เวลา

บางที วันเวลาที่ผ่านไป มันก็ทำให้เราเวียนกลับมาอยู่ที่จุดเดิมได้อีกเหมือนกันนะ

เรื่องราวที่ผ่านมาในช่วงเดือนที่แล้ว เหมือนคลับคล้ายคลับคลาว่าจะเคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิต ทั้งที่เกิดขึ้นจริงแบบตื่นๆ และแบบหลับๆ

เรื่องที่เคยฝันมาตลอด 15 ปีที่ผ่านมา อยู่ๆมันก็เกิดขึ้นได้แบบไม่ทันตั้งตัว คือเรื่อง พ่อ(แท้ๆ) ของตัวเอง ซึ่งหายไปจากชีวิตเราอย่างยาวนาน แต่ไม่เคยหายไปจากใจเราหรอก เพราะเรามักจะมั่นใจว่า วันหนึ่ง พ่อจะต้องกลับมาอยู่ด้วยกันอีก

และวันนี้ พ่อก็กลับมาแล้ว ..

แต่มาในสภาพที่พูดไม่ได้ เดินไม่ได้ กินอาหารเองไม่ได้ ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ พูดง่ายๆคือ เป็นอัมพาตไปครึ่งตัว!

เราไม่ถึงกับตกใจจนไม่มีสติ เพราะคนวัยนี้แล้ว ย่อมต้องประสบกับความเจ็บป่วย อายุพ่อปีนี้ 74 เข้าไปแล้ว แค่ยังหวังเล็กน้อย ว่าแกจะกลับมาพูดได้บ้างเหมือนเดิม

เพราะเราไม่เคยรู้เรื่องส่วนตัวของพ่อเลย ถ้าเวลาช่วงบั้นปลายของชีวิตแล้ว เรายังไม่ได้ยินได้ฟังจากปากเขา ชาตินี้ เราก็คงไม่รู้จักเขาจริงๆเสียที แต่ไม่เป็นไร ถ้าอะไรจะเกิด ก็ต้องเป็นไปตามนั้นล่ะ ฝืนมันคงไม่ได้

ช่วงชีวิตของเรา คงเวียนกลับมาเป็นเหมือนตอนอายุสิบกว่าๆอีกครั้ง ตอนที่เราไม่มีอะไรเลย ไม่มีใครเลย แต่แค่เพียงเรารับรู้ได้ ว่าภาระอันหนักอึ้งที่แบกไว้บนบ่านี้นั้น จะต้องคงอยู่และทำตกหล่นหายไปไหนไม่ได้เป็นอันขาด

และเรา .. ก็คงต้องเดินต่อไป เพียงลำพัง ไม่ใช่แค่ เพราะเราไม่มีใคร แต่.. เราไม่สามารถมีใครได้ต่างหาก !