จากปีเก่าถึงปีใหม่

เดือนธันวาปี 50 เป็นเดือนที่โหดร้าย หนักหนาสาหัสกับเราเหมือนเคย

ความหนาวเย็นไม่เคยทำให้เรามีความสุขเลยซักครั้ง ทุกครามันจะมาพร้อมกับความแห้งแล้ง ไม่ว่าจะทางกาย หรือทางใจจากคนรอบข้าง

สิ่งที่ทำได้ก็คือการให้ ไม่ว่าใครจะทำอะไรกับเรา เราจะไม่ตอบโต้ด้วยวิธีการแบบเดียวกัน เพราะนั่นไม่ใช่วิสัย อยากทำร้ายเราเท่าไหร่ เชิญทำกันเข้าไป ส่วนเรา ก็จะให้แต่สิ่งที่ดีๆกับคนที่ขาดๆ ต่อไป

อาการของพ่อเริ่มดีขึ้นมาก กินอาหารเองได้เกือบหมด แต่ยังลุกนั่งเองไม่ได้ เดินย่อมไม่ได้แน่นอน ต้องดูแลกันต่อไป

ได้พนักงานใหม่มาแล้วสองคน แต่ก็ทำใจไว้แล้วเหมือนกันว่าจะต้องเสียคนเก่าออกไป ถึงอย่างนั้นก็ไม่นึกว่าเขาจะทำแบบไม่ซื่อกับเราถึงขนาดนี้ เพราะปุบปับก็ไปเลยทันที ไม่มีบอกล่วงหน้า ไม่ได้ให้เวลาฝากงานกันต่อไปเลย ไม่เป็นไร ยังไม่ตาย ต้องดิ้นกันต่อไปอยู่แล้ว

ถึงตอนนี้ คงต้องทุ่มเทเวลาให้กับเรื่องงานเป็นอันดับแรก เพราะเราเองก็ไม่มีเรื่องอื่นนอกจากเรื่องพ่อแม่แค่นั้น จากนี้ อาจจะบอกได้ว่า คงหาความสดชื่น ชุ่มฉ่ำ ให้กับชีวิตได้ยากยิ่งกว่าเดิมเยอะ

เพราะเวลาผ่านไป ชีวิตก็มีแต่จะโรยรา ร่วงโรยไปตามกาล ..