จบแล้ว

กับสิ่งที่พยายามประคับประคอง พยายามสร้างมาด้วยกัน หรืออย่างน้อยก็อยากสร้างเพื่อกันและกัน ระหว่างเรากับผู้ชายที่เคยคิดว่าเขารักเรา แต่ตอนนี้ เรามีเพียงตัวเองคนเดียวที่ยังเหลืออยู่ เพื่อที่จะอยู่ต่อไป..อย่างเดียวดาย

ต้องขอโทษนกและคนอื่นด้วย ที่เอ่ยปากว่าจะชวนไปบ้านใหม่ ทำกับข้าวให้กิน มีปาร์ตี้กัน เพราะคงไม่มีอีกแล้ว เราบอกคืนห้อง ยกเลิกสัญญาจะซื้อจะขายกับเจ้าของห้องเก่าไปเรียบร้อยเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา แต่ยังไม่รู้ว่าจะโดนหักเงินมัดจำเท่าไหร่ หรือว่าเขาจะใจร้ายกับเราแค่ไหน แต่อย่างว่า เข้าไปอยู่ห้องเขาตั้งเดือนครึ่ง ก็เกรงใจเขาอยู่เหมือนกัน

ถึงวันนี้ก็ยังเก็บของออกมาไม่หมด มันเจ็บปวดนะกับการที่ต้องกลับไป พอเปิดประตูเข้าไปแล้วเห็นสภาพห้องที่เคยอยู่ด้วยกัน มันยิ่งเจ็บ เราต้องเค้นเอาความเข้มแข็งที่เคยสะสมไว้ออกมาอย่างยากเย็น ซึ่งถ้าเทียบกับฝ่ายเขาแล้ว จากเมื่อวานที่เห็นตอนที่เขากลับมาเก็บของ แล้วมาพร้อมกับเพื่อนผู้ชายคนหนึ่ง ผู้หญิงรออยู่ที่รถ เขาไม่ได้รู้สึกอาลัยอาวร หรือเห็นใจเราซักนิด กลับกันเหมือนยิ่งอยากจะไปๆเสียให้เร็วๆ

จากนี้ไป คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายแห่งการจากลาระหว่างเรา ตลอดช่วงเวลาสามปีตั้งแต่ได้รู้จักกันมา ซึ่งต้องบอกว่า เราผ่านเหตุการณ์แบบนี้มาด้วยกันหลายครั้ง แต่ไม่มีครั้งไหน ที่เรารู้สึกเหมือนไร้ค่าขนาดนี้ เพราะครั้งก่อนๆ เรายังรู้สึกได้ทุกครั้ง ว่าเขาจะกลับมาเจอกับเราอีก แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน ไม่ใช่แบบนั้นอีกแล้ว

....เพราะเขาไม่ต้องการเราอีกต่อไป เขาไม่รักเรา



................................................


.