ผิดมั๊ย?

ลองนั่งคิดย้อนไปย้อนมาหลายครั้ง หลังจากที่ได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนเก่า

ความจริงเรามีเพื่อนมากมายในอดึต แต่นั่นมันเป็นอดึตไปแล้วจริงๆ เพราะในวันนี้เราเหลือเพื่อนที่ยังคงความเป็นเพื่อนกันอยู่นั้นน้อยมาก นับได้จริงๆไม่เกิน 4 คน แต่เพื่อนคนนี้รู้จักคบหากันมาตั้งแต่เด็กๆวัยรุ่นเลยก็ว่าได้ เราถึงขนาดนับถือเหมือนเป็นพี่น้องครอบครัวเดียวกันเลย เพราะคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี อยู่ด้วยกันมาก็ตั้งนาน จนโตเป็นผู้ใหญ่มีครอบครัว แล้วก็แยกกันไป

แต่อยู่มาวันหนึ่ง ความจริงบางอย่างก็เกิดขึ้น เราไม่เหลือเพื่อนเก่าๆแบบนั้นอีกแล้ว เพราะพวกเขาไม่อยากยุ่งกับเรา ไม่อยากลำบากเพราะเรา แค่นั้นเอง

ก็เข้าใจและยอมรับ ไม่ได้โทษใครหรือโชคชะตา แต่ถ้ามันเป็นการตัดสินใจของใคร ก็สุดแล้วแต่เจ้าของจิตใจเขาจะทำ เราไปห้ามใครไม่ได้ ดังนั้น เราก็อยู่ของเราแบบโดดเดี่ยวต่อมา

แต่อยู่มาวันนี้ เพื่อนมีเรื่องเดือดร้อน ครอบครัว แฟนมีผู้หญิงใหม่ เป็นหนี้เป็นสิน ทำมาหากินไม่ได้ เจ็บป่วยต้องเข้ารพ.ใช้เงินมากมาย สารพัดปัญหาที่เพื่อนนำมาเล่าให้ฟัง ซึ่งเล่าไปพร้อมด้วยเสียงสะอึกสะอื้นร่ำไห้

สงสารและเห็นใจนะ เพราะถ้าเป็นเราก็คงเศร้าไม่ต่างจากเขาเลย แต่สิ่งที่ทำได้ก่อนอื่น คือให้กำลังใจและแนะแนวทางการดำเนินชีวิตต่อให้ได้ แต่ดูเหมือนจุดประสงค์ของเพื่อนจะไม่ใช่เพียงแค่ระบายและต้องการกำลังใจบวกคำแนะนำ หรือแทบไม่ค่อยอยากฟังด้วยซ้ำ สิ่งที่เพือนต้องการจริงๆ คือ บอกว่าจะรบกวนยืมเงินจากเราไปใช้หนี้ ซึ่งเป็นเงินจำนวนเยอะพอควร

ถ้าเรามีเงินเหลือเฟือ เราก็คงไม่คิดมากเพราะเชื่อว่าเขาเดือดร้อนจริงๆ แต่นี่เราเองก็ไม่ได้มีเงินเหลือเฟือแบบนั้น ซ้ำยังมีหนี้ที่ต้องชดใช้อยู่ด้วย เราจึงต้องกลับมาคิดหนักอีกครั้ง

ว่า..จะผิดมั๊ย? ถ้าเราจะเอาเงินนี้ไปใช้หนี้ก่อน แล้วค่อยเจรจากับเจ้าหนี้เราซึ่งก็เป็นเพื่อนในกลุ่มนี้เหมือนกันให้ช่วยแบ่งปันเงินบางส่วนไปให้เท่าที่พอจะทำได้

ที่เราคิดแล้วคิดอีก เพราะเราลองย้อนสมมุติว่า ถ้าเราไม่เคยโดนเขาทำร้ายมาก่อนในอดึตแบบที่ผ่านมา เราจะเอาเงินให้เขาไปเลยหรือป่าว? คำตอบสุดท้ายก็คือ คงไม่ให้ง่ายๆแบบนั้น แล้วถ้าอย่างนั้น อดึตเลวร้ายที่เขาเคยทำกับเรายังจะมีผลต่อการตัดสินใจนี้อยู่หรือ?

ไม่ใช่แล้วล่ะ..