เสียใจ

ช่วงนี้มีแต่คนทำให้เกิดความรู้สึกนี้ ความรู้สึกที่ว่าเสียใจ ซึ่งมักจะมาพร้อมกับน้ำตาและความท้อแท้

การเกิดเป็นคนนี้มันยากลำบากมากนะ แต่การที่จะดำรงชีวิตอยู่อย่างมีความสุขและเป็นคนดี ยิ่งยากเหลือแสน เราได้พยายามมาแล้วตลอดทั้งชีวิต ท้อแท้มาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง แต่ยังไม่ท้อถอยซะทีเดียว อย่างมากพอพักสักหน่อย มีแรงแล้วก็กลับมาสู้กับมันต่อไป

แต่ไม่รู้จะทำแบบนี้ได้ตลอดทั้งชีวิตหรือเปล่า ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำมันทั้งชีวิตด้วย ทำไมไม่มีจุดสิ้นสุดบ้างเลยหรือ? มันน่าจะมีรางวัลของคนสู้ชีวิตมั่งสิ!! ไม่ใช่ว่าสู้ได้ก็สู้มันเข้าไป เหมือนวัวเหมือนควาย ไม่มีหยุดหย่อนจนกว่าจะตาย อันนั้นก็เกินไป

รางวัลที่ว่า คือสิ่งเดียวที่คนอย่างเราต้องการ ไม่เคยต้องการเงินทอง บ้านช่องหรูหรา รถราคาแพง ขอแค่สิ่งเดียว คือ ความรัก แค่นั้น

แต่โลกนี้ขาดแคลนความรักเหลือเกิน ไม่มีเหลือแบ่งปันมาให้เราบ้างเลย คนรอบข้างที่พบเจอก็ล้วนแล้วแต่ต้องการตักตวงผลประโยชน์จากเรากันทั้งนั้น เราต้องให้อีกเท่าไหร่ คนเหล่านั้นถึงจะเพียงพอนะ? มันเป็นคำถามที่ไม่มีใครตอบได้จริงๆ

กลับสู่ความรู้สึกเดิมๆอีกแล้ว อยากหลบลี้หนีจากสิ่งที่เคยเป็นอยู่จนบัดนี้ ไปในที่ๆไม่มีใครรู้จัก ห่างไกล และไม่ต้องกังวลอีกต่อไป เมื่อไหร่นะ ...

หรือว่า การเปลี่ยนแปลงบางสิ่งบางอย่างที่เคยเป็นมา อาจจะช่วยให้อะไรๆดีขึ้นบ้าง อาจถึงเวลาที่จะต้องทำเพื่อตัวเองบ้างแล้วละมั้ง?