สงกรานต์ปีวัวบ้า3

14 เมษายน 2552

วันสุดท้ายแล้วของการท่องเที่ยวทั่วไทยส่งเสริมอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวให้ประเทศชาติในภาวะเศรษฐกิจตกต่ำและคนตกงาน

สถานการณ์ยามเช้าเมื่อตื่นขึ้นมา เมื่อคืนต้องบอกว่า ตื่นมาระหว่างทางประมาณสี่รอบเห็นจะได้ ไม่ได้เดินทางไปไหนนะ แต่ว่าหมายถึงระยะเวลาตั้งแต่เข้านอนตอนห้าทุ่มจนถึงเช้าตะวันโผล่ยอดเขาเนี่ย หลับเป็นช่วงๆจริงๆ ตอนแรกหลับไปแป๊บสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเจ้าเพด นึกว่ามันทะเลาะกับใคร อุตส่าห์เงี่ยหูฟัง ไหนได้ ตะโกนคุยกับห้องข้างๆ เห่อ.. แล้วยังไม่ทันไร ก็ต้องตื่นเพราะเสียงคนเดิน เสียงคนคุยกัน สุดท้ายเสียงคนกระโดดน้ำกันเลยนั่น โอ๊ย..แม่จ้าว นอนไม่ไหวแล้วเว้ยยยย...

ลุกออกมาก็เห็นภาพตรงหน้าแบบนี้แหละ นั่งอาบน้ำกันหน้ากระท่อมเรียบร้อยเชียว

อาบน้ำแต่งสวยกันเสร็จ แบกเป้ออกมาเตรียมตัว ในระหว่างนั่งรอกินข้าวเช้า ก็หยิบกล้องออกมาแชะๆๆๆกันหน่อย ได้รูประหว่างตะวันกำลังจะโผล่พ้นยอดเขา แสงเงาสวยเชียวล่ะ นางแบบก็ไม่ยอมน้อยหน้ากัน บิดซ้ายบิดขวาสุดๆ โหะๆๆ

เผลอแป๊บเดียว ตะวันโผล่ขึ้นมาบนยอดเขาแล้วโน่นๆ สวยเชียว แต่แสงร้อนแรงเหลือรับ นี่ขนาดยังไม่ทันออกมาเต็มตัวนะ รออีกเดี๋ยวเหอะ ได้เปรี้ยงๆกันแน่

ไม่มีคนถ่ายให้ อุตส่าห์ตั้งกล้องไว้ถ่ายเอง แหม..ดันมีนางแบบของคนอื่นเขาเดินเข้ามา เห่อ..เรามันคนไม่สำคัญ แต่แสงตอนนี้สำคัญกว่า สวยเชียว เป็นเส้นส่องตรงลงมาเลย

เลยหันมาอีกมุม คราวนี้ปลอดคน แต่แสงน้อยลงหน่อยแล้ว วันนี้ไม่ค่อยมีหมอกมาก เพราะอากาศมันร้อนแล้วนี่ ไม่เหมือนช่วงหน้าหนาวนะ จะเป็นกุ้ยหลินสมคำล่ำรือจริงแท้แน่นอน คราวนี้ก็ประมาณกุ้ยหลินเวอร์ชั่นร้อนๆไปก่อน

พอกินข้าวเช้าเรียบร้อย ย้ายสัมภาระลงเรือ โยนคน เอ้ย..ย้ายทุกคนลงเรือเรียบร้อยหมด พวกเราก็นั่งนิ่ง ให้คนขับเรือเขายักย้ายหางเสือไปเรื่อยๆ เช้านี้เป็นวันสุดท้าย และเราไม่สามารถไปลุยกันที่ไหนต่อได้แล้ว เนื่องจากสภาพอากาศ และเหนื่อย อีกทั้ง สถานการณ์ในเมืองกรุงยังไม่น่าไว้วางใจ ต้องคอยเช็คข่าวระหว่างทางด้วย จึงพร้อมใจกันไปนั่งเรือรอบอ่าว ชมกุ้ยหลินเมืองไทยให้หนำใจเป็นพอ

นี่แหละ ธรรมชาติของบ้านเมืองเรา จงภูมิใจเถอะที่ได้เกิดมาบนผืนแผ่นดินนี้ รักษ์และดูแลมันไว้ให้นานที่เท่าที่เราจะทำได้เป็นพอ

ไม่ได้มีแต่เรือเราเท่านั้นนะ ยังมีเรือของนักท่องเที่ยวลำอื่นด้วย แต่ถือว่าน้อยอ่ะ อีกทั้งเราเห็นฝรั่งแค่ไม่กี่คนเองที่มาเที่ยว อยากให้ช่วยเหลือประเทศกันมากกว่านี้นะ ถ้าทำได้ ช่วยกันหน่อย

เข้ามาถึงแล้ว กุ้ยหลินเมืองไทย แต่พอเข้ามาแสงหายหมดเลย กลายเป็นเงามืดไปหมด ได้ยินแต่เสียงไกด์บอกว่า ภูเขาสามลูกที่อยู่ข้างหน้าชื่อ เขาสามเกลอ และทางซ้ายสุดชื่อเขากระต่าย เพราะรูปร่างเหมือนกระต่าย อืมมม..พอมองออก

อีกซักหน่อย ก่อนจะถึงฝั่ง ความจริงมีถ่ายวิดิโอมาด้วย อยากเก็บหน้าตาผู้ร่วมเดินทาง แต่ไฟล์ใหญ่เกิน ยังเอาลงไม่ได้ แล้วถ้าเป็นวิดิโอเราก็จะเห็นภาพเคลื่อนไหวจริงๆของบรรยากาศด้วยเนอะ เอาไว้วันหลังเอามาลงให้เป็นที่ระลึกดีกว่า ถ้าทำได้นะ

พวกเรามาถึงฝั่งกันตอน 9.30 พอดี ยังไม่สายเลย แต่ก็ดีแล้วล่ะ จะได้รีบๆเดินทางกัน ยังง่วงๆอยู่ด้วย พอรถออกกะว่าจะนอนหลับซักหน่อย พวกเจ้าเพดชวนเล่นดัมมี่อีกแระ เอ้า..เล่นก็เล่นฟระ ผลปรากฏว่า จะอ้วกค่ะ เพราะหันเก้าอี้มานั่งชนกัน เรานั่งหันหลังให้คนขับ ก้มๆเงยๆอยู่หลายที พอรถจอดซื้อของ ไม่หวายค่า..ขอเปลี่ยนกลับที่เดิม นอนดีกว่านะค้า..

มาแวะกินข้าวเที่ยงกันที่ร้านคุณสาหร่าย ร้านนี้เขาใหญ่โตขึ้นชื่อลือชาทางสายใต้มั่กๆ รถทัวร์แทบทุกคันต้องมาจอดกินข้าวที่นี่แหละ มื้อนี้ไกด์ก็ยังมีงบให้พวกเราได้อิ่มกันอีกมื้อนะ แหม..ดีจริงๆ ล่อซะสองจาน แถมของหวานอีก แปร้...

ขึ้นรถ ดูเป็นต่อไปเรื่อย แต่ดูเท่าไหร่ก็ยังไม่จบปีแรกซักทีนะ โห..เยอะมากมาย ดูจนจะอ้วกอีกรอบ

ประมาณ 5 โมงครึ่งก็มาถึงตลาดหัวหิน ตกลงใจกันไม่ได้ว่าจะกินอะไรเลยต่างคนต่างไปหากินเอาเอง บ้างก็กลายร่างเป็นนักชอปไปซะงั้น แต่งานนี้เจ๊ม่าย..ขอแค่เดินชมเท่านั้น เดินๆไปเลยได้หยุดดูข่าวที่โทรทัศน์ของพ่อค้ารายหนึ่ง พอดีทั่นนายกอภิสิทธิ์ออกมาแถลงการณ์สรุปข่าวให้ฟังพอดี นับเป็นข่าวดีของพวกเราด้วย เพราะว่า ทางสะดวกแล้วสำหรับคณะเรา ..ว๊าวว..อะไรจะดีขนาดน้านพี่น้อง ...

ออกจากหัวหิน 6.30 เฮฮาปาร์ตี้กันมาเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน รถไม่ติดและทางก็สะดวกมั่กๆ มาถึงกรุงเทพฯกันยังไม่สี่ทุ่มเลย ความจริงแวะส่งตามรายทางด้วยนะ ยังมาถึงตึกพญาไทแค่ 3 ทุ่มครึ่งเอง เราก็ติดรถต้าร์มาลงหน้าคาร์ฟูเหมือนเดิม ว้า..เหมือนยังไม่ได้ไปเลยอ่ะ กลับมาแล้วหรอ???

เออ..ระหว่างทางเข้ามาพญาไท ผ่านจุดเกิดเหตุหมดทุกเส้นเลยล่ะ ตั้งแต่เลียบๆแถวทำเนียบ นางเลิ้งตรงที่เผารถกลางถนนกันนั่น ยังมีทหารยืนถือปืนเกาะรั้วอยู่เต็มไปหมด แล้วยังเรื่อยมาบนถนนเพชรบุรี แต่เห็นแล้วรู้สึกอบอุ่น ดีกว่าเห็นพวกเสื้อแดงเยอะเลยอ่ะ นี่ความรู้สึกจริงๆเลยนะ ขอบอก ... หุหุ

จบทริปเขาสกแต่เพียงเท่านี้ พรุ่งนี้วันจันทร์ กลับไปลุยงานกันต่อ ชีวิตต้องเดินต่อไป การเดินทางไม่มีวันสิ้นสุด สู้ สู้