนั้น ปิดโทรศัพท์เงียบเชียบหมดทุกอย่าง แต่พอเปิดก้อมีเรื่องด่วนขอให้เช็คเมลทันใด เห่อ..ให้มันได้อย่างงี้!!!

พอได้อาหารเช้ากันเรียบร้อย เพื่อนทั้งสองก้อพาเราไปเดินชอปปิ้งก่อนอื่นใด เริ่มตั้งแต่อาหารที่ต้องเตรียมตุนไว้สำหรับช่วงเทศกาลคริสมาสต์เพราะจะไม่มีคนขายให้ช่วงนั้น เป็นห้างใหญ่ที่สุดของเมืองสตุทการ์ทแต่เทียบได้ประมาณโรบินสันบ้านเรา คุณขรา..ไม่มีบ้านเมืองไหนเขามีห้างขายของใหญ่มโหระทึกเท่าเมืองไทยอีกแล้วล่ะค่ะ แต่เห็นของในห้างแล้วอยากซื้อไปหมด ราคาถูกมากกกเทียบได้ประมาณ 1 ใน 4 ของราคาที่ขายในเมืองไทย โดยเฉพาะพวกอาหาร ยา ขนมต่างๆ แต่แป้งบอกของเราอ่ะ ไว้วันหลังใกล้ๆกลับค่อยมาซื้อก้อด้าย ไม่ต้องรีบร้อน

จากห้างนี้ยังไม่จบนะ ไปเดินร้านอาหารเอเซียต่อ ต้องการมะละกอเพื่อมาทำส้มตำกินกัน แถมด้วยซุปหน่อไม้เพราะเพื่อนอยากกินน้ำลายไหล ยังไม่เสร็จ ไปต่อกันที่ร้านขายวัสดุตกแต่งบ้าน สร้างบ้าน เพราะคุณเพื่อนจะทำห้องน้ำใหม่กัน เลยแวะเข้าไปเลือกกระเบื้อง แต่เลือกอยู่ตั้งนาน สุดท้ายเปลี่ยนใจ ยังไม่สั่งดีกว่า อ้าว...

เริ่มหิวแล้วสิ แต่ก้อยังไม่หมดภารกิจ แวะไปที่ทำงานนิโคอีกหน่อย มีธุระต้องไปจัดการ เราเลยได้ภาพต้นไม้ต้นนี้ รวมถึงใบสีส้มๆของมันที่ร่วงหล่นลงมาตามทางเดิน เห็นแล้วรู้สึกถึงบรรยากาศเมืองหนาวจริงๆเรยเนอะ นี่แหละ โลกอีกซีกหนึ่งซึ่งเราคนเมืองร้อนไม่ค่อยคุ้นเคยเท่าไหร่

ปิดท้ายด้วยการนั่งหลับ เอ้ย..ไม่ช่าย พอมองกล้องแบบนี้ทีไร ทำไมเหมือนหลับตาทุกทีสิ ในระหว่างนั่งรอนิโคแหละ เราก้อออกมาแชะๆๆซะหน่อย ให้แป้งมันนั่งอุ่นๆในรถต่อไป แต่ตั้งแต่มาถึงอุณหภูมิสูงขึ้นทุกวันๆสิน่า สงสัยมากับความร้อนแน่ๆช้าน รออยู่เนี่ย จะเจอหิมะม้าย??? เอิ๊กๆๆ แต่ขอโทษ .. สรุปว่า อิช้านลืมเสื้อโค้ตตัวยาวที่ซื้อมาใหม่ ตั้งใจจะเอามาใส่ลุยหิมะที่นี่เต็มๆไว้บนเตียงนอนที่บ้านค่า เห่อ..เวงจิงๆตรู ต้องขอยืมเพื่อนอีกแย้ว

วันนี้แป้งต้องไปทำงาน ลาไม่ได้จริงๆ เพื่อนจึงให้ยืมสามีควง นิโคจะพาไปเที่ยวชมพิพิธภัณเบนซ์ที่แรกและที่ใหญ่ที่สุดในโลก อ้อ..ขอบอกว่าเมืองสตุทร์การ์ทเนี่ยเขามีชื่อเล่นๆว่า เมืองเบนซ์นะคะ เพราะพื้นที่เกือบครึ่งค่อนเมืองเป็นโรงงานและบริษัทเบนซ์หมดค่า รวมถึงประชากรที่นี่ค่อนเมืองก็เป็นพนักงานเบนซ์(เพื่อนนิโคของอิช้านด้วยแม่น)

ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงเช้า เลยมีเวลาเช็คเมลทำโน่นนี่ เด่วอาบน้ำแต่งตัวกินข้าวกลางวันเสร็จก็จะออกไปกันแระ กะเวลาให้พอดีกับตอนเย็นเลยไปรับแป้งเรย

หูย..เหมือนอยู่บ้านตัวเองเรยอ่ะ สบายจริงๆเรา...ฮ่า...

วิ่งวุ่นแจกของขวัญ

2008-12-19T12:22:00.003+07:00

ปีใหม่มาถึงอีกปีแว้ววววว....

ไม่น่าเชื่อ ไวเหมือนโกหก ปีที่แล้วเรายังเซ็งๆ งงๆ กับชีวิตอยู่เรย และพอผ่านช่วงปีใหม่มา ก็ดูเหมือนว่าชีวิตจะลงตัว ตกลงใจที่จะร่วมเดินทางไปกับคนๆหนึ่งซึ่งมีปัญหาคาราคาซังกันมานานพอสมควร แต่พอมาถึงเดือนสุดท้ายของปี เรากลับต้องต้อนรับปีใหม่ด้วยตัวคนเดียวอีกครั้ง อ่า...ช่างมันเหอะเนอะ ผ่านเลยไป..

และเนื่องจากเราเป็นคนอยู่กับที่ไม่ค่อยติด เมื่อชีวิตมีโอกาสเข้ามาให้ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวแล้ว ไฉนเลยจะนอนนิ่งๆอยู่กับบ้าน จึงจัดแจงเตรียมตัวออกเดินทางไกลอีกครั้งช่วงปีใหม่นี้ และที่สำคัญก่อนหยุดงานยาวนาน จะเป็นอื่นไปเสียมิได้ นอกจากเรื่องงานที่จะต้องสะสาง เคลียร์ทุกอย่างให้เรียบร้อย ยิ่งช่วงปีใหม่ยิ่งหนีไม่พ้นการแจกของขวัญ ปิดยอด สรุปตัวเลข เคลียร์งานของทุกคนที่ออฟฟิส

ทำได้เกือบทั้งหมดแล้วล่ะ โห..ไม่น่าเชื่อเนอะ ตั้งแต่วางแผนมาตอนต้นเดือน ตอนนี้ทำเสร็จจะหมดแระ

ปีนี้เราทำของขวัญแจกลูกค้าเอง ไอเดียเกิดขณะที่คิดว่าไม่รู้จะเอาผ้าเก่าๆรวมทั้งตัวอย่างผ้าที่มีอยู่เยอะแยะไปไว้ที่ไหนดี? แต่แหม...จะทิ้งก็ไม่ได้นะคระ ของเขาแพงหูฉี่ เอาไงดี แทนที่จะไปสั่งเค้ก ปอนด์ละเป็นพันมาแจก เดินซื้อของขวัญจำพวกเครื่องใช้ไฟฟ้า ที่ถูกใจลูกค้าบ้าง ไม่ถูกใจก็มี เลยจับผ้าสวยๆเหล่านี้ที่มีอยู่มาทำเป็นหมอนอิง แจกลูกค้าซะเลย ลงทุนค่าใส้หมอนใบละ 75 บาท + ค่าจ้างเย็บใบละ 30 บาท เท่านั้นเอง!! (แต่ยังไม่คิดราคาผ้านะ เพราะถือเป็นของที่มีอยู่แล้ว)

และด้วยเวลาที่มีอันจำกัด บวกกับงบประมาณที่ไม่สามารถพอกพูนได้ จึงได้ไอเดียเย็บซองใส่นามบัตรด้านหลังหมอน แทนการไปสั่งทอลาเบลโลโก้บริษัทซึ่งต้องสั่งทีละเป็นพันๆโน่น เราทำแค่ 125 ใบเอ๊ง จะไปเสียเงิน เสียเวลาทำไมให้สิ้นเปลือง ให้ช่างเย็บเขาเย็บเป็นกระเป๋าเพิ่มไปให้แค่นั้น ใส่นามบัตรคนให้ได้สบาย ลูกค้าได้แล้ว จะเอาออกหรือเก็บนามบัตรไว้ติดต่อก็ได้ ไม่เสียหาย อิอิ

ตอนไปซื้อใส้หมอนที่อินเด็กซ์นะ ต้องไปถึงสองที่กว่าจะได้ ไอ้เราก็ชะล่าใจ เคยไปถามที่มาบุญครองแล้วเขาบอกว่ามีๆๆๆ ก็เลยคิดว่าสาขาอื่นที่ใหญ่ๆก็ต้องมีล่ะวะ ไหนได้ ต้องกลับไปเอาที่มาบุญครองอยู่ดี และต้องเป็นรถกระบะของบริษัทนะ ถึงจะขนกลับมาได้ ก็แหม..124 ใบ อีกหนึ่งใบซื้อเอาไปวัดตัวอย่างตั้งแต่แรกแล้ว นั่นยังเต็มแน่นกระบะหลังเลยอ่ะ สรุปแล้วใช้เวลาทำจริงๆ ไม่ถึงหนึ่งอาทิตย์ เริ่มตั้งแต่หาร้านเย็บ เลือกผ้าหนึ่งวัน และเย็บทั้งหมดอีกสองวันเสาร์อาทิตย์ ได้หมอนเช้าวันจันทร์ อิช้านวิ่งแจกลูกค้าตั้งแต่วันอังคารจนถึงวันศุกร์ เหลืออีกนิดหน่อยค่อยให้พนักงานหนีบไปส่งอาทิตย์หน้า ฮ่า..แต่ทุกคนเห็นแล้วต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า สวยมากกกกก ชอบๆๆๆๆๆๆๆ (ปลื้ม..อิอิ)

อีกสิ่งหนึ่งซึ่งจะขาดเสียมิได้ เป็นธรรมเนียมของบริษัทว่าเราจะต้องทำการ์ดอวยพรปีใหม่เอง เนื่องจากว่าเราขายผ้า ดังนั้นสิ่งที่เราจะต้องทำคือเอาผ้ามาตกแต่งการ์ดให้ได้ออกมาสวยงาม ปีนี้ฝ่ายการตลาดเราแถมคอนเซ็ปท์เรื่อง Love ของนักออกแบบชื่อดังคนหนึ่งไว้ด้วย ให้มันดูดีนิสนุง ข้างในก็เป็นลายเซ็นต์ของผู้บริหารและพนักงาน มองดีๆจะเห็นว่ามีหลายภาษา อย่าตกใจ บริษัทเขาอินเตอร์อีกล่ะ คิคิ

มองไม่เห็นอ่ะเดะ ว่าผ้าเราอยู่ตรงไหน นั่นไง พื้นหลังสีขาวๆนั่นแหละ เป็นผ้ารีไซเคิลด้วยนะจ๊ะ เรารักษ์โลกเต็มรูปแบบจ้า

ทุกอย่างเสร็จสรรพลงตัวเอาวันนี้แหละ การ์ดทุกใบส่งออกไปพร้อมกันวันนี้ มีเพียงบางส่วนที่เราถือเอาไปแจกให้ด้วยมือเองแล้วบ้าง คาดว่าจะถืงมือลูกค้าแต่ละรายไม่เกินวันจันทร์ เพราะปีนี้ส่งแต่ในเมืองไทย(ตัดงบอ่ะ...)

ดีใจจัง ปลอดโปร่งโล่งสบายมั่กๆ วันนี้ตารางทำความสะอาดประจำปีของบริษัท ไม่ใช่ทำความสะอาดปีละครั้งเดียวนะ หมายถึงภายนอกและการตกแต่งอะไรต่างๆด้วย เสร็จแล้วเย็นๆ ก็จะแวะไปทำหน้า เสริมความงามเสียหน่อย เพื่อความไฉไลต่อผู้พบเห็นในระหว่างเดินทาง

ไปแล้ววววว...กลับมาอีกทีปีหน้าเลยนะจ๊ะ ..จุ๊บๆๆๆๆ

(อ้อ..แต่ถ้ามีเวลาอาจจะแย่งคอมเพื่อนแป้ง เอามาอัพเรื่องราวให้อ่านกันเป็นระยะๆจ้า)

ผิดมั๊ย?

2008-12-13T13:59:00.002+07:00

ลองนั่งคิดย้อนไปย้อนมาหลายครั้ง หลังจากที่ได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนเก่า

ความจริงเรามีเพื่อนมากมายในอดึต แต่นั่นมันเป็นอดึตไปแล้วจริงๆ เพราะในวันนี้เราเหลือเพื่อนที่ยังคงความเป็นเพื่อนกันอยู่นั้นน้อยมาก นับได้จริงๆไม่เกิน 4 คน แต่เพื่อนคนนี้รู้จักคบหากันมาตั้งแต่เด็กๆวัยรุ่นเลยก็ว่าได้ เราถึงขนาดนับถือเหมือนเป็นพี่น้องครอบครัวเดียวกันเลย เพราะคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี อยู่ด้วยกันมาก็ตั้งนาน จนโตเป็นผู้ใหญ่มีครอบครัว แล้วก็แยกกันไป

แต่อยู่มาวันหนึ่ง ความจริงบางอย่างก็เกิดขึ้น เราไม่เหลือเพื่อนเก่าๆแบบนั้นอีกแล้ว เพราะพวกเขาไม่อยากยุ่งกับเรา ไม่อยากลำบากเพราะเรา แค่นั้นเอง

ก็เข้าใจและยอมรับ ไม่ได้โทษใครหรือโชคชะตา แต่ถ้ามันเป็นการตัดสินใจของใคร ก็สุดแล้วแต่เจ้าของจิตใจเขาจะทำ เราไปห้ามใครไม่ได้ ดังนั้น เราก็อยู่ของเราแบบโดดเดี่ยวต่อมา

แต่อยู่มาวันนี้ เพื่อนมีเรื่องเดือดร้อน ครอบครัว แฟนมีผู้หญิงใหม่ เป็นหนี้เป็นสิน ทำมาหากินไม่ได้ เจ็บป่วยต้องเข้ารพ.ใช้เงินมากมาย สารพัดปัญหาที่เพื่อนนำมาเล่าให้ฟัง ซึ่งเล่าไปพร้อมด้วยเสียงสะอึกสะอื้นร่ำไห้

สงสารและเห็นใจนะ เพราะถ้าเป็นเราก็คงเศร้าไม่ต่างจากเขาเลย แต่สิ่งที่ทำได้ก่อนอื่น คือให้กำลังใจและแนะแนวทางการดำเนินชีวิตต่อให้ได้ แต่ดูเหมือนจุดประสงค์ของเพื่อนจะไม่ใช่เพียงแค่ระบายและต้องการกำลังใจบวกคำแนะนำ หรือแทบไม่ค่อยอยากฟังด้วยซ้ำ สิ่งที่เพือนต้องการจริงๆ คือ บอกว่าจะรบกวนยืมเงินจากเราไปใช้หนี้ ซึ่งเป็นเงินจำนวนเยอะพอควร

ถ้าเรามีเงินเหลือเฟือ เราก็คงไม่คิดมากเพราะเชื่อว่าเขาเดือดร้อนจริงๆ แต่นี่เราเองก็ไม่ได้มีเงินเหลือเฟือแบบนั้น ซ้ำยังมีหนี้ที่ต้องชดใช้อยู่ด้วย เราจึงต้องกลับมาคิดหนักอีกครั้ง

ว่า..จะผิดมั๊ย? ถ้าเราจะเอาเงินนี้ไปใช้หนี้ก่อน แล้วค่อยเจรจากับเจ้าหนี้เราซึ่งก็เป็นเพื่อนในกลุ่มนี้เหมือนกันให้ช่วยแบ่งปันเงินบางส่วนไปให้เท่าที่พอจะทำได้

ที่เราคิดแล้วคิดอีก เพราะเราลองย้อนสมมุติว่า ถ้าเราไม่เคยโดนเขาทำร้ายมาก่อนในอดึตแบบที่ผ่านมา เราจะเอาเงินให้เขาไปเลยหรือป่าว? คำตอบสุดท้ายก็คือ คงไม่ให้ง่ายๆแบบนั้น แล้วถ้าอย่างนั้น อดึตเลวร้ายที่เขาเคยทำกับเรายังจะมีผลต่อการตัดสินใจนี้อยู่หรือ?

ไม่ใช่แล้วล่ะ..

สิ่งรอบกายวันนี้

2008-12-10T20:37:00.003+07:00

ชีวิตวันนี้ดูแปลกไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่มากจนเกินรับไหว เพราะมากกว่านี้ก็เคยต้องทนและผ่านมาแล้ว

เวลาแต่ละวันที่ผ่านไป หมดไปกับการทำงานซะเป็นส่วนใหญ่ เพราะเป็นเรื่องเดียวที่เป็นเหมือนชีวิตที่แท้จริงของเรา สิ่งอื่นๆจึงดูเหมือนจะเป็นองค์ประกอบไปเสียหมด ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง กิน เที่ยว อยู่ หรือ อะไรต่อมิอะไร

เมื่อต้องกลับมาใช้ชีวิตตามลำพังอย่างแท้จริงอีกครั้ง เราจึงต้องเพิ่มความรู้สึกที่จะทำให้เราอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปขึ้นอีกหน่อย เช่น การไปดูหนังที่ชอบ เรื่อง Twilight แล้วได้ซึมซับเอาเสน่ห์ของแวมไพร์ตัวจริงกลับมาด้วย(อิอิ Robert Pattinson) อ่านหนังสือที่น่าสนใจและให้ความรู้สึกดีๆ เช่นเรื่องที่เรากำลังอ่านอยู่ตอนนี้ ๐พิชิตฝัน๐ หรือ Lionheart ที่เขียนโดยนักเดินเรือหนุ่มนาม Jesse Martin เขาเป็นคนที่ทำสถิติการเดินทางด้วยเรือใบรอบโลกเพียงลำพังโดยไม่มีการช่วยเหลือใดๆ ด้วยวัยเพียง 17 ปี เป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในโลก เมื่อ 10 ปีที่แล้ว เขาทำได้และเขียนมันออกมาเป็นหนังสือเพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้กับผู้คนอีกมากมายบนโลกใบนี้ที่ยังไม่รู้สึกตัวว่า ควรจะอยู่เพื่ออะไร? (เช่นเราหรือป่าว?)

นอกจากนี้ อีกสิ่งหนึ่งซึ่งจะทำให้ชีวิตเราโดดเดี่ยวอย่างสมบูรณ์แบบ คือ การเดินทางคนเดียว แต่อาจจะยอมรับการช่วยเหลือจากคนรอบข้างนะ (ไม่เก่งอย่างเจสซี่หรอก) หลายครั้งที่ผ่านมา เมื่อเรารู้สึกว่าชีวิตมันไร้ค่า น่าเบื่อ เราจะออกเดินทางเพื่อหาความหมายของชีวิตเพิ่ม และเกือบทุกครั้งเราได้มันกลับมาด้วยทุกครั้ง ไม่ว่าความหมายนั้นจะดีหรือไม่ดียังไงก็ตาม แต่ทุกอย่างมันมีความหมายกับชีวิตเราทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นการเดินทางไปทั่วประเทศไทยคนเดียว ค้นหาสถานที่ที่ไม่เคยไป แล้วก็ไปเอง และการเดินทางครั้งสำคัญที่เราไปใช้ชีวิตอยู่ตามลำพังที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษเมื่อ 5 ปีที่แล้ว ซึ่งตอนนั้นสิ่งที่เราได้กลับมาคือความอดทนและความหมายของการมีชีวิตอยู่จริงๆ

เมื่อชีวิตกลับคืนสู่สังคมเดิมๆ การดำเนินรอยทางจึงเริ่มเหมือนคนอื่นๆอยู่พักใหญ่ๆ แต่มันก็เป็นอยู่แบบนั้นได้ไม่นาน วันนี้เราจึงกลับมาสู่สภาพเดิมอีกครั้ง และเริ่มต้นการเดินทางคนเดียวจริงๆ อีกที...

สิ่งหนึ่งที่ดีที่สุด ที่เราถือว่าเป็นโชค คือการที่เรายังมีเพื่อนที่ดีที่สุด เพื่อนที่พร้อมให้ความช่วยเหลือ เกื้อกูล และไม่ทิ้งกันยามยาก ถึงแม้เพื่อนจะไม่ได้อยู่ใกล้เราเลยซักคน แต่ดีเสียอีกที่ทำให้เราได้รู้ว่า เรายังมีที่หมายให้ไปในวันข้างหน้า

การเดินทางครั้งใหม่ของเรา จึงจะเริ่มต้นในอีก 10 วันข้างหน้านี้ ไปหาเพื่อนแป้งและนิโค ที่เยอรมัน..

วันสุดท้ายที่ปาย

2008-12-05T22:30:00.004+07:00

และแล้วเราก็เดินทางมาถึงวันสุดท้ายในจังหวัดแม่ฮ่องสอน

จากที่เมื่อคืนเราพักค้างแรมกันที่ปางอุ๋ง โดยแยกเป็นสองกลุ่ม หนุ่มๆ 4 คนไปนอนกางเต้นท์กัน พวกเรา 4 สาวครึ่งกับอีก 1 หนุ่มครึ่ง(อิอิ) ก็นอนกันในบ้านโฮมเตย์ของลุงสร้อยเงิน ซึ่งเป็นบ้านเพิ่งสร้างเสร็จใหม่เอี่ยม รอพวกเราไปเปิดซิงกันวันเนี้ยแหละ

พอตื่นมาตอนเช้า หลังจากอาบน้ำอย่างสดชื่นเย็นฉ่ำ และสะดวกสบายมั่กๆเพราะอยู่ในห้องเรย เรากับปลายก็ออกไปเดินเล่นเป็นกลุ่มสุดท้ายของบ้าน คนอื่นเขาไปกันตั้งแต่ไก่โห่ เอ่อ..แต่ไก่ที่นี่โห่เช้ามากนะ ยังไม่ตีห้าเรยค่ะ เพราะว่าพวกเขาจะไปดูหมอก ถ่ายรูปหมอกกัน เราเหมือนเดิม ไม่ตื่นเต้นเท่าไหร่ เคยดูมาแระ

ถ่ายรูปกันจนฉ่ำปอด ซึ่งตอนเราออกไปคนก็ยังเยอะอยู่นะ เพราะเพิ่ง 7 โมงกว่าเอง อากาศยังดีอยู่มาก เดินกินมันเผาเอร็ดอร่อยตุนไว้ก่อน เสร็จแล้วก็กลับมาทำอาหารเลี้ยงหมู่คณะกันที่บ้าน โดยเช้านี้เมนูเด็ดก็ยังหนีไม่พ้น ไข่เจียวทรงเครื่อง ขายดีจนต้องทำเพิ่มเป็นสองจานใหญ่ยักษ์ แต่ก็ยังไม่พอ ฉะนั้น มีไข่เหลือเท่าไหร่ ตอกเทใส่ให้เกลี้ยง มื้อนี้ไม่เหลือเก็บอะไรกลับไปอีกแล้ว หนักรถ ของที่เหลือจริงๆ เราก็บริจาคให้บ้านลุงสร้อยเงินไป รถค่อยเบาโล่งขึ้นหน่อย

พอออกจากปางอุ๋งกัน เกือบ 11 โมงแน่ะ จึงได้แวะไปตำหนักปางตอง ที่นี่เขามีดีที่แกะ ม้า และ กวาง อีกทั้งสัตว์ป่าธรรมชาติที่ไม่ดุร้าย สามารถดูได้ใกล้ๆ อย่างแกะก็มีให้กอดถ่ายรูปได้ด้วย จนเกือบแกะไม่ออกแน่ะ โหะๆๆ

เดินไปเดินมา เจอบ้านนี้ เออ..เก๋เนอะ เลยได้สโลว์แกน ๐ผู้ใหญ่ไม่เลี้ยงแกะ๐ กลับมาฝาก เกือบได้ชอปในนี้อีกแระ หลังจากที่เมื่อเช้าอุดหนุนร้านเด็กน้อยในปางอุ๋งมาโข แต่ว่าที่นี่เขาไฮโซไปนิส ผ้าพันคอขนแกะแท้ๆ ผืนละเกือบสองพัน เรยซื้อไม่ลงอ่ะค่ะ แบบว่า..ไม่ต้องขนแกะก็ด้ายนะ

ออกจากปางตอง เราก็นั่งสัปหงกกันต่อ เพราะถ้าขืนลืมตาอาจมีอ้วกได้ เช่น ตี๋ ชายหนุ่มร่างอวบเล็กน้อย สารภาพว่าเกือบเอาตัวไม่รอด กว่าจะมาถึงจุดหยุดพัก กิ่วลม ที่นี่ เพราะสภาพหนทางที่เราฟันฝ่ากันขึ้นมา มันช่างวกวนจนเวียนหัวเอาตัวเกือบไม่รอด แต่บนกิ่วลมเนี่ย สูงนะ ลมพัดปลิวสไหว วิว วิ่ว คนพักกันเยอะ มีร้านกาแฟในนั่งจิบด้วย ร้านขายของก็มีให้ชอปปิ้งมากมายหลายร้าน เกือบเสียเงินอีกล่ะ แต่ยั้งใจไว้ได้ทัน เพราะรถจะรีบออก ตอนนี้ต้องทำเวลากันหน่อย ยังมีอีกหลายที่ที่ยังไม่ได้ไป

พอดีเหลือบไปเห็น เอ๊..ตัวอาราย? สีแดงกะสีฟ้าๆ เป็นจุดเล็กๆบนภูเขาลูกใกล้ๆ อ้าว..พอซูมเข้าไปใกล้ๆ ลูกใครหว่า? ช่างกล้าดีแท้ ปีนเขามือเท้าเปล่าๆกันขึ้นไปตั้งครึ่งค่อนลูก โอ้ว..แม่จ้าว ไม่ใช่เตี้ยๆเรยนะนั่น แต่ก็แปลกดีเนอะ เรยได้รูปกลับมาไว้ดู

จากนั้นก็นั่งดูหนังกันต่อในรถ บนทางวกวน (ที่ทำให้คนขับเองแทบอ้วก) อ้อ..อีกอย่าง คนขับ(เสม)น่ะ เดินอีท่าไหนไม่รู้ ทำให้ตัวอะไรมากัดที่ตา แดงเทือก เกือบขับรถไม่ได้แน่ะ เลียนแบบเรา เพราะเมื่อคืนเราก็โดนยุงกัดที่ตาข้างซ้าย บวมเป่งมาตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเที่ยงยังไม่ยุบเรย ต้องใส่แว่นดำอำพรางมาตลอด คนนึกว่าอยากเท่ห์ โห่..

ก่อนจะถึงตัวเมืองปาย เราก็ต้องไม่พลาดร้านกาแฟอันเลื่องชื่อของที่นี่ ๐กาแฟตกหลุมรัก๐ ร้านนี้นั่นเอง มีหลักกิโลเมตรอันใหญ่โต ใครไปไม่ถูกก็ไม่รู้จะว่ายังไงแระ ตอนแรกอยากกินกาแฟ แต่นะห์บอกว่าห่วยแตกมาก อย่านั่งกินเรย ไปกินในปายดีกว่าตั้งเยอะ เออ..เชื่อ งั้นแวะเข้าห้องน้ำฟรีๆ ถ่ายรูปมุมเก๋ๆของร้านอย่างเดียวก็พอเนอะ อย่าไปเสียตังค์ให้เขากันเรย เอิ๊กๆๆ

เนี่ย..อีกมุมนึง ตู้จม.ยังสวยเรยอ่ะ ได้สโลว์แกนมาอีกแระ "อย่าลืมส่งจดหมายมาน้า" แต่ชอบที่สุดก็ท้องฟ้าที่นี่ สดใสสวยงามจริงๆ ถ่ายรูปออกมาแล้ว เหมือนอยู่ในสวิสส..ซะงั้น(ได้ยินคนข้างๆเขาว่ามา)

นี่มุมเน้นๆด้านหน้าร้านเรย ชื่อเขาใหญ่โตมาก นักการตลาดเขาวางคอนเซ็ปท์ได้เก่งเนอะ ทำให้ชื่อติดไว้ก่อน กาแฟไม่อร่อยไม่เป็นไร อ้าว..แล้วนั่นแขนไผฟระ? อุตส่าห์จะเอามุมเน้นๆแล้วเชียว งึ่มๆ

พอมาถึงตอนนี้ก็เริ่มหิวตาลายอีกแล้วคับทั่น เรียกร้องจะหาของกินก่อน นะห์บอกทนอีกนิด เด่วพาไปกินของอร่อยในปาย พอเข้าเมืองปายมาได้ เราก็นึกว่าจะลงนั่งแล้ว ไหนได้ อ๋ออ..พาไปกินขาหมูหมั่นโถวร้านหมู่บ้านจีนยูนาน ตอนแรกนึกไม่ออก คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเคยไปหรือป่าว พอไปถึงจริงๆ ความทรงจำต่างๆกลับคืนมาทันใด แฮ่ม..เคยมาตั้งแต่เมื่อปี 2000 โน่นนน..ตอนนั้นที่นี่ยังไม่มีอะไรเร้ย เหมือนไม่ใช่เมืองไทยจริงๆนั่นแหละ แต่ร้านนี้ยังอยู่เหมือนเดิม แถมเจริญก้าวหน้า ทำรีสอร์ทใหญ่โตด้านหลัง มีกิจกรรมขี่ม้าเล่นให้แขกๆได้สนุกกันอีก และปายวันนี้ก็พัฒนาไปเร็วจนเกือบตามไม่ทันจริงๆ

ว่าแต่ตอนนั้น เราก็ไปกับรถตู้และเพื่อนๆเต็มคันรถแบบนี้แหละ ผิดกันแค่ว่าตอนนั้น เพื่อนๆพวกนั้นเป็นเพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ แต่มาวันนี้ หายไปกันหมดแล้ว เหลือแต่เรากับเพื่อนใหม่ๆเท่านั้น

กินอิ่มหนำสำราญ ได้บ๊วยถุงเบ้อเริ่มกลับมากินเล่นแล้ว จึงไปต่อกันได้ที่สุดท้ายที่ตัวเมืองปาย พอรถจอดให้ลงไปเดินกันได้ ก็รู้ตัวทันทีว่าที่นี่จะเป็นที่สุดท้ายแล้ว เพราะตอนนั้นปาเข้าไป 5 โมงกว่าเกือบ 6 โมงเย็น จ๊ากก..อย่างนี้ก็ถึงกรุงเทพเช้าแน่นอน แต่กระนั้นก็ขอเดินดูให้หนำใจก่อนล่ะ ว่าแล้วก็ออกเดินกวาดซื้อผ้าพันคอของฝากเขามาอีกหลายผืน โห..ที่นี่ของถูกกว่าบนปางอุ๋งตั้งเยอะ รู้งี้มาซื้อที่นี่ก็จบแระ

แล้วเลยเดินผ่านถนนในปายซึ่งดูๆไปคล้ายๆกับตรอกข้าวสารบ้านเรานั่น ไปจนถึงสะพานข้ามแม่น้ำปาย ซึ่งเป็นสะพานไม้ไผ่สวยงามอย่างธรรมชาติ รีสอร์ทอีกฟากฝั่งก็แลดูดีนะ อยากไปนอนเล่นพักผ่อนซักสอง-สามวันจัง ถ้าไม่ติดว่าจะต้องนั่งกระอักกระอ่วนบนทางอันวกวนอีกนะ เราคงไปอีกเร็วๆนี้แหละ

และแล้วในระหว่างเดินๆอยู่ในปาย โทรศัพท์ก็ดังขึ้น โอ้ว..ขาดการติดต่อมาเป็นระยะเวลายาวนาน เนื่องจากทรูมูฟเดี้ยงสนิท วันนี้เลยได้รับโทรศัพท์ทางไกลจากลอนดอน เพื่อนจุ๊บผู้น่ารักคนเดิมโทรมาเพราะเราโทรไปหาวันก่อนเรื่องจะไปลอนดอน ตกลงถามไถ่กับเพื่อนได้ความว่า เพื่อนยังยินดีปรีดาให้เราไปหาได้ แต่ต้องหลังปีใหม่เพราะตอนนี้จุ๊บเขามีแฟนแล้ว ต้องไปตีหนิทกับครอบครัวแฟนตอนคริสมาสต์ก่อน อันนี้ก็เข้าใจ ไอ่เราคนโดดเดี่ยว..ก็ต้องทำใจ เอาไงดีว้า? แต่ไงคงต้องกลับมาเช็คตั๋ว เช็คตารางเวลาให้ชัดเจนก่อนล่ะ ขอวีซ่าทันมั๊ย? เนี่ย..เรื่องสำคัญ

ปิดท้ายด้วยรูปหมู่ที่น้ำตกแม่สุรินทร์วันที่สอง เสียดายยังไม่ครบคณะเรา เพราะตากล้องหนุ่มๆเขาเดินไปถ่ายรูปกันไกลโพ้น เรียกไม่ทัน เรียงชื่อมา ถัดจากเจ๊คนริมซ้ายก็เป็น เจ พี่ก้อง ปลาย น้องพัท แล้วก็ ตี๋

สรุปแล้วหลังจากขึ้นรถกันเรียบร้อยที่ปาย เราก็ตรงแน่วกลับกรุงเทพกันเรย มีมาแวะกินข้าวกันที่กลางทางเล็กน้อยตอนสามทุ่มกว่า แต่ตอนนั้นยังมาไม่ถึงไหนเรยนะ เพราะกว่าจะมาถึงเชียงใหม่ก้อปาเข้าไปสองทุ่มแระ คนขับต้องเปลี่ยนกะกันสองคน เสมขอพักตอนมาถึงเชียงใหม่เนี่ยแหละ จากนั้นก็พี่ก้องยาวจนเกือบถึงกรุงเทพ กินข้าวเสร็จก็ถึงเวลานั่งสัปหงกกันต่อ หลับๆตื่นๆ มาถึงกรุงเทพลงรถกันที่หลังเซ็นทรัลลาดพร้าวตอนตีสี่ 45 โห..มาราธอนจริ๊งงง..ช้าน

กลับบ้านขอนอนซักงีบก่อนล่ะ ม่ายหวาย..แต่ก็ยังโดนโทรศัพท์โทรมาปลุกเป็นระยะอยู่ดี ลุกไปทำงานจริงๆก็ 10 โมงเช้าเพราะทนไม่ได้ เพื่อนที่มาเลย์มีการโทรมาถามนะ ว่าอยู่อิตาลี่หรอ? ดูมัน..กวน

ทริปนี้ก็ได้เพื่อนดีๆกลับมาหลายคนนะ บางทีถ้าเราเปิดโลกใหม่ๆให้กับตัวเอง เราก็จะเจออะไรใหม่ๆ คนใหม่ๆ ที่พร้อมจะให้มิตรภาพดีๆทดแทนกับสิ่งเก่าที่สูญเสียไปก็ได้ ใครจะรู้..เนอะ

วันที่สองสู่ปางอุ๋ง

2008-12-01T21:33:00.005+07:00

ดอกบัวตองบานเบ่งแข่งกันเต็มยอดดอยเลยค่ะช่วงนี้
กลับมาสู่การเดินทางอันวกวนของคณะเราอีกครั้ง จากที่วันแรกเราหลับๆตื่นๆ หลายตลบมาก จนสุดท้ายมาตื่นจริงๆ (หลังจากตื่นลงไปเดินเล่นถ่ายรูปที่บ่อแก้วสวนสนแล้วรอบหนึ่งนะ) ที่หน้าวัดจอมแจ้ง ก่อนหน้าที่จะถึงวัดจอมแจ้งเล็กน้อย ก็ต้องตื่นเต็มที่แล้วล่ะ เพราะต้องตื่นไปเข้าห้องน้ำ แฮ่ะ..เตรียมตัวเสียแต่เนิ่นๆ

บนดอยอูคอก็มีโชว์กะเชาด้วยเหมือนกัน เป็นรำชาวเขาของกลุ่มเด็กๆ น่ารักดี
ตรงข้ามกับวัดจอมแจ้ง ก็เป็นพระธาตุเจดีย์ประจำเมืองอันสวยงาม ทุกคนคว้ากล้องคู่มือและคู่ใจ พร้อมเพรียงกันลงไปถ่ายรูป เชื่อว่าทุกคนกดรูปนี้มาหมด 9 กล้องแน่นอน แต่ไอ้เราน่ะมันมือเด็กน้อย กล้องก็กระจอกจ้อยร่อย ถ่ายมาได้แค่นี้ก็บุญโขแระ สายไฟระโยงระยางเต็มไปหมด ฮี่ๆ อ้อ..ลืมกล่าวถึงเพื่อนสมาชิกที่ร่วมเดินทางไปด้วยกันหน่อย เด่วจะลืมชื่อกันไป เริ่มจากหัวหน้าคณะที่เข้ามาโพสชวนเรา คือพี่ก้อง มือโปรขาเที่ยวตัวจริงเสียงจริง นะห์แฟนพี่ก้องก็ไม่เป็นรองเรื่องเดียวกัน น้องเจ อบต.จว.บุรีรัมย์ ที่ผันตัวเองจากเชฟมือโปรที่ออสเตรเลียมาอยู่ที่บุรีรัมย์ได้ยังไง? ไม่รู้เหมือนกัน มากับเพื่อน ชื่อปลาย ท่าทางเงี๊ยบ เงียบ แต่อยู่ใกล้ๆก็สบายใจดีไปอีกแบบ

น้องโจ ตากล้องมืออาชีพหนุ่มวัย 26 ผู้มากับหน้าตาอันหล่อเหลา สไตล์การแต่งตัวเท่ห์จนสาวเหลียว เสียดาย รูปหน้าตาของแต่ละคนไม่ได้อยู่ในกล้องเรา ไม่งั้นจะเอามาโชว์ให้หมดเชียว โหะ โหะ ถัดมาเป็นตากล้องอีกคนที่ออกแนวไฮโซแต่มีแอบเซอร์ น้องตี๋ ท่าทางอยากผจญภัยเพราะที่บ้านเพิ่งจะปล่อยหรือป่าว? อันนี้ไม่แน่ใจ แล้วก็แถมด้วยตากล้องมืออาชีพอีกคน ชาญหรือชัย ก็ได้เพราะชื่อเขาทั้งสองชื่อแหละ ไม่น่าเชื่อโลกกลม คนนี้บ้านอยู่ละแวกเดียวกับบ้านเราเลย ตอนขากลับถึงได้รู้และเลยได้นั่งแท๊กซี่กลับมาคันเดียวกัน สุดท้ายเป็นสาวสวยที่สุดในกลุ่ม เพราะอายุน้องพัทเพิ่งจะ 24 เรียนจบหมาดๆ แต่น้องเขาติดจะมีโลกส่วนตัวเล็กน้อย เลยไม่ค่อยได้รับรู้ข้อมูลอะไรมากนัก

ต้นกาแฟในห้องนอน เพิ่งเคยเห็นเนี่ยแหละ น่ารักดีจัง ใบเขียวสดมั่กๆ ตอนแรกนึกว่าเป็นของปลอม ลองไปจับดู เฮ้ย..จริงนี่หว่า อันนี้อยู่ที่บ้านโฮมเตย์ของลุงสร้อยเงิน ณ ปางอุ๋ง

มาเล่าถึงการเดินทางต่อ เมื่อตื่นมาจากเต้นท์ที่กางนอนอย่างสบายพอสมควร ซึ่งเรานอนกับพัท และพัทก็ตื่นมาเป็นระยะๆ สงสัยเรากรนรบกวนน้องเขาแน่ๆ ฮี่ๆ แต่ความจริงน้องเขาบอกว่า ตื่นมาเพราะนอนๆไปตัวเลื่อนไปเรื่อย เนื่องจากพื้นมันเอียงน่ะ อีกอย่าง น้องเขาตัวสูงมาก ตั้ง 174 ซม.แน่ะ ก็คงนอนในเต้นท์ลำบากนิดนุงแหละ ส่วนเรานอนนิ่งๆไม่ไหวติงอย่างเดียว อ้อ..ต้องเล่าถึงตอนกลางคืนเล็กน้อย ก่อนนอนก็เป็นธรรมเนียมที่จะต้องมีการทำอาหาร นั่งรับประทานร่วมกันเป็นหมู่คณะอย่างพร้อมเพรียง แล้วก็ตบท้ายด้วยสุรามาลัย ต้องบอกว่าตอนทำอาหารสนุกกันมาก ตอนแรกนึกว่าจะเป็นภาระใครบางคนเพียงคนเดียว ไหนได้ มีทั้งเชฟมืออาชีพจากออสเตรเลีย นะห์ก็ทำเก่งสารพัด เราก็พร้อมเต็มที่ เรียกว่างานนี้ เลยได้อาหารจานเด็ดเพียบ พวกหนุ่มๆกินกันคนละ 3-4 ชาม ฮ่า .. ไม่ได้โม้ เพราะเราไม่ได้ทำคนเดียว

เจ้าไก่ข้างบ้านตัวป่วน ตอนเช้านะมันประสานเสียงเป็นวงดุริยางฏ์ทหารบกบวกทหารเรือและก็ทหารอากาศ โห..ออกมาไม่รู้เป็นเพลงอะไร เสียงดังม้ากกกกกก...

ตอนเช้าที่ดอยแม่อูคอ พวกตากล้องเขานัดแนะกันว่าตื่นก่อนพระอาทิตย์ขึ้นแล้วปีนไปถ่ายรูปหมอกบนดอยกัน ส่วนเราหรือ ฮี่ๆ ไม่สนหรอก พี่ดูมาเยอะแระ ปล่อยน้องๆเขาตื่นเต้นกันไป ตื่นมาก็รู้สึกอยากกินก่อนเลย ทำข้าวต้มก่อนอื่น เพราะอาจเสียเวลานานในการต้ม จากนั้นพออากาศเริ่มอุ่นๆ เลยได้ไปอาบน้ำธรรมชาติอย่างสดชื่นนนน .. สดชื่นมั่กๆ รู้งี้เมื่อคืนไม่อาบก็ดี หนาวจะตายชัก ตอนเช้าเลยได้สระผมด้วย สบายหัว สบายตัวไปเรย ออกจากดอยแม่อูคอกันก็ปาเข้าไปเกือบสิบโมง จากนั้นก็นั่งรถวิบาก กินโค้งกันไปจนเราจะสำรัก บวกกับความหิวเพราะบ่ายกว่าแล้วยังไม่หลุดออกจากโค้ง 1,864 โค้งนั่นเลย เกือบแย่ แต่อั้นไว้ได้ มาถึงร้านส้มตำที่ตัวเมืองแม่ฮ่องสอนพอดี รอดตัวไป กินข้าวโก้เสร็จค่อยยังชั่วหน่อย เดินทางต่อได้ คราวนี้นั่งดูโน้ตเดี่ยว7 ซะเพลินเชียว เออ..เนอะ .. ลำปางหนาวมากกกกก ฮ่าๆ แต่ไม่โดนเท่ามุข "ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยอายุ 40 จะมีประสบการณ์กับเขาก็ปีหน้าล่ะค้าบบบ" กรั่กกกๆๆๆ

และแล้วเราก็บากบั่นฟันฝ่า จนไปถึงปางอุ๋งกันจนได้ กว่าจะไปถึงก็บ่ายโพ้นร่วมสี่โมงเย็นแล้ว จองบ้านพักไว้หนึ่งหลัง แต่หนุ่มๆเขาฟิต พอเดินไปดูที่กางเต้นท์ที่ปางอุ๋งเลยขอเอาเต้นท์ไปกางนอนกันที่นั่น 4 คน ตกลงเราเลยนอนบ้านกัน 6 คน ไม่ต้องจองบ้านเพิ่ม เอ้า..เบียดๆกันนอน ไม่เป็นไร อุ่นดี แต่ก็ไม่แย่อย่างที่คิดนะ ห้องน้ำเขาก็สะดวกสบาย เรานั่งทำกับข้าวกันที่หน้าบ้าน อาหารจานเด็ดๆเพียบอีกแล้ว วันนี้มีแกงเขียวหวานสูตรออสเตรเลียกับไทย โอ๊ย..แข่งกันสุดฤทธิ์ค่ะ ปรากฏผู้ชนะเป็นน้องโจ ที่ถึงแม้จะตัวผอมเพรียวสูงระหง แต่คุนเทอเล่นไป 4 จาน ค่ะ เอิ๊กๆๆ เอ่อ..แล้วเราก็ทำเอ๋ออีกอย่าง เพราะเราไม่อยากออกไปนั่งที่เต้นท์หนุ่มๆตอนกลางคืน เลยขอนอนอ่านหนังสืออยู่ที่บ้านกับปลาย พอซักประมาณ 3 ทุ่มครึ่ง ก็ได้ยินเสียงคนดูแลเขาเดินมาถามว่า "พี่ปิดไฟมั๊ยคับ" เราก็ตอบว่า "ยังไม่ปิดค่ะ" สิ้นเสียงไม่เกิน 1 นาที ไฟดับป้าบ มืดตื๊อ ป่าว..ที่จริงเขาบอกว่า "พี่ปิดไฟน้าคับ" แฮ่ะๆ (ก้อแบบว่าเขาพูดม่ายชักอ่า)

เออ..ความจริงวันเนี้ย ก่อนจะมาถึงปางอุ๋ง เราไปแวะกันที่น้ำตกแม่สุรินทร์ก่อน เดินเอื่อยอ่อยถ่ายรูป แต่กล้องเราเดี้ยงไปตั้งแต่เช้า เลยต้องอาศัยกล้องนะห์ถ่าย ป่านนี้ก็ยังไม่ได้รูปเรย จึงยังไม่มีรูปมาใส่ไว้วันนี้ เด่วค่อยเอามาลงทีหลังแล้วกัน

รูปนี้ทำท่ากระโดดเหมือนมีความสุขกับชีวิตมากมาย ฮ่าๆ แต่ความจริงไม่รู้จะทำอะไรให้มันเกิดกับชีวิตดี เลยบ้าๆบอๆกับเขาไปหน่อย ก็รู้สึกดีนะ แป๊บๆ ...

เด่วมาเล่าต่อตอนต่อปาย...

วันแรกดอยแม่อูคอ

2008-11-25T22:55:00.003+07:00

หลังจากที่รู้ตัวว่าไม่มีอะไรหรือใครรออยู่ที่กรุงเทพฯ เราก้อไม่รู้ว่าจะอยู่เพื่อรอใครเหมือนกัน จึงเก็บกระเป๋ากระโดดขึ้นรถตู้ไปแจมกับทริปแม่ฮ่องสอนที่จัดโดยพี่ก้องแห่งมัลติพลาย ทั้งๆที่ไม่เคยรุ้จักกันมาก่อนน่ะแหละ ออกเดินทางเย็นวันพฤหัส รีบๆร้อนๆ สนุกดี ไม่มีเวลาว่างให้คิดมาก ฮ่า

นั่งหลับๆตื่นๆไปเรื่อย จนไปสว่างที่ฮอต เกือบถึงแม่ฮ่องสอนแล้ว แวะจ่ายตลาดซื้อกับข้าวเตรียมไปเป็นอาหารของพวกเราสามวันในระหว่างแคมป์ และก็ได้อาหารมื้อเช้าเป็นต้มเลือดหมูกับข้าวสวย อิ่มท้องไปนาน จากนั้นนั่งหลับได้อีกหน่อย ไปลืมตาที่สวนสน บ่อแก้ว ป้ายเขาน่ารักดี ชอบ เลยถ่ายมาไว้ดู

ยังไม่ค่อยรู้จักใครเท่าไหร่ เลยตั้งกล้องถ่ายเองซะเรย ไหนๆก็ไปคนเดียวอยู่แล้ว ถ่ายคนเดียวก็ด้าย ต้นไม้เยอะแยะเป็นเพื่อน เนอะ แต่ทริปนี้สังเกตดูให้ดีดี จะเน้นที่มุมไกลโพ้น เพราะหน้าตาดูไม่ด้ายยย...

จากบ่อแก้วก็นั่งรถต่อกันมาแวะที่วัดจอมแจ้ง เรียกว่าแวะเที่ยวรายทางเลยล่ะ ไม่รีบ ไม่รีบ อ้อ..มีแวะเข้าห้องน้ำเยอะสุด เพราะวันนี้เราจะไปนอนเต้นท์กัน มันอาจจะไม่ค่อยสะดวกถ้าไม่เตรียมตัวไว้แต่เนิ่นๆ เอิ๊กๆแต่ไหนได้ พอไปถึงดอยอูคอแล้ว จุดกางเต้นท์ของพวกเรา มีห้องน้ำห้องส้วมสะดวกสบายสุดๆ สะอาดด้วยนะ คนเยอะแต่ไม่พลุกพล่านมากมาย ไม่ถึงกับเบียดกัน ก๊วนเรามีทั้งหมดสิบคนรวมคนขับด้วยแล้ว ทุกคนมาแจมกันที่จุดกางเต้นท์เนี่ยแหละ เป็นเพื่อนกันได้หมด ถึงแม้ว่าจะต่างคนต่างมา เสียดายว่า วันแรกเราถ่ายรูปได้นิดเดียว แบตก็หมดซะ(ความจริงรูปนี้แหละ สุดท้ายก่อนแบตหมด) กว่าจะได้แบตเต็มคืนกลับมา ก็เป็นวันที่สามแล้ว หมายความว่าวันที่สอง รูปที่เราถ่ายอยู่ในกล้องคนอื่นหมดเลย

ดอยอูคอตอนนี้ เหลืองอร่ามปกคลุมเต็มไปด้วยดอกบัวตอง มองจากมุมไหนๆ ก็จะเห็นแต่สีเหลืองทั้งภูเขา ดูไปก็สดชื่นดีแถมมีกลิ่นหอมธรรมชาติของเกสรด้วยนะ

ชื่นชมธรรมชาติกันเต็มอิ่ม ก็เย็นพอดี ได้เวลาทำอาหารซะแว้ว ทริปนี้มีผู้หญิงไป 4 คน เราก็เลยได้ช่วยทำเต็มแรง แต่อ้อ..มีพ่อครัวเอกไปด้วยอีกหนึ่ง ไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไหร่ แถมอาหารทุกมื้ออร่อยสุดยอดไปเรย ทุกคนชมไม่หยุดปากกันเชียว

ถึงแม้จะนอนกลางดิน กินกลางดอย แต่ก็มีความสุขได้ ขอเพียงแต่ไม่นอนกับน้ำตาแค่นั้นแหละ ....

จะเอามาต่อเรื่อยๆ ติดตามตอนต่อปาย....

จบแล้ว

2008-11-17T11:14:00.002+07:00

กับสิ่งที่พยายามประคับประคอง พยายามสร้างมาด้วยกัน หรืออย่างน้อยก็อยากสร้างเพื่อกันและกัน ระหว่างเรากับผู้ชายที่เคยคิดว่าเขารักเรา แต่ตอนนี้ เรามีเพียงตัวเองคนเดียวที่ยังเหลืออยู่ เพื่อที่จะอยู่ต่อไป..อย่างเดียวดาย

ต้องขอโทษนกและคนอื่นด้วย ที่เอ่ยปากว่าจะชวนไปบ้านใหม่ ทำกับข้าวให้กิน มีปาร์ตี้กัน เพราะคงไม่มีอีกแล้ว เราบอกคืนห้อง ยกเลิกสัญญาจะซื้อจะขายกับเจ้าของห้องเก่าไปเรียบร้อยเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา แต่ยังไม่รู้ว่าจะโดนหักเงินมัดจำเท่าไหร่ หรือว่าเขาจะใจร้ายกับเราแค่ไหน แต่อย่างว่า เข้าไปอยู่ห้องเขาตั้งเดือนครึ่ง ก็เกรงใจเขาอยู่เหมือนกัน

ถึงวันนี้ก็ยังเก็บของออกมาไม่หมด มันเจ็บปวดนะกับการที่ต้องกลับไป พอเปิดประตูเข้าไปแล้วเห็นสภาพห้องที่เคยอยู่ด้วยกัน มันยิ่งเจ็บ เราต้องเค้นเอาความเข้มแข็งที่เคยสะสมไว้ออกมาอย่างยากเย็น ซึ่งถ้าเทียบกับฝ่ายเขาแล้ว จากเมื่อวานที่เห็นตอนที่เขากลับมาเก็บของ แล้วมาพร้อมกับเพื่อนผู้ชายคนหนึ่ง ผู้หญิงรออยู่ที่รถ เขาไม่ได้รู้สึกอาลัยอาวร หรือเห็นใจเราซักนิด กลับกันเหมือนยิ่งอยากจะไปๆเสียให้เร็วๆ

จากนี้ไป คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายแห่งการจากลาระหว่างเรา ตลอดช่วงเวลาสามปีตั้งแต่ได้รู้จักกันมา ซึ่งต้องบอกว่า เราผ่านเหตุการณ์แบบนี้มาด้วยกันหลายครั้ง แต่ไม่มีครั้งไหน ที่เรารู้สึกเหมือนไร้ค่าขนาดนี้ เพราะครั้งก่อนๆ เรายังรู้สึกได้ทุกครั้ง ว่าเขาจะกลับมาเจอกับเราอีก แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน ไม่ใช่แบบนั้นอีกแล้ว

....เพราะเขาไม่ต้องการเราอีกต่อไป เขาไม่รักเรา

................................................

.

อำลา

2008-11-14T09:57:00.002+07:00

วันนี้เป็นวันอีกวันหนึ่ง ที่เราชาวไทยต้องสวมใส่เสื้อผ้าสีดำกัน ซึ่งเราใส่กันมาจริงๆจังๆตั้งแต่วันหลังจากปีใหม่วันเดียวเท่านั้น แล้ว

อันเนื่องมาจาก การสิ้นพระชนม์ของสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอเจ้าฟ้ากัลยาฯ ปีนี้จึงเป็นปีแห่งสีดำก็ว่าได้ จากความรู้สึกของเรานะ เพราะไม่ว่าจะเรื่องนี้ แล้วยังอีกหลายเรื่องที่คนไทยต้องสูญเสีย เหตุการณ์นองเลือด เงินทองในกระเป๋าลดวูบวาบหายไปไหนไม่รู้ ข้าวของเครื่องอยู่กินใช้ แพงขึ้นจนบางอย่างจับต้องไม่ได้ น้ำมันแพงจนต้องจอดรถทิ้งไว้ แล้วเดินไปขึ้นรถเมล์ อย่างนี้ก็มี

แต่เรื่องของเรา กลับยิ่งขุ่นมัวยิ่งกว่าสีดำของปีนี้เสียอีก หมอดูคนหนึ่งเคยทักไว้เมื่อปลายปีที่แล้วว่า อย่าใส่สีดำ เพราะยิ่งจะทำให้ชีวิตเราย่ำแย่ลง ความจริงเราเองก็ไม่ได้นิยมชมชอบสีดำอะไรมากมาย เพียงแต่วาใส่เพราะไม่อยากคิดมาก เป็นคนขี้เกียจแต่งตัวว่างั้นเหอะ ตอนนี้จำเป็นต้องใส่ต่ออีกซักสองวัน หวังว่าไอ้ที่เลวร้ายอยู่แล้ว จะไม่เลวร้ายหนักลงไปยิ่งกว่าเดิมนะ

เมื่อมีการพบเจอ ก็ต้องมีการลาจาก เป็นสัจธรรมที่ยั่งยืนเสียยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด

ถึงเวลาจริงๆแล้วล่ะ ที่เราจะต้องอำลาจากสิ่งเดิมๆ ตลอดช่วงระยะเวลาสองถึงสามปี โดยเฉพาะปีนี้ซึ่งเป็นปีที่เราเสียน้ำตามากที่สุด แต่ต่อไป เราจะไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้ว...

หลังจากภาวะแห่งสีดำผ่านพ้นไป ท้องฟ้าและโลกใบนี้คงจะกลับกลายเป็นสีที่สดใสมากขึ้นกว่าเดิมนะ

คิดถึงก๋องก๋อยจัง....ลูกแม่

..........................

เปลี่ยนแปลง

2008-11-11T13:55:00.002+07:00

อย่าตกใจไป เข้ามาถูกที่แล้วล่ะ นี่ chachabella คนเดิมจ้า แต่ว่าเปลี่ยนหน้าตาไปเล็กน้อย (ความจริงก็ไม่น้อยเหมือนกันนะ)

เวลาเราเบื่อๆ เราก็อยากหาอะไรทำเพื่อเปลี่ยนแปลง อาจทำกับตัวเองหรือร่างกาย แต่ว่าตอนนี้มีอย่างอื่นเพิ่มเติมให้ทำ ก็เลยดีกว่าเมื่อก่อนเยอะ เช่น ที่บลอคของตัวเอง เพราะฉะนั้น จะปรับให้มันแต่งตัวเป็นยังไงเมื่อไหร่ ก็ย่อมได้ ว่าแต่ว่า เราจะมีเวลาเหลือเฟือเช่นวันนี้หรือป่าว? นั่นสิ ...

วันนี้ว่าง ว๊าง ว่าง นะ ตอนแรกนึกว่าจะได้รีบวิ่งไปดูงานที่รพ.บำรุงราษฏ์อีก แต่พอโทรไปลูกทีมบอกยังไม่เสร็จแน่ๆวันนี้ บอกให้เข้าไปดูพรุ่งนี้ดีกว่า เอางั้นก็ได้ แสดงว่า ช้านว่างล่ะสิ พอว่าง ยิ่งขี้เกียจ นั่งน่าคอมพ์นานๆ ติดจอ ข้าวปลาไม่ออกไปหากินกันล่ะ

เอ๊..พรุ่งนี้ลอยกระทงกันแล้วนี่!! ไม่รู้สึกว่าตื่นเต้นเรยเนอะ ไม่เหมือนตอนเด็กๆ หรือว่าเราแก่? อ่ะ..อย่าพูดอย่างนั้น เพียงแค่มุมมองของความรู้สึกมันเปลี่ยนไปเท่านั้นเอง อะไรๆมันก็แปลกไปด้ายย...แล้วเพื่อนๆเราจะไปเที่ยวลอยกระทงกันที่ไหนล่ะจ๊ะ หรือว่า ใครอยากจะชวน? ยังว่างอยู่น้า..เอิ๊กๆ

วันนี้อัพตามประสาคนว่าง ว่าง ..

อ้อ..แต่ยังไม่หายเซร็งกับเรื่องที่บ้าน...

................

รอเงินเข้า

2008-11-10T16:47:00.005+07:00

แฮ่ะ แฮ่ะ .. มีแต่คนเขารองานเข้า เอามั่ง แต่ขอเปลี่ยนเป็น รอเงินเข้าดีกว่ามั๊ย? อิอิ

ก็ตอนนี้ทุกสิ่งอย่างรอบกายมันน่าเบื่อเหลือหลาย จึงอยากจะไปๆๆๆซะให้มันไกลๆอีกแว้ว หรือว่าจะเป็นนิสัยส่วนตัวที่แก้ไม่หายเรื่องชีพจรลงเท้า อยู่กับที่ติดไม่นาน ต้องไปโน่นไปนี่ แต่มันติดหนึบอยู่กับภาระที่ค้างคาอยู่ตอนนี้ เรื่องสำคัญก็เรื่องที่ยื่นกู้แบงค์ไป ถ้ายังไม่รู้ผล ก็ยังไม่ไหนไม่ได้เด็ดๆ เพราะต้องมีงานตามต่อแน่นอน และเจ้าของบ้านที่ขายต่อให้เรา ซึ่งถึงแม้จะเป็นโอโต้ซังคนกันเองเนี่ยก็เหอะ เรื่องเงินๆ ทองๆ ไม่เข้าใครออกใครอยู่แล้ว เคี่ยวข้นได้ที่เช่นกัน

สัญญากับตัวเอง แล้วก็เพื่อนแป้งไว้ว่า ถ้าเสดธุระเมื่อไหร่ จะรีบไปขอวี-เยอรมันทันที เหนื่อย หนัก เบื่อ เซ็ง สุดๆ

นี่ยังไม่อยากจะพูดถึงเรื่องงานนะ เพราะตอนสิ้นปีเนี่ย อะไรๆก็วุ่นวายมากกว่าเดิมอยู่แล้ว งานหนักกว่าเดิม แต่ก็ต้องรับเรื่องที่บ้านมากกว่าเดิมอีก จะหนักไปไหน?

เงินจ๋า....มาเร็วๆเข้า จะได้เสร็จๆเรื่องกันไป หรือถ้าไม่ ก็อย่ามาเรย จบ!

...................

บ้านใหม่แต่ใกล้กว่า

2008-10-28T10:58:00.004+07:00

ไปเที่ยวบ้านใหม่เขากันป่าว??? ตามมาๆ ... เร้วววว...

อ้าว..ยังไม่ได้เปิดประตูเรย เข้ามาได้ยังไงอ่า?

งั้นเข้ามาแล้ว ก้อ..นั่งก่อนเรยจ้า
หรือว่าจะดูทีวีด้วยกัน เอาเรื่องไรดีอ่ะ? ช่องการศึกษาก็มีนะจ๊ะ

เอ๊..รอยเท้าครัย???

น่ารักมากกก ภูมิจัย ได้มาจากตลาดน้ำอัมพวา แต่ว่ายังไม่ทันไร ทำท่าจะตายแระ

หรือว่าเอามาไว้ในห้องน้ำ ต้นไม้มานเหม็น ชิ..ม่ะช่าย อารายจะขนาดน้าน

เขามีตุ๊กตาเน่าๆอยู่สองตัวด้วยล่ะ พื้นข้างซ้ายยิ่งเน่ากว่า ปลวกกินง่ะ ยังไม่ได้ซ่อมเรย รออยู่

วิวจากหน้าต่างบ้านเรา 380 องศา ว่าปาย

อันนี้ตอนกลางวัน ที่ไม่ค่อยจะมีแดดเท่าไหร่ ให้ทายว่าแถวไหน?

อันนี้วิวตอนกลางคืนที่มีฝนตกพรำๆ เฉลยให้ก้อด้าย..ที่มองไปเห็นนั่นน่ะ กลางเมืองกรุงบริเวณรัชดาภิเษกไปยันสุขุมวิทเรย

เวลาอยู่บ้าน ถ้าไม่อยากถูกแอบถ่าย ต้องปิดม่านแบบนี้ล่ะ อุ๊ย..เขาจะมีคลิปเป็นของตัวเองป่าวเนี่ย? คิก
มุมนี้ชอบมากกก ทำอาหารกินกันดีกว่า มา..มะ(ม่ะช่ายทำมาม่าเป็นอย่างเดียวน้า)

ครัวยังโล่งๆอยู่เรย เพื่อนกินข้าวก็ขาด ครัยสนใจมั่ง?

พยายามรักษาความสะอาดสุดชีวิต ถูบ้านอาทิตย์ละครั้ง(ถ้าไม่ลืม) แต่บ้านยังซ่อมไม่เสร็จอ่า ทำอะไรก็ไม่เต็มที่ ตู้ก็ยังไม่ได้ซ่อมเรย เสื้อผ้าไม่มีที่จะใส่ ต้องแขวนราวไว้ก่อน แง..ไม่ชอบเรย เมื่อไหร่จะเสร็จๆฟระ? หลายเรื่องกันจริง จริง

แต่ยังไงก็ย้ายเข้าไปอยู่แร้ว หวังว่าเรื่องราวจะเรียบร้อยโดยไว ไม่ทำให้ปวดหัวไปมากกว่านี้ อยากเรียนเชิญเพื่อนๆ น้องๆ ไปปาร์ตี้กันในเร็ววันนี้จังเรยล่ะ วู้วว..

ตัดแร้ววว

2008-10-24T13:19:00.004+07:00

เวลาผ่านไป ไวเหมือนโกหก ตอนนั่งถ่ายรูปนี้ เราอยู่ที่กาดสวนแก้ว เชียงใหม่ กำลังผมยาว สลวย สวยเก๋(อ่ะป่าว?) รู้แต่ว่า ยาวเยื้อยยย พอบอกคนรอบข้างว่า ที่ยาวๆ อ่ะ "ผมคนอื่น ขอยืมเขามา" เพื่อนๆทำท่าสยอง ยื๊อยย..กันเป็นแถบ ฮี่ๆ

เขาก็ให้ยืมมาใช้ได้ตั้งนานนะ ตั้งสี่เดือนกว่าแน่ะ จนทนรอไม่ไหว ยุทธการแกะ ทึ้ง จึงเริ่มขึ้นด้วยมือของข้าพเจ้าเอง กว่าจะกำจัดไปได้หมดทั้งหัว เล่นเอาเมื่อยมือ เมื่อยแขน ตั้งสอง-สามวันเชียว จะไปให้ช่างดึงให้ ก็กลัวเขาจะทึ้งจนหัวหลุด ต้องค่อยๆแกะเอง สัญญากับตัวเองเรยว่า จะไม่ได้ต่ออีกจนกว่าจะครบหนึ่งปี หรือมากกว่านั้น ผมเสียไปตั้งเยอะเรย

และแล้ว .. เมื่อโยนผมคนอื่นทิ้งลงถังขยะไปเรียบร้อย เพราะไม่รู้จะไปคืนที่ไหน จึงนั่งกังวลกับการจะสรรหาทรงผมใหม่อีกครา เพราะตอนแรกที่ดึงออกหมด โห..โล่งไปเรย โล่งจริงๆ ผมบางงง เบา หายไปหมดหัวเรยค่า หรอมแหรมสุดๆ แถมยังเสียๆแตกปลายเต็มไปหมด เกือบทนให้หมดวันไม่ได้แน่ะ วันอังคารที่รอนั้นช่างเป็นวันที่ทรมานและยาวนานสิ้นดี เห่อ..วันพุธเขาห้ามตัดผมหรอ ไม่สนจัย ต้องจัดการให้เรียบร้อย

ทรงนี้ได้มาจากร้านตัดผมในห้างคาร์ฟู พระรามสี่ เดินๆไป ไม่รู้จะเจอหรือป่าวหรอก แต่ผ่านแถวนั้นพอดี และไม่มีเวลากลับมาตัดแถวบ้าน เออ..แต่โชคดีแฮะ เจอช่างเก่ง ออกแบบให้ด้วย เพราะเราเองยังไม่แน่จัยเรยว่าจะตัดแบบไหนดี วันแรกที่ตัดออกมา ไดร์เสร็จ เปรี้ยวจี๊ดดดเรย ขอบอก ฮ่า

เห่อ..มีความสุขจัง ได้ผมสวยถูกใจในราคาสามร้อยบาทเท่านั้น คราวหน้าไปตัดที่นี่อีกดีกว่า ของเขาดีนะ เห็นว่าเป็นช่างเรียนจากทีมชิเชโด้ แต่ผมเก่าที่ดัดไว้ มันยังขจัดออกไปไม่หมดเรยอ่ะ พอไดร์เอง มันก็ไม่เรียบและชี้โด่เด่อยู่ข้างๆ ไม่เป็นรัย นิดหน่อย เอามือคอยจับเอา อิอิ

เรยได้เอาบรรยากาศโล่งๆในที่ทำงานมาให้ดูด้วย นั่งทำงาน นั่งกินข้าว นั่งถ่ายรูป อยู่ที่เก้าอี้ตัวเดียวกันนี่แหละ

ช่วงนี้ไดเงียบเหงาจัง ไม่มีเพื่อนๆแวะเวียนมาทักทายกันมั่งเรย คิดถึงทุกคนจัง หายไปไหนกันหมดนะ?

หาดบางกรูด อ.บางสะพาน

2008-10-21T11:02:00.002+07:00

เพิ่งเคยไปมาเนี่ยแหละ ลองควานหาไปเรื่อย กะจะไปเกาะเล็กๆ หรือไม่ก็หาดเงียบๆ เจอที่นี่พอดี ตอนแรกอยากไปนอนเกาะทะลุมากกว่า แต่ว่าไม่ได้จองล่วงหน้า เขามีรีสอร์ทบนเกาะที่เดียว แล้วต้องมีเวลาอย่างน้อยสามวันเต็มๆ เพราะเขาขายเป็นแพกเกจ เรามีเวลากันไม่พอขนาดนั้น จึงได้แต่ไปใกล้ๆ ชายหาดบ้านบางกรูด อ.บางสะพาน จ.ประจวบคีรีขันธ์ ปากทางเข้าจ.ชุมพรแล้ว

เขาบอกว่าที่นี่ยัง Unseen อยู่มาก สังเกตุได้จากรูป(ที่ไม่ค่อยชัดและสวยเพราะดันลืมเอากล้องไป ต้องใช้มือถือถ่าย ไม่ได้เรื่อง) แต่ว่าสถานที่จริง รับรองว่าเงียบสงบและเป็นธรรมชาติสุดๆ ถึงแม้คืนที่สองจะมีกรุ๊ปทัวร์คณะใหญ่ไปพักที่เดียวกันกับเรา แล้วก็จัดเวทีแสดงกันตอนกลางคืน ก็ยังไม่รู้สึกว่าพลุกพล่านเลย เราสี่คน แป้ง นิโค มิตเต เรา จึงอยู่กันอย่างสบาย ชิวชิว
มีอุปสรรคกันก็วันเดินทางไป ดันซวยไปเจอเขาประท้วงปิดถนนช่วงกุยบุรียาวตลอดไปถึงทับสะแก ต้องไปอ้อมภูเขาเล่น ทัวร์ไร่สัปปะรดกันสามชม.ครึ่ง กว่าจะไปถึงรีสอร์ทปาเข้าไปสี่ทุ่มครึ่ง จากที่คาดไว้ว่าแค่หกโมงกว่า เพราะออกจากกรุงเทพกันบ่ายสามโมงกว่าเอง นัดเจอแป้งกะนิโคที่ถนนพระรามสองแล้วด้วย ทำเวลากันน่าดู ดั๊นน..มาอ้อมภูเขาเล่นซะนี่ นี่ถ้าเผื่อจองไปเกาะทะลุนะ ไม่ต้องพูดถึงเรย ตกเรือ นอนแอ้งแม้งกันอยู่ชายหาดแน่ๆ
น้ำทะเลไม่ใสแจ๋วเหมือนอยู่เกาะเท่าไหร่ แต่ก็จัดว่าโอเค เล่นได้เป็นชั่วโมงๆ ตื่นมาเช้าวันแรก ไม่รู้ตื่นทำไมตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ก็เลยลุยไปเล่นน้ำกันแต่เช้าก่อน สบ๊าย..สบายล่ะ เปรียบเสมือนสระส่วนตัวยังไง ยังงั้น อิอิ
บ้านหลังที่เราอยู่กัน เป็นบ้านที่ใหญ่ที่สุดของรีสอร์ทศาลาไทยนี้ มีสองห้องนอน ห้องนั่งเล่น ระเบียง อย่างที่เห็น อยู่ใต้ต้นไม้ ร่มรื่นสุดๆ แล้วก็นะ ราคาไม่น่าเชื่อ น่าเวบ 3,000 บาท ต่อเหลือ 2,400 บาท แสดงว่าหารสอง เหลือห้องละ 1,200 บาทเท่านั้นเอง ถูกเหลือเชื่อ ความจริงเขาให้นอนได้ถึงหกคนนะ แต่เห็นหลังข้างๆ นอนกันมากกว่าอีก
มองจากรีสอร์ทไปก็จะเห็นปราสาทหลังนี้อยู่บนยอดเขา ความจริงเป็นวัดที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาต ตัววัดปลูกสร้างอย่างประณีตบรรจง เพราะเป็นพระอุปถัมภ์โดยสมเด็จพระบรมราชินีนาถ ขอบอกว่า สวยงามจริงๆ ยิ่งตอนเดินอยู่ข้างใน รู้สึกอย่างกับเป็นเจ้าหญิงแน่ะ คุคุ เนี่ย..และเจ้าหญิงก็เดินออกจากห้องบรรทม ออกมายืนรับลมที่ระเบียง ได้ยินเสียงสองสาวคนไทย หู ฮ้า ฮู้ ฮ้า สวยๆๆๆๆ กันไม่หยุดปากเลย มองออกไปเห็นเป็นทะเลกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา เหมือนในหนังจักรๆวงษ์ๆอ่ะ
ขากลับเย็นวันอาทิตย์ เราได้ขับแวะไปโฉบเล่นกันที่หาดท่าเรือที่จะข้ามไปเกาะทะลุ กะจะไปหาของกินกัน แต่ก็ไม่มีร้านเปิดเลย เพราะไม่มีคน สงสัยว่าตรงที่เราเข้าไปมันจะเป็นเพียงสะพานปลา ตลาดสดของทะเลเท่านั้น ฮ่า.. ไม่เป็นรัย เสบียงตุนไว้เยอะ ขับกลับมากินกันที่อัมพวาเลยตอนมืดก็ด้าย แวะเดินชอปที่ตลาดน้ำอัมพวา บ้านขนมที่ขอชิมได้จริงก็แต่ไอติมแท่งนั้น นอกนั้นของปลอมจ้า

มื้อใหญ่จริงๆ เรานัดเจอเพื่อนอีกกลุ่มใหญ่ๆ ที่รีสอร์ทของเพื่อนพี่หว่องกัน อันนี้ก็unseenอีกมากๆค่ะ ทางเข้าไปนี่ ไม่นึกเลยว่าจะมีใครรู้จัก แต่ก็เต็มค่ะ พี่กุ้งเจ้าของรีสอร์ทสั่งปู กุ้ง กั้ง หมึก ปลา ไซส์ใหญ่ยักษ์มั่กๆ ไว้ให้พวกเรา อารามหิวและก็ลน เลยไม่มีรูปมาฝากอีก แฮ่ะ มื้อนั้น อย่างอิ่มสุดๆ อร่อยหากินยากอีกต่างหาก หารกันคนละสามร้อยเอง ว๊าวว.. กลับถืงบ้านเที่ยงคืนเรย นอนอิ่มถึงพรุ่งนี้แน่ะ