เมื่อไม่มีใคร

ก็เป็นธรรมดา ที่จะต้องเหงา ...

ความเหงาเป็นเพื่อนกับเรามาตั้งแต่เกิดแล้ว ในขณะที่คนอื่นๆเขามีครอบครัว มีความสุขหัวเราะเบิกบาน มีคนคอยให้กำลังใจเวลากลับไปถึงบ้าน แต่เรากลับตรงกันข้าม ไม่ว่าจะเดินคอตกกลับไปขนาดไหน ก็อย่าได้หวังว่าจะมีใครคอยถามไถ่ เพราะมันไม่มีใครจริงๆ

และถึงแม้วันนี้ เวลาจะผ่านล่วงเลยมายาวนานตามอายุที่มากขึ้น แต่เราก็ยังคงเหมือนเดิม คือ .. ไม่มีใคร ไม่ว่าเวลาที่เราต้องการคนช่วยคิด หรือช่วยทำให้ผ่านความยากลำบากแค่ไหน ไม่ว่าจะสาหัสสากรรณ์สักเพียงใด ก็คงต้องทำใจ ว่า..เราไม่มีใคร จริงๆ

ไม่ว่าจะพยายามสักกี่ครั้ง ไม่ว่าจะหวังสูงหรือต่ำต้อยสักเพียงใด ก็ไม่เคยได้สมหวังกับคนอื่นเขาสักครั้ง เราคงเป็นคนที่สังคมหันหน้าหนีมากที่สุดคนหนึ่งละมั้ง เพราะมองไปทางไหน เขาก็เดินจากเราไปกันทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนที่คบหากันมาตั้งแต่เด็ก จากที่เคยรู้สึกผูกพันธ์ฉันพี่น้อง กลับกลายเป็นห่างหายร้างราหนีหน้ากันไปได้ และคงหวังอีกไม่ได้เช่นกัน ว่าจะพบเจอเพื่อนที่จริงจังจริงใจกับเราตอนนี้ เพราะเท่าที่ผ่านมา พบเจอเพื่อนในที่ทำงาน ล้วนแล้วแต่ใส่หน้ากากเข้าหากันทั้งนั้น เจ็บและทนกับสิ่งเหล่านี้มาโดยตลอด แต่ก็ทำอะไรใครเขาไม่ได้หรอก เพราะเราเป็นได้แค่นี้ไง

หวังไว้แค่เล็กๆ ว่าจะมีใครสักคนที่รักเราจริง หรือมันเป็นความหวังที่สูงส่งเกินตัวเราไปจริงๆ จึงไม่เคยที่จะสมหวังเลยแม้แต่เฉียดใกล้ ยิ่งเราใส่ใจพยายามกับความรักมากเท่าใด เรามักจะได้รับการตอบกลับที่ตรงกันข้ามเสมอไปทุกครั้ง เคยเจ็บและชา หรือที่เราเรียกว่า ช็อค กับสิ่งที่คนรักหยิบยื่นให้ยาวนานเป็นอาทิตย์ๆเลยก็เป็นมาแล้ว บอกตัวเองเมื่อแผลกลายเป็นแผลเป็นแล้วว่า คงไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้แล้วล่ะ แต่มันก็ยังเจอแต่สิ่งแย่ๆ ต่อมาจนได้

ล่าสุดเราพยายามทำสิ่งที่ดีที่สุด ที่เราไม่เคยทำให้ใครมาก่อนในชีวิต รักและพยายามประคับประคองทุกอย่างมาโดยตลอด แต่สิ่งที่ได้รับ กลับคือการปฏิเสธ อยากจะหลีกหนี อยากจะไปมีคนใหม่ (แต่อยากจะเก็บเราเอาไว้ใช้ประโยชน์ก่อนจนกว่าจะแน่ใจ)

นี่หรือ..คือสิ่งที่เราควรจะได้รับ ทั้งที่มั่นใจว่า ไม่เคยทำร้ายใครด้วยความตั้งใจเลยสักครั้ง มีแต่ความจริงใจ ความรักที่ไม่ผสมสิ่งอื่นหยิบยื่นให้ แต่เท่าที่เราได้ แท้จริงกลับกลายเป็นแต่หนามแหลมคม คอยทิ่มแทง เพิ่มความเจ็บปวดให้เรื่อยมา

ก็ขอเพียงว่า อย่าทำร้ายกันมากเกินไปกว่านี้เลย ในเมื่อไม่มีใครแล้ว เราก็ควรอยู่กับความสุขแบบเงียบๆ เหงาๆของเราแต่เพียงลำพัง ขอแค่นั้นล่ะ...